Wat ik erover denk? Dat mijn visie steeds meer de waarheid aan het worden is. Van in het begin al zei ik dat de softere Obama-aanpak heel 'nobel' is (blijkt ook letterlijk zo te zijn achteraf bekeken
) maar dat je met een regime als Iran NOOIT weet waar je ermee uitkomt. En dat de softere aanpak van Obama alleen maar in ons nadeel zal spelen omdat Iran nu het Westers geduld nog meer kan uitbuiten.
Dit is dus werkelijkheid geworden. Onderhandelingen links, onderhandelingen rechts. Alles blijkt vlotjes te gaan, ik dacht dat ik m'n mening zou moeten herzien. Tot plots ZONDER ENIGE REDEN hetvolgende gebeurt:
Iran heeft de nobel-prijs voor de vrede van mensenrechtenactiviste Shirin Ebadi in beslag genomen. O wat zijn we toch weer constructief bezig, ons verbitterd Iran. 1) Eerst het akkoord over het verrijkt uranium de grond in boren, 2) daarna uiteraard een massale militaire verdedigingsoperatie op poten te zetten (kwestie van hun standpunt iets meer kracht bij te zetten) dan 3) nog even de nobelprijs voor de vrede in beslag nemen en nu 4) maar liefst 10 nieuwe verrijkingsinstallaties bouwen voor uranium, wat totaal indruist tegen de VN-resoluties. "In your face" zeggen we dan. Weer even down to earth, weer even beseffen dat het wel degelijk over Iran gaat.
Wij zullen wel weer plooien en voor de 100ste keer smeken aan Iran om aub eens mee te werken, aja hoe arrogant zou het Westen wel niet zijn mochten ze eens met hun vuist op tafel slaan. Dit zou werkelijk ongehoord zijn, hoor ik sommigen al denken hier op het forum.
Ik kan niet wachten tot de dag dat dat regime omver geworpen wordt (en dan heb ik het in eerste instantie over een omverwerping door de eigen Iraanse bevolking). Vroeger zou ik gezegd hebben "tot dat regime wat inschikkelijker wordt", maar die hoop heb ik ondertussen opgegeven. Ze spelen gewoon een spelletje met de internationale gemeenschap om tijd te rekken voor hun atoombom, en ze schijnen het nog leuk te vinden ook.
Desnoods een totale economische isolering en als laatste middel een militaire invasie. Tenminste als Rusland en China eens zouden bijdraaien en dat ze eens die kinderachtige post-koude-oorlogsmentaliteit achter zich laten in de zin van "als we KUNNEN tegen het Westen zijn, dan ZULLEN we tegen het Westen zijn desnoods door Iran te blijven steunen", dit mag eens dringend plaats maken voor een verantwoordelijkheidsbesef die ze moeten opnemen in de wereld. Want dat ligt hen blijkbaar veel moeilijker.
Sommigen zeggen dat Amerika de politie van de wereld speelt. Wel, beter een supermacht als politie van de wereld dan 2 supermachten als gangsters van de wereld. Er is geen enkele reden om nu ook maar enig krediet meer te geven aan Iran.
Ik hoop dan ook op een duidelijke, harde boodschap van de hele internationale gemeenschap. Zodat het niet steeds het Westen is die de verantwoordelijkheid moet opnemen en met alle zonden van Israël beladen wordt omdat het alleen maar aan "geopolitieke belangen" zou denken.
