Lothorion zei:
Ik vind dat eerlijk gezegd toch een heel onwenselijk standpunt. Dat men nu wandaden begaat in de naam van de wetenschap of in de naam van religie, wat is het verschil? Het destructieve potentiel van religie is oneindig keren groter.
Alhoewel men zowel voor als tegen wetenschap daden kan verrichten waaronder moord heb ik het eerder op persoonlijke geloofsbeleving los van de daaraan verbonden problemen. Mensen hebben een kader nodig maar een absoluut dogmatische religieus kader is niet meer van deze tijd terwijl een veranderlijk wetenschappelijk kader een veel constructievere invloed zou hebben op de ontwikkeling van en harmonie binnen onze maatschappij. Het is per definitie minder extreem omdat het slechts een verzameling is van onze huidige onvolmaakte kennis. In tegenstelling tot traditionele godsdiensten doet wetenschap niet alsof ze alle wijsheid in pacht heeft en wordt het in vraag trekken van alles en nog wat net aangemoedigd. Het ultieme gezag ligt bij data en feiten, niet bij persoonlijkheden. Religie zal vermoed ik niet snel verdwijnen, daarom dat we misschien beter gezondere en meer relevante vormen aanmoedigen dan die eeuwenoude fabels. The lesser of two evils als het ware.
insomnia zei:
Uw transhumanisme is dan ook gewoon een wetenschapsfetisjistisch geloof
Als dat een steek moet voorstellen dan mis je je doel.

Transhumanisme en wetenschap zijn zeer nauw verbonden omdat de toekomst van onze evolutie als soort in de handen ligt van wetenschappelijke vooruitgang en technologie. De ontwikkeling daarvan wordt echter door mensen gestuurd dus persoonlijk ben ik van mening dat er een nieuw narratief nodig is dat ons daarbij kan helpen. Liefst één dat de nadruk legt op persoonlijk avontuur zodat het roer uit handen genomen wordt van de politiek en we grotere diversiteit tegemoet gaan in plaats van strak afgelijnde populaire modetrends te moeten volgen.
Wetenschap op zich is echter nogal droog. Om daar een narratief uit te trekken dat je aan de man kan brengen moet je het opfleuren en dat lukt het gemakkelijkste door ze te injecteren met kunst en poëtisch taalgebruik. Enige tijd geleden heb ik
in deze thread in een discussie met avondland uitvoerig mijn standpunt rond scientisme uit de doeken gedaan dus je weet misschien al dat ik de opkomst ervan als vooruitgang zie.
"De mensheid als wever van dromen is een mooi concept maar het hoeft niet enkel bij dromen te blijven. Ik denk dat we goed op weg zijn om een nieuwe mythos, kosmisch in aard, in elkaar te knutselen maar deze zal niet gebaseerd zijn op fabels of parabels.
"And then, the Earth being small, mankind will migrate into space, and will cross the airless Saharas which separate planet from planet and sun from sun. The Earth will become a Holy Land which will be visited by pilgrims from all the quarters of the Universe. Finally, men will master the forces of Nature; they will become themselves architects of systems, manufacturers of worlds." — Winwood Reade, The Martyrdom of Man, 1872.
Dat, alsook het filmpje "the beginning of inifinity" in mijn sig, illustreert waar ik op aanstuur. De geboorte van het bestaan, de vonk die materie tot leven wekte, de eindeloze transformaties van leven, bewustzijn dat op het toneel verschijnt, de stijgende complexiteit die voortkomt uit het bouwen van systemen op systemen op systemen, het wakker worden van het universum net voor het door entropie uit elkaar gesleurd wordt? Zullen zelf bewuste entiteiten die dan de plak zwaaien terugblikken op het verleden terwijl ze zich proberen te warmen aan het licht van de laatste sterren? Je kan dat niet anders schetsen dan als een avontuur met een hele resem hoogtepunten en een waarschijnlijk dramatische afloop. Het grote verhaal neemt mythologische proporties aan als je het door de lens van diepe tijd bekijkt. "
Dat transhumanisme op zich een geloof is daar valt over te twisten, in beperkte maten is het immers vandaag reeds een realiteit en in principe is het ook niet veel meer dan een label voor de reeds aan de gang zijnde en verdere technolgisch gestuurde evolutie van onze soort. De opkomst van posthumanisme is momenteel nog science fiction, niet meer dan een prognose, maar uit filosofisch opzicht is het zeer leuk om daar nu reeds bij stil te staan.
Een leuke quote van iemand die je waarschijnlijk niet kan uitstaan, nog zo één van die vaandeldragers van new-atheism, nochtans ook een filosoof:
"The more we learn about what we are, the more options we will discern about what to try to become. Americans have long honored the “self-made man,” but now that we are actually learning enough to be able to remake ourselves into something new, many flinch. Many would apparently rather bumble around with their eyes closed, trusting in tradition, than look around to see what’s about to happen. Yes, it is unnerving; yes, it can be scary. After all, there are entirely new mistakes we are now empowered to make for the first time. But it’s the beginning of a great new adventure for our knowing species. And it’s much more exciting, as well as safer, if we open our eyes." — Daniel C. Dennett, Freedom Evolves
Religieuze kunst of...? Is het nog steeds spiritueel als het letterlijk wordt?
insomnia zei:
Ok, ik doelde daarmee eigenlijk eerder op bvb een Harris die een boek schrijft over moraliteit en de belangrijke filosofische struikelblokken snel als irrelevant wegwuift. Mensen mogen debatteren over wat ze willen, maar denk je niet dat een leek die een boek gaat schrijven over natuurkunde veel kans gaat hebben om irrelevanties aan elkaar te rijgen? De attitude van frisenfruitig is eigenlijk tekenend hiervoor. Filosofie en andere menswetenschappen moeten direct toegankelijk zijn voor de leek want aja die heeft ook wel al eens nagedacht over politiek, de maatschappij en het leven.
Probeerde hij niet net het punt te maken dat je moraliteit en ethiek beter wetenschappelijk kan benaderen via neurowetenschappen dan vanuit een godsdienstig kader? Ik heb het nog niet gelezen dus ik durf me er nog niet specifiek over uit te spreken.