The New Asian Hemisphere: The Irresistible Shift of Global Power to the East - K. Mahbubani
Redelijk akkoord met deze auteur. Hij analyseert de volgens hem vier grote kanshebbers (VS, EU, China, India) om wereldleider te worden/blijven in de komende tijd. Hij concludeert dat ze alle vier niet in staat zijn om de wereldorde te veranderen op zijn ééntje.
De VS mocht dan wel de grote wereldleider zijn na WO2 maar nu zijn ze financieel enorm afhankelijk van Azië en hun economie wordt in aandeel kleiner en kleiner tenopzichte van de wereldeconomie.
De EU is al een multilaterale gezelschap maar hebben geen ambitie. Hun invloedssfeer reikt eigenlijk niet buiten de EU.
China: Teveel op hun eigen gericht. Hun natie moet nog enorm veel ontwikkelen tegen dat ze een leiderschapsrol kunnen spelen op het wereldtoneel. Ze zullen eerst moeten leren omgaan met etnische minderheden in hun land, mensenrechten die meer en meer de kop gaan omhoog steken naarmate het land welvarender wordt,... Hun partnership-model met Afrikaanse landen slaat wel aan.
India is een beetje hetzelfde zoals China. Met als extra nadeel dat het land niet zo snel groeit zoals China.
Rusland: nauwelijks invloedssfeer meer (kunnen nauwelijks oekraïne onder de knoet houden), interne instabiliteit, een vraag naar meer mensenrechten zal komen wanneer welvaart blijft stijgen waardoor er nog een paar politieke spanningen zal gebeuren intern.
Moest ik trouwens de een Amerikaanse realist spelen en zeker van zijn om leiderschap te bewaren, dan zou ik toch de kaart trekken om minderheden wat op te porren in de opkomende landen. Rusland, India en China hebben toch nog altijd een relatief grote instabiliteit binnen hun grenzen.
Mijn conclusie: De westerlingen zullen een deel van de koek moeten afgeven zoals bijvoorbeeld in IMF, VN, Veiligheidsraad, Wereldbank maar ik verwacht geen drastische veranderingen. Tzal nog altijd VS zijn maar in een light-versie
