QplQyer zei:
1. Copyright is een middel, door de staat uitgegeven, met als doel creatie te stimuleren, geen natuurgegeven recht van elke persoon. Aangezien het een middel is door de staat gegeven is het veel logischer om ook een registratie te laten gebeuren en die registratie door de staat te laten afhandelen.
2. De betalingen hoeven misschien niet noodzakelijkerwijs via de staat te gebeuren, contactgegevens en opzoekingen best wel. Een auteursrechtenmaatschappij is dus niet onverenigbaar met het idee. Echter moet er voor een goede marktwerking wel geen monopolie zijn en dat is vandaag de dag wel het probleem met Sabam: zij hebben een monopolie op dit gebied. Om dat te verhelpen kan het al veel helpen dat exclusieve licenties verboden worden. Zo kan een auteur aan verschillende auteursrechtmaatschappijen een exploitatielicentie verlenen en kunnen die maatschappijen onderling concurreren. Zonder dit verbod is er, door de aard van het copyrightbeest, altijd wel één partij die door het bezitten van buitenlandse rechten, een monopolie zal bezitten op de markt.
Aangezien copyright een instrument is om creatie te stimuleren moeten alle partijen in de maatschappij hun rechten en baten afgewogen worden. Dat wil zeggen dat de balans moet gemaakt worden tussen rechten van artiesten en rechten van personen die de werken willen gebruiken. Als men kijkt naar de huidige absurde prijsberekeningen van Sabam dan is het duidelijk dat dit laatste hoegenaamd niet aanwezig is.
Helemaal niet. Het gebruik van forfaitaire bedragen heeft alleen maar als gevolg dat het goedkoper is om ineens alle nummers bij dezelfde auteursrechtenmaatschappij te gaan nemen. Dat (en enkele andere zaken, zoals het feit dat radio- en tv-stations wettelijk enkel aan auteursrechtmaatschappijen kunnen betalen) heeft dan weer tot gevolg dat je als auteur je wel moet aansluiten bij die ene auteursrechtmaatschappij als je iets of wat van geld wilt zien.
Het systeem dat ik voorstel is trouwens helemaal niet inefficiënt (integendeel, automatisatie kan veel tussenschakels wegnemen), enige argumentatie waarom het dat wel zou zijn ontbreekt. Bovendien heeft het als voordeel dat er geen obscure verdeelsleutels meer nodig zijn en dat je zeker bent dat het geld op de juiste bestemming terechtkomt.
3. Je verdraait mijn woorden helemaal. Ik zei dat publieke mededeling fair use moet zijn wanneer de muziek niet commercieel uitgebuit wordt. De rest van je argumentatie slaat een volledig zijspoor in van dat hoofdpunt en doet helemaal niet ter zake (ik heb nergens beweerd dat andere artiesten benadeeld zouden zijn en ik weet heel goed wat het mededelingsrecht wettelijk inhoudt -- iets wat niet ter zake doet, want ik argumenteer net over hoe de wetgeving hieromtrent zou moeten wijzigen).
Een vergelijking waar je hopelijk geen zijspoor bij inslaat: de maker van het toilet verdient ook geen cent per gebruik van het toilet, maar verdient een éénmalig bedrag. Net zo zou het moeten zijn bij het gebruik van muziek in een commerciële zetting waar de muziek niet het geëxploiteerde goed betreft: de artiest verdient aan de verkoop van de CD en het draaien van de CD in de achtergrond van een restaurant hoort fair use te zijn -- zoals elke normale persoon het ook beschouwt.
1. De intellectuele eigendomsrechten zijn inderdaad wettelijk verleend, maar dat betekent nog niet dat je daarvoor een depotsysteem langs de overheid moet laten gebeuren. Het eigendomsrecht op goederen wordt ook door de wetgever geregeld (544 BW), moet je daarom dan ook de verkopen etc. langs de overheid regelen? Mss een rare vergelijking die ik maak, maar dat idee krijg ik er toch bij.
Verder vind ik dit zeer politiek en kan ik er perfect inkomen dat je op dit vlak van mening verschilt.
2. SABAM heeft idd een monopolie, maar dat wordt toch ook grotendeels door de auteurs in de hand gewerkt ook. Een auteur heeft bv. altijd de mogelijkheid om een registratie bij de overheid te laten doen, desalniettemin kiezen ze voor SABAM. Het probleem van het monopolie is trouwens normaal. Alle muziek moet wel gecentraliseerd worden, anders belandt men net terug bij het aanvankelijke probleem: ik wil een fuif geven en moet bij
elke auteur afzonderlijk toestemming vragen, wel dat zou dan bij
elke auteursvereniging worden.
Je afschaffen van de "exclusieve vertegenwoordiging" vind ik een zeer goed idee eigenlijk. Op die manier zorg je voor én centralisatie én voor gezonde concurrentie.
Verder blijf ik in die optiek toch vasthouden aan die forfaitaire bijdragen. Een uitgedacht algoritme waarbij men de oppervlakte van de zaal, aantal entrees, entreegeld, etc. moet ingeven en dan een bijdrage berekent, vind ik zeker niet slecht. Als je het immeers gaat koppelen aan jouw voorstel van de afschaffing van de exclusieve vertegenwoordiging, kan er volgens mij niet veel meer fout lopen en zit je met de goedkoopste regeling. Weinig administratiekosten + gezonde marktprijs.
Wat betreft de interne keuken, heb ik bij SABAM niet veel weet van.
3. In dergelijke specifieke gevallen geef ik je gelijk. De muziek wordt inderdaad niet op zich geexploiteerd. Maar als het een fuif of een festival oid wordt, dan moet wel betaald worden. Probleem is dan natuurlijk hoe je dit wettelijk verankerd en waar je de grens nu juist gaat trekken.
Wat betreft je vergelijking: de verkoper van een wc heeft niet de intentie om aan zijn wc later nog geld te verdienen. Hij rekent door en alles belandt in zijn zak. De auteur daarentegen rekent niet door, moet delen met de producent en met SABAM. Vind ik toch ook wel nog iets anders hoor. Maar maak aub niet zo bruutweg het onderscheid tussen een aannemer en een artiest hé. Een maker van een wc die voldoende origineel is, kan ook auteursrechtelijke bescherming genieten natuurlijk.
)