zikje zei:
Hangt er van af wat je totale ommekeer noemt. Algemeen stemrecht, stemrecht voor vrouwen, stemrecht voor zwarten in de VS, afschaffing van de slavernij... in die gevallen kan je wel van een totale ommekeer spreken.
Laten we bovendien naar het begin van het christendom kijken (ik spreek niet over het oude testament): redelijke utopische, linkse ideeën (gelijkheid, naastenliefde, delen, yada yada) die de uiteindelijke basis hebben gevormd voor een cultuur die zich gedurende 2000 jaar heeft gevormd, alsmaar linkser en linkser is geworden, en telkens als er plotseling een periode was waarin gestreefd werd naar conservativiteit, dan was dat een donkere periode in de geschiedenis (middeleeuwen, slavenimperialisme). Na de middeleeuwen kwam er echter alsmaar meer gelijkheid, en nu komen de ultraconservatieve beweging weer volop op gang al zeggend dat ZIJ de maatschappij hebben opgebouwd. De rechtsen kunnen zeggen wat ze willen, als er ook maar één ding zou kunnen zijn dat ons mogelijk verheft boven andere culturen, dan is dat het streven naar een linksere cultuur met meer gelijkheid (denk eens na dat vele rechtsen in onze maatschappij de westerse cultuur willen beschermen van de islamcultuur, die op sociaal niveau veel rechtser is), weg van onze dierlijke roots. Die afwijking, problemen, of ziekte volgens Commisar, heeft ons precies al meer opgebracht dan zo goed als uitgeroeide dierenstammen waarin elk individu enkel voor zichzelf opkomt.
Oldskooler zei:
En soms heb je gewoon geen andere keuze dan over een bepaalde 'groep' te spreken, als er overduidelijk iets mis is met die groep, dan vormt die groep een bedreiging. Ook al is er geen meerderheid waarbij het verkeerd gaat.
Als er overduidelijk iets mis is met een groep, dan bestaat er een oorzaak die best aangepakt wordt.
Oldskooler zei:
MEn moet nu eenmaal 'correct' denken, de rest valt uit de boot.
En ik die dacht dat rechts in de meerderheid was?
Oldskooler zei:
Mss, maar waar trek je de grens tss onrealistisch en moeilijk. Moeilijk is gewoon een veel mooier woord.
De grens tussen onrealistisch en moeilijk is voor ieder probleem vanzelfsprekend uniek, maar ik kan je wel zeggen waar de grens ligt tussen een degelijke oplossing en een gemakkelijksheidoplossing: op het moment dat je een oplossing kiest die op een partijfoldertje past, goed in de oren als je er één keer naar luistert en vooral niet te moeilijk is voor de bevolking is om te verstaan, en die overigens het belang van één of meer bevolkingsgroep negeert, heb je een gemakkelijkheidsoplossing. ("belgie barst!", snelbelgwet, fiscale amnestie) Een goede oplossing is er één waar langer dan een dag over is nagedacht en echt onderzoek is over gevoerd, geen enkele bevolkingsgroep negeert, en vooral die effectief toepasbaar is op een actuele bevolking. (iets als het kiwimodel, maar spijtig genoeg zijn er zeer weinig voorbeelden de laatste tijd)
Oldskooler zei:
Alles en iedereen streeft naar een ideaal. Maar men moet realistisch blijven. De anarchisten en anti-globalisten hebben in ieder geval al verloren.
De communisten, ultrakapitalisten/-conservatieven ook. Dat zeg je omdat je bent opgegroeid in een postmoderne maatschappij, ik heb liever een uitgesproken streven naar een ideaal dat telkens wordt gemoderniseerd dan wegkwijnen in een egocentrisch realisme waar ik niet achter sta, zoals ik in het begin van mijn post al zei, streven naar progressiviteit heeft ons al zeer veel opgebracht.
) gaat men best ver genoeg om een bepaalde godsdienst het moeilijk te maken, ze zijn nog altijd niet gebombardeerd.