squalleke123 zei:
Jouw mening is een contradictio in terminis. Een economie kan maar duurzaam zijn als ze zichzelf constant verbetert, aanpast aan vraag en aanbod. Dalende productieuren zijn in principe goed voor iedereen, maar de efficientie die we gewonnen hebben sedert de jaren 80 is vooral richting verhoging van consumptie gegaan. Probleem is dat vraag uiteindelijk gelimiteerd is, en dat economen dat niet altijd (willen) inzien. Nu consumptie niet, of weinig, meer kan en zal toenemen komen we dus in een crisis terecht, gebaseerd op het afwijken van de groei ten opzichte van de verwachtingen.
De enige richting voorwaarts is nu terug de trend van de geschiedenis volgen, namelijk steeds minder uren per week werken en toch onze consumptie constant houden of zelfs licht opdrijven (meer verkoop van entertainmentproducten etc.).
Maar volgens mij is dit de kern van het probleem niet.
De vraag luidt eerder, wat moeten mensen met hun tijd doen wanneer ze niets om handen hebben?
Mijn gedacht is dat "werk" zin geeft aan het leven omdat men constant uitgedaagd wordt dingen te vervaardigen, bereiken, enz... Als beloning hiervoor krijgt men ofwel erkenning ofwel een loon. Met andere woorden, werk zorgt ervoor dat men zich nuttig kan maken en voelen.
Ik lees hier bijvoorbeeld een "basic income".
Dit lijkt mij goed voor de luiaards onder ons die graag geld krijgen om niets te doen.
Maar stel, je hebt altijd in de fabriek gewerkt, je wilt haalde hier voldoening en een loon uit en je voelde hierdoor aanvaard. Hoewel je zeer handig was en zeer goed, ben je helaas niet geschikt om een bureaujob te doen.
Bovendien ben je ambitieus en werd je gedreven door een hoger loon door ofwel op te klimmen binnen het bedrijf ofwel door met andere bedrijven te onderhandelen.
Als je nu een basic income hebt, wat moet je dan gegeven het bovenstaande als ambitieuze mens doen?