Epyon zei:
En hoeveel ervan zijn onderwijsexperten?
Daar zitten hoogleraren tussen in de exacte wetenschappen die betaald worden om les te geven aan universitaire studenten. Dan ben je toch wel onderwijsexpert in je eigen vak. Ook zitten er veel universitair opgeleide leraren tussen die hun opleiding hebben gevolgd in de tijd van het Nederlandse onderwijs nog wereldtop was. Meer dan het onderwijsexpert zijn in je eigen vak kan je niet nastreven, het is niet omdat je weet hoe je les moet geven in politicologie dat je daarom ook weet hoe je goede ingenieurs opleidt, om maar een voorbeeld te noemen (idem voor een electrotechnicus die zich beter niet bemoeit met de opleiding van artsen).
Een verzameling die bestaat uit subjecten onderhevig aan de systeemverandering, in casu onderwijzers, is géén correcte referentie- en reflectiegroep. Je kan een systeem niet analyseren vanuit het systeem zonder bias, dat gaat in tegen de wetenschappelijke methode.
Wie zijn er deskundiger in het onderwijs dan de docenten en leraren zelf?
Welke mensen die niet docent of leraar zijn kunnen wel het systeem van onderwijs analyseren?
Docenten en onderwijzers zijn niet vrij van bias t.o.v. het onderwijs. Wie wel?
In ieder geval zijn ze deskundig in onderwijs.
Georges Monard, onderwijsexpert; Hilde Meysman, opleidingsdirecteur Artevelde hogeschool; Dorothea Van Hoyweghen, ere-inspecteur secundair onderwijs; Ann Verreth, secretaris-generaal Vlaamse Hogescholenraad, etc. Allemaal personen met de nodige credentials om iets zinnigs over hogeschoolhervormingen te zeggen.
Ik heb geprobeerd hun CV te vinden, dat is warempel nog niet eenvoudig.
Alle mensen die jij hebt genoemd hebben in ieder geval een alpha- of een gammaopleiding gevolgd.
Georges Monard jurist
Hilde Meysman sociale wetenschap
Dorothea Van Hoyweghen taalstudie, nu politica
Ann Verreth polisoc
Wat maakt hen deskundig in onderwijs?
Belangrijker nog: wat maakt hen deskundig in iets als bèta-onderwijs of geneeskunde?
Voor zo ver deze mensen al invloed mogen uitoefenen op de toekomst van ons onderwijs zou ik toch graag zien dat deze invloed zich beperkt tot de studies die zij zelf hebben gevolgd. Laat liever de hoogleraren van de diverse faculteiten gezamelijk bepalen wat voor hun faculteit het beste is.
Het is een expertencommissie, geen politieke commissie.
Dat is niet mijn indruk. Tijdens het googelen viel het mij op dat minstens drie van hen politicus of politica zijn.
Ik denk wel dat je de grote lijnen kunt veralgemenen, zoals ook de commissie doet. De evolutie naar een competentiegericht educatief systeem is bvb redelijk universeel toepasbaar. Ook de verbreding van de basis is op zowat alle niveaus toepasbaar. Natuurlijk is voor de concrete invulling hiervan een discussie op ad-hoc basis nodig.
Het is toepasbaar, de vraag is ofdat het wenselijk is voor
elke opleiding. In Nederland geven ze veel meer competentiegericht onderwijs, een gevolg is dat de meeste studenten bar weinig parate kennis hebben.
Hoe zou het komen dat Harvard meer budget met ruwweg hetzelfde aantal studenten heeft? Wetenschappelijke output zal daar zeker een rol in spelen. Dat is ook de reden waarom de Amerikaanse universiteiten zo'n status hebben.
Waar komt dat budget vandaan?
Is het realistisch dat Nederland en Vlaanderen samen 1 of 2 universiteiten kunnen ontwikkelen die een vergelijkbaar budget hebben? Kan je dat afdwingen en tegelijkertijd een topkwaliteit afdwingen of moet zoiets groeien d.m.v. een intense competitie?
Bedenk dat die intense competitie pas mogelijk is wanneer wij hier private universiteiten op laten richten, wat niet inhoudt dat we daarom de publieke universiteiten moeten afschaffen of hen minder moeten subsidiëren (de competitie tussen Stanford en Berkeley heeft beide universiteiten sterker gemaakt).
Dat is weer typische redevoering zoals ook BON doet: alles in het extreme trekken. De focus leggen op een competentiegericht onderwijs wil helemaal niet zeggen dat de student plots zijn plan moet trekken, integendeel! De begeleiding moet net beter en intenser zijn. Enkel de manier waarop de kennisoverdracht gebeurt moet aangepast worden, weg van het afstompende papegaaienwerk en meer naar het verrijkende leer- en onderzoekstraject.
Je moet niet op basis van
enkel papegaaienwerk slagen, dat ben ik met je eens (zelf ben ik helemaal niet goed in memoriseren, ik heb daar veel tijd voor nodig). Een goede parate kennis is echter wel noodzakelijk. Pas wanneer je kennis hebt kan je een redenering bouwen, hoe meer kennis je hebt hoe gemakkelijker je ceteris paribus een redenering kan bouwen. Dat onze uniefs er meer naar moeten streven om studenten tevens goed te redeneren ben ik met je eens maar dat wil niet zeggen dat we daarom minder parate kennis moeten eisen.
Hoe wil je die parate kennis aanbrengen? Wat versta jij onder competentiegericht kennis? Dat de uniefs nog meer vakken als P&O gaan invoeren en nog minder inzetten op de basisfundamenten? Dat lijkt mij geen verstandig idee.
Hoe dan wel?
Ik ken 4 onderwijsvormen: hoorcolleges, werkzittingen, practica en project (P&O-achtig). Ken jij nog andere onderwijsvormen?
Verder kunnen we nog discussiëren over iets als het schrijven van papers. Het idee klinkt leuk (ook voor mij), in de praktijk is het tevens een fraudegevoelig systeem tenzij je geen punten geeft voor papers waardoor de motivatie ook voor veel brave studenten vermindert om hier in te investeren.
Zelf onderzoek doen is natuurlijk heel erg leuk en leerzaam maar dat is in het beste geval pas mogelijk in het 2de masterjaar, eerder heb je nog te weinig middelen om deftig onderzoek te kunnen verrichten (te weinig parate kennis, te weinig vaardigheden etc.). Bovendien is het met het geringe budget wat onze uniefs hebben onhaalbaar dat alle studenten de vereiste middelen (geavanceerde laboratoriumapparatuur, opzetten van experimenten...) kunnen gebruiken om onderzoek te verrichten. Wat rest is ongestructureerd of matig gestructureerd knip- en plakwerk van internet en boeken.