Voor P-Magazine, een blad waar Koning Auto uiteraard iedere week een paar bladzijden opeiste (echte mannen houden van auto's), heb ik ooit een interview gedaan met Willy Miermans, docent aan het Instituut voor Verkeerskunde van de Limburgse universiteit. In een paar zinnen omschreef hij de kern van het mobiliteitsprobleem en van onze totaal misplaatste verknochtheid aan de auto.
'De Vlamingen bouwen een riante, liefst losstaande woning, proberen twee auto's te onderhouden en werken zich dood, of in het beste geval ziek. Wij zijn een Prozac-land, niemand vreet meer pillen dan wij. Wij pieken in zelfmoord, scheidingen en dodelijke ziektes. Onze foute keuzes hebben dramatische gevolgen voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de Vlamingen. Als we de druk van de ketel zouden laten, en dat betekent onder meer een onverkorte uitvoering van het mobiliteitsplan, zouden de mensen veel meer ontspannen aan de slag kunnen. We hebben een paar jaar geleden berekend dat je je pas een auto kan veroorloven als je minstens duizend euro per maand verdient, maar heel veel mensen met een lager inkomen kunnen gewoon niet zonder auto, door de erbarmelijke infrastructuur in ons land.'
Het interview dateert van ruim twintig jaar geleden. Professor Miermans was, als zoveel wetenschappers en deskundigen, een roepende in de woestijn. Sommige politici zullen zijn rapporten en analyses wel diagonaal gelezen hebben, om ze meteen daarna verticaal te klasseren. Nu pas begint het sommigen te dagen dat we toen beter naar de professor geluisterd hadden.
.