Ik ben effectief zodanig opgegroeid dat ik tot mijn 12 jaar het 'sprookje' van de bijbel even hard geloofde als dat ik in sinterklaas geloofde tot mijn 10 jaar.
Ook op de catechese voor de plechtige communie enzo werd dat serieus genomen die zaken, in mijn groep toch. Wij gingen naar de mis. Je vertrouwt die mensen toch dacht ik.
Maar dan plots, in de middelbare school, een van de eerste lessen, zei die van godsdienst, die ook geschiedenis gaf, dat alle wonderen uit de bijbel sprookjes zijn die niet echt gebeurd zijn. Ik keek zo verdwaasd maar die lachte mij zo wat in mijn gezicht uit van alé komaan dat weet je toch. Mijn wereld stortte helemaal in. Ik vond dat onacceptabel van een godsdienst lerares. Maar ik had geen drang om dat mens te haten of te wurgen of te negeren.
Uiteindelijk moet u dat ook aanzetten om uw eigen geloven kritisch te durven benaderen en daar over na te denken, te beseffen dat er verschillende opinies bestaan.
Maar kunt ge nu voorstellen dat ten hedendage een geschiedenislerares zegt tegen een moslim dat alle wonderen en wat in de koran staat zever in pakskes is.
Ik weet niet of die jongeren dat even hard kunnen verwerken. Die zien vaak dingen als iets racistisch.