Avondland
Legacy Member
Wat mij trouwens vooral opvalt aan 'marxistische' economiëen in de praktijk is dat de landen een 'nationale' vorm van marxisme aanhangen en geen 'internationale' vorm, terwijl internationalisme m.i. toch een cruciaal onderdeel is, of niet? Internationalisme heeft nooit echt geleefd dan in de hoofden van enkele linkse intelligentsia voor de Eerste Wereldoorlog.
Ook het 'historische materialisme' vind ik een vreemde hersenkronkel. Daarin wordt geponeerd dat als je de wetmatigheden van de geschiedenis kent, dat je alle maatschappelijke problemen kunt oplossen. Marx, en zijn navolgers, zaten faliekant verkeerd toen hij zei dat het kapitalisme spoedig zou neergaan en dat de proletarische revolutie daarop zou volgen. In de praktijk lijkt het kapitalisme getriomfeerd te hebben en leeft het marxisme slechts voort in enkele kleine groepjes en in zéér afgezwakte vorm bij de huidige sociaal-democraten.
Wat me eigenlijk het meeste stoort aan marxisme is dat het enkel het proletariaat bejubelt. Solidarisme vertrekt vanuit het volk en zal in theorie ook meer mensen aanspreken dan liberalisme en marxisme tegelijk. In feite is een 'klasse' een construct terwijl een 'volk' dat niet is, integendeel, het is een organisch geheel dat zich doorheen de eeuwen heeft ontwikkeld. Men zou daaruit moeten vertrekken in plaats van een bepaalde klasse, of die nu bourgeois of arbeider is. Geschiedenis wordt niet enkel bepaald door klassenstrijd maar ook door klassenverzoening.
En over klassenstrijd gesproken. Het is wel interessant om te zien hoeveel strijd er is geweest in de socialistische beweging. Marx en Engels tegen Lassalle, 'Rote Rosa' tegen Bernstein, de 'Massimalisti' tegen de 'Reformisti' enzovoorts. Ach ja, ik ontken de rol van het socialisme niet in onze maatschappij, net als de rol van het liberalisme. Allebei belangrijke ideologiëen die hun rol hebben gespeeld. Maar het ambetante is dat er geen eenzijdige definitie is van 'liberalisme' en 'socialisme'. Integendeel, men spreekt eerder van duizenden varianten van liberalisme en socialisme, gaande van anarcho-kapitalisme over nationaal-socialisme heen. In feite kan iedereen die 'sociaal' is met de medemens socialist genoemd worden. Ik bezie me zelf ook als een socialist, maar dan niet in de marxistische zin van het woord, hoewel socialisme meestal vereenzelvigd wordt met het marxisme. Jammer, want het is wel degelijk mogelijk abstractie te maken van het marxisme.
Ook het 'historische materialisme' vind ik een vreemde hersenkronkel. Daarin wordt geponeerd dat als je de wetmatigheden van de geschiedenis kent, dat je alle maatschappelijke problemen kunt oplossen. Marx, en zijn navolgers, zaten faliekant verkeerd toen hij zei dat het kapitalisme spoedig zou neergaan en dat de proletarische revolutie daarop zou volgen. In de praktijk lijkt het kapitalisme getriomfeerd te hebben en leeft het marxisme slechts voort in enkele kleine groepjes en in zéér afgezwakte vorm bij de huidige sociaal-democraten.
Wat me eigenlijk het meeste stoort aan marxisme is dat het enkel het proletariaat bejubelt. Solidarisme vertrekt vanuit het volk en zal in theorie ook meer mensen aanspreken dan liberalisme en marxisme tegelijk. In feite is een 'klasse' een construct terwijl een 'volk' dat niet is, integendeel, het is een organisch geheel dat zich doorheen de eeuwen heeft ontwikkeld. Men zou daaruit moeten vertrekken in plaats van een bepaalde klasse, of die nu bourgeois of arbeider is. Geschiedenis wordt niet enkel bepaald door klassenstrijd maar ook door klassenverzoening.
En over klassenstrijd gesproken. Het is wel interessant om te zien hoeveel strijd er is geweest in de socialistische beweging. Marx en Engels tegen Lassalle, 'Rote Rosa' tegen Bernstein, de 'Massimalisti' tegen de 'Reformisti' enzovoorts. Ach ja, ik ontken de rol van het socialisme niet in onze maatschappij, net als de rol van het liberalisme. Allebei belangrijke ideologiëen die hun rol hebben gespeeld. Maar het ambetante is dat er geen eenzijdige definitie is van 'liberalisme' en 'socialisme'. Integendeel, men spreekt eerder van duizenden varianten van liberalisme en socialisme, gaande van anarcho-kapitalisme over nationaal-socialisme heen. In feite kan iedereen die 'sociaal' is met de medemens socialist genoemd worden. Ik bezie me zelf ook als een socialist, maar dan niet in de marxistische zin van het woord, hoewel socialisme meestal vereenzelvigd wordt met het marxisme. Jammer, want het is wel degelijk mogelijk abstractie te maken van het marxisme.
).
), China. Dat zijn allemaal landen die ook van niets komen (en India was vroeger ook een kolonie) en die opbouwen. Sure, het is er verre van een paradijs, maar beetje bij beetje wordt het er beter.
)