Neem de mens weg uit de wereld en er is geen sprake van moraal, goed/kwaad, zin, doelmatigheid, waarde. Dat is (voor ongelovigen althans) een eenvoudige vaststelling, denk ik. De vraag waar je dan blijft mee zitten is, zijn die begrippen dan leeg en betekenisloos? M.a.w., verval je in een soort nihilisme of totaal relativisme, of niet? Waar Avondland volgens mij terecht op wijst, is dat die zin (en bij uitbreiding waarde, moraal etc.) die ontstaan in de menselijke leefwereld, die betekenislaag die we toevoegen, op zichzelf staat en "echt" is, en dat daar geen afbreuk aan wordt gedaan door bovenstaande vaststelling. Alleen is er geen fundament, geen god, geen natuur, die dat alles verzekert. Zoals ik in mijn vorige post zei: het is subjectief, menselijk, veranderlijk, veelvormig ook. Maar daarom niet volledig relatief laat staan onbestaande.