-Nu studeert men toch meer en langer, dat is toch al meer meemaken, daardoor gaat men meer nadenken.
Studeren is een stukje levenservaring, maar in sommige gevallen (vooral bij de brave en goede/vlijtige student) is het geen levenservaring, als je enkel leert wat je moet en enkel doet wat je gevraagd wordt, ben je niet meer dan een muppet met wat kennis (een wandelende encyclopedie).
zelf heb ik nooit mijn school afgemaakt en ik heb toch al gewerkt als ploegbaas, software tester, netwerkbeheerder,....
En nu als kunstenaar en muzikant.
Als je niet creatief, kritisch en ruim kan denken ben je ook niet meer dan een muppet. Kennis hebben is goed, maar met basis kennis heb je voldoende om iets te bereiken, de rest moet je zelf invullen. En qua kennis heb je in deze tijd voldoende van google als alles wetende vriend te gebruiken. Meer heb je niet nodig als kennis nu. En kennis hebben is niet gelijk aan levenservaring hebben.
Kennis opdoen is ook niet nadenken, nadenken is die kennis wat je opdoet in vraag trekken en kijken of het wel allemaal klopt wat je leert en verifiëren voor een deel met je persoonlijke ervaring.
-Deze generatie is het slachtoffer van stress, en van 3 echtscheidingen op de 4 huwelijken.
stress is van alle tijden, omgaan met stress is wat uw een ervaring rijker maakt.
-De tijd dat men werk dichtbij huis vond, is stillaan voorbij.
Het is niet omdat het er niet is dat men het zelf niet kan creëren, zelf wil ik geen 40km rijden naar het werk, dus als ik geen job vind creëer ik ze gewoon zelf. Levenservaring leert u dat als er een probleem is dat je het zelf moet oplossen en niet moet wijzen met de vinger naar de schuldige. Enkel hulp om het helpen op te lossen kan je vragen, maar het oplossen moet je zelf!
-De tijd van de gouden postjes en vrolijke familie-bedrijfjes is stillaan voorbij.
zie mijn vorig antwoord.
-De tijd dat je zonder deftig diploma ergens terecht kon, is voorbij.
Bullshit imho, ik heb het toch maar bewezen dat het kan. Een diploma stelt niks voor zolang je niet bekwaam bent, en kennis alleen is niet genoeg.
Ervaring, ervaring, ervaring, is wat je nodig hebt, en niet persé werkervaring, Men definieert dat als werkervaring, maar men bedoelt levenservaring.
En waarom dat? Omdat je je bij onverwachte situaties kunt behelpen en niet telkens om hulp gaat vragen als je weer eens geconfronteerd wordt met iets nieuw of onverwachts.
-De tijd dat je uw leven lang op eenzelfde bedrijf kon slijten is stillaan voorbij.
So what, wees daar blij om, je leert telkens nieuwe mensen kennen en situaties. Routine is een pest, je leert daar niets uit.
Het leven van een hedendaagse jongere is een pak woeliger dan dat van ene van 20 jaar geleden. Toen was het rond de kerktoren blijven en absolute vakidoot worden en uw dagen slijten in routine, zogenaamde levenservaring, nu is het stressen en u telkens aanpassen.
De ouwer generaties zijn zo onflexibel als het maar zijn kan.
Dat is zoals oude militairen die staan te roepen dat zij ten minste discipline hebben gehad, maar ze snappen niet dat niemand voor hen staat te springen, dat moest de overheid niet zo gul geweest zijn met een te veel aan waardeloze jobs, dat ze het veel moeilijker zouden kunnen gehad hebben.
Haal ze uit hun enigste levenservaring, fail.
De jeugd heeft nu idd het geluk, langer thuis te kunnen blijven wonen ja, meer meekrijgt van thuis.
Maar de jeugd overleeft het wereldje buiten de deuren, veel beter dan de oudjes.
nogmaals, ik hoop dat je gelijk hebt, time will tell 
ad: