Conradus zei:
Het feit dat de Zuidelijke Nederlanden sinds de 15e eeuw een bestuurlijke en politieke eenheid vormden lijkt me toch een band aan te tonen? Het onderscheid met de Noordelijke Nederlanden was zoals GMotha aanhaalt idd het katholieke geloof dat in het Noorden veel minder voorkwam. Maar in het Zuiden had je dezelfde bestuurlijke eenheid, dezelfde heersers, wetten, gebruiken... Dat zijn toch banden?
Dat is eigenlijk naast de kwestie van vlaams nationalisten beroepen zich niet op gelijkaardig bestuur of heersers, maar over wat je 'de volksaard' zou kunnen noemen. Wat jij zegt is hetzelfde probleem als wat V nationalisten reeds lang trachten aan te tonen, het is 1 land met 2 volkeren. het is voor hen niet belangrijk als alle heersers uit dezelfde schoot komen als het volk opgedeeld is. Het punt is dat de vlaamse burgers geen verbintenis voelen met de franse burgers.
Ik neem aan dat je erkent dat ondanks het feit dat autochtonen en allochtonen hier allemaal onder hetzelfde 'bestuursbestel' (wetten gebruiken etc.) leven je toch kan zeggen dat beide bevolkingsgroepen nog steeds erg gescheiden leven. Ik denk dat er aan beide zijden niet veel mensen zijn die zich kunnen identificeren met elkaar. Het verschil hier is dat we erg verspreid door elkaar leven, niet alle allochtonen zitten in pakweg de westhoek, er is geen geografisch onderscheid tussen beide. Dat heb je met de franstaligen wel.
Indien je gelijk hebt maakt het nog niet uit want voor velen is die scheiding er reeds al minstens honderd jaar, denk maar aan het verschil tussen de waalse en vlaamse soldaten van de 1ste WO. Of er nu een echt probleem is tussen vlamingen of walen laat ik in het midden, de perceptie ervan is alleszins echt. En de politieke problemen die er zijn tussen VL en W zijn zeker echt. Of een unitair, confederaal of separatistisch beleid de oplossing biedt zou ik echt niet weten.
Ik raad je aan om eens Muchembled te lezen 'de uitvinding van de moderne mens', daarin staat mooi dat binnen de volksaard eigenlijk nooit eensgezindheid was. Men voelde zich hoogstens verbonden met het eigen dorp, vaak zelf enkel de familie. Uitzondering waren de steden, denk maar aan de concurrentie tussen bv gent en brugge. Naarmate de tijd vorderde werd de wereld iets groter en vond men verbintenis tussen dorpen, streken en wat je provincies zou kunnen noemen. Net zoals velen zich nu liever europeaan of wereldburger noemen, de ander staat immers niet zo ver meer van ons. Tot aan de natiestaten was er voor het volk niet echt sprake van een identiteit als wat je een land zou kunnen noemen.