Pieterjan94 zei:
Goed, we vergeten even hoe ik ethiek zou definiëren en we gaan met dat verder.
Vanuit het standpunt van de politicus bekeken, waarom wil hij de belangen van zijn achterban zo goed mogelijk behartigen? Wat levert hem dat op?
Afgezien van het mooie loon en dergelijke meer: voldoening scheppen uit uw werk? Als dat niet genoeg is, moet ge maar geen politieker worden vind ik. Je kan dat idealistisch vinden, maar zo denk ik erover. Wat levert het een dokter op om mensenlevens te redden, of een metser om te metsen? Enerzijds word je er voor betaald, en dat is mooi, maar anderzijds is voldoening scheppen uit hetgeen je doet toch ook belangrijk?
Toch dat hij de macht kan behouden, niet? Is het goed handelen van een politicus niet gebaseerd op het verdict van zijn kiezers, namelijk of hij zijn zitje kan behouden? Wat als zijn achterban bijvoorbeeld slechte bedoelingen heeft, onethische. Dan kan je die toch niet op een ethische basis dienen, dan kan je toch niet aan een ethische manier aan politiek doen.
Als jij die achterban vertegenwoordigt, betekent dat ook dat je die slechte bedoelingen van die achterban deelt natuurlijk. Zij hebben namelijk op jouw 'slechte bedoelingen' gestemd. Dan ben je geen ethisch persoon, maar als je die slechte belangen correct verdedigt kan men imo geen commentaar geven op uw werk. Een beetje zoals een advocaat die Dutroux moet verdedigen (al deel je natuurlijk in dat geval niet de slechte bedoelingen van uw cliënt, dat is wel het verschil met een politieker die verkozen wordt door het volk
omwille van zijn bedoelingen), die moet dat ook gewoon naar het beste van zijn mogelijkheden doen.
In ethiek staat het handelen naar het "goede" centraal, hoe we dat kunnen bereiken. Ik vind dat uw definitie meer leunt naar bekwaamheid, bonafide handelen. Vanuit die definitie kan ik mijn stelling dat ethische politiek niet mogelijk is niet hard maken omdat de kern - het centraal staan van het goede- afwezig is.
Vandaar ook de verwarring wellicht, he. "Het goede" is dan ook al even moeilijk definieerbaar, omdat dat voor de ene partij absolute gelijkheid is en voor de andere partij slechts gelijkheid van kansen. Er is geen standaardplan voor een 'goede' maatschappij. De maatschappij evolueert gewoon, en de eisen die wij aan onze politici stellen evolueren mee en we kunnen alleen maar denken en hopen dat die evolutie de 'goede' kant uitgaat.
Als ik trouwens van uw definitie van ethiek vertrek dan, dus voor het goed handelen van een politieker, dan handelt een metser dus ethisch als hij goed kan metsen? Dat heeft toch weinig met ethiek te maken lijkt mij?
Een metser handelt ethisch als hij de belangen van zijn klant behartigt. Hij metst dus bij voorkeur recht, niet opzettelijk aan een traag tempo om meer te verdienen, en hij gaat ook geen muur metsen waarvan hij weet dat ze na een maand in elkaar stort om ondertussen met het geld te gaan lopen. Dat is toch ethisch/deontologisch/correct handelen in de hoedanigheid van metser voor mij. Hoe die metser voor de rest over allerlei ander ethische thema's denkt, staat los van zijn job als metser. Toch?
Er zijn veel intercommunales die wel goed functioneren om de burgers zo goed mogelijk te kunnen dienen. Die intercommunales zijn niet opgericht met als doel om de zakken goed te kunnen vullen, of denk jij van wel?
Ik denk dat we daar het laatste nog niet van gezien hebben alleszins, dat is alles wat ik daarover durf zeggen eigenlijk.
Dat zijn inderdaad veranderende prioriteiten komende van de publieke opinie. Over de snelheid spreek ik mij niet uit (uiteindelijk gaat alles traag hier), maar waarom besluiten de politici om die zaken aan te passen? De druk van de publieke opinie. Als ze dat niet doen dan geraken ze toch niet herverkozen? Als daar geen consequenties aan verbonden zijn voor politici aan de andere kant, dan blijkt dat het kiespubliek die zaken dus niet zo erg vindt als ze doen blijken.
Of dat ze door het systeem van één bolletje kleuren geen manier hebben om dit ongenoegen te uiten, omdat het probleem zich net niet beperkt tot een paar politiekers of een enkele partij. Behalve natuurlijk door op straat te komen, verontwaardigde lezersbrieven te schrijven, etc... en dat gebeurt dan ook he: er is nu heel wat publieke verontwaardiging. Helaas - en zo gaat dat altijd - vergeten de mensen rap, en staat er altijd wel een nieuw feit klaar om verontwaardigd over te zijn.
Daarmee bedoel ik dat de oplossingen die je voorstelt erop gericht zijn om de belangen van je kiezers te behartigen, en niet die van jezelf als politieker.
