De sociale beweging heeft indertijd geijverd voor een zesdagenweek. Ook toen stond de elite er heel negatief over, maar kwam het na protesten en stakingen er toch van. Daarna was het tijd voor de vijfdagenwerkweek. Ook toen maakten de elite met liberalen op kop zich van hun oren, en ook toen won de sociale beweging het. En in tussentijd zijn de lonen alleen maar gestegen, en is de welvaart gestegen mede met dank door de sociale verwezenlijkheden. En nu is het tijd voor de vierdagenwerkweek.
Mensen hebben recht op vrije tijd en ontspanning. Het gaat niet alleen om presteren en carrière maken, en soms heb ik het gevoel dat dat het enige is wat mensen nog drijft en het enige is dat dat er nog om toe doet, terwijl dat niet zo is, en een foute levensinstelling is. En ik heb zeker mijn dromen. Alleen is dat niet (meer) weerman of wetenschapper worden achter de schermen, maar wil ik wel degelijk iets betekenen voor mensen, en daarvoor is het zeker nog niet te laat. Alleen weet ik nog niet op welke manier, maar zowel in de politiek gaan als werken met kansarme kinderen in derdewereldlanden zie ik zeker en vast zitten, en voor mij is dat ook carrière maken of een geslaagd leven, en hoef ik daar niet per se een looncheque te krijgen. Mocht ik bijvoorbeeld politicus zijn, zal ik ook vrijwillig een deel van mijn maandloon geven aan de partij of aan goede doelen. Ook al omdat ik erin geloof dat rijkdom je karakter als mens zijnde in die mate verandert dat je een geheel ander mens wordt, en dat wil ik niet. Ik wil mezelf blijven, en voeling blijven hebben met de mensen en dat is ook de kracht waarin ik geloof, en dat is voor mij ook een drijfreden.
Ik zeg opnieuw dat mijn werksituatie hier niet van toepassing is. Ik weet wel degelijk waarmee ik bezig ben, en het is niet aan jou om daarover te oordelen of te beginnen. Je hebt het over vrije tijd en ontspanning die een prijs heeft, maar staat er volgens jou op onderwijs, op gezondheidszorg en op sociale voorzieningen een prijs. Staat er voor jou op het recht van leven een prijs? Ik ben het erover eens dat wie kan, een bijdrage zou moeten leveren aan de maatschappij, maar ik ben het niet eens met de invulling ervan. Bovendien vertrek jij vanuit het punt dat de mens in kwestie hier schuldig is, terwijl ik vind dat de maatschappij niet adequaat voldoet aan het ondersteunen van de wil om te werken of de wil om een bijdrage te leveren, alsook het bieden van een integratie- en participatieplatform.
In die discussie heb ik niet gezegd dat ik voor een interimjob of een job als fabrieksarbeider effectief naar een totaal andere kant van het land zal reizen, dat klopt. Ik denk ook niet dat verwacht moet worden van mensen en dat wordt in het algemeen ook weinig gedaan, en dat bedoel ik dus met de maatschappij die niet voldoet aan het ondersteunen van de wil om te gaan werken onder andere. Bovendien was het ook praktisch niet haalbaar om dat te gaan doen (-> ploegensysteem), sinds ik zou moeten overnachten in Sint-Niklaas, aangezien er geen nachtvervoer is (nog een iets dat voor verbetering vatbaar is). De maatschappij moet voor werkgelegenheid zorgen in de nabije omgeving. Jij vertrekt dus van het punt dat een mens vanuit de oorsprong niet voldoende inspanning doet om aan werk te geraken, en ik vertrek van het punt dat de maatschappij op dat vlak nog voor verbetering vatbaar is, en dan niet alleen met het te werk stellen van jongeren en ook door zekerheid en vast werk aan te bieden, maar ook door de herintegratie van oudere arbeiders die moeilijk aan werk raken.
.
.