JPV zei:
Het is niet echt een kwestie van voorbeelden, maar meer van ideologische keuzes.
Gaan we meer richting angelsaksisch systeem van sociale zekerheid, dan is het niet moeilijk om in te zien hoeveel er bespaard kan worden.
- Werkloosheidsuitkeringen verder beperken in tijd en degressiever maken
- Gezondheidszorg meer privatiseren
- Onderwijs meer privatiseren
- ...
Ik spreek me niet uit of bovenstaande positief of negatief is.
Ik heb zelf 2 jaar in Dublin gewoond en gewerkt. Ik had daar een totale belastingdruk op mijn loon van welgeteld 7%.
Maar inderdaad:
- als je daar ziek valt, dan heb je maar beter een privé ziekteverzekering, of je hebt een zwaar (financieel) probleem.
- als je daar werkloos valt, dan krijg je een paar maanden een paar honderd euro en daarna heb je maar beter een nieuwe job gevonden!
- als je daar degelijk onderwijs wil voor je kinderen, steek je ze best in een (dure) privé school
etc. etc.
Beide systemen hebben hun voor- en nadelen. In het angelsaksisch systeem heb je meer individuele vrijheid van wat je met je Eigen centen doet. En wie verantwoord met geld kan omgaan, kan even goed leven als hier. Je zorgt alleen zélf voor je ziekteverzekering, onderwijs, pensioen, verzekering voor werkloosheid, etc...
In ons systeem, dat één van de meest socialistische is ter wereld, doet de staat bijna alles voor je. Lees: de welvaart wordt hyperverdeeld en iedereen is quasi gelijk af. Er is ook grote bescherming voor mensen die intellectueel en qua wijsheid niet zo welbegaafd zijn en niet met geld kunnen omgaan...
Zonder me dus uit te spreken over welk van bovenstaande systemen "beter" is, is het niet moeilijk om voorbeelden te vinden die hier zwaar in de sociale zekerheid zouden kunnen besparen.
Je zal me waarschijnlijk wijzen op het woordje "probleemloos" dat Straddle gebruikt. Maar "probleemloos" is een relatief begrip.
Het angelsaksisch systeem zoals ik beschreven heb, kan ook perfect voor een probleemloos bestaan zorgen voor een gezin, zolang dat gezin verantwoord omspringt met hun inkomen.
Mijn mening is trouwens dat er een middenweg moet gevonden worden: ik vind dat we hier in België in een te socialistisch en té solidair land leven (jaja, té solidair, dat is provocatief hé). Ik vind dat het individu ook een waarde moet hebben! Een mens is een sociaal wezen, met een bepaalde mate van solidariteit naar zijn medemensen toe, maar elke mens heft ook een individuele eigenheid. En die ontkennen of volledig wegcijferen ten voordele van enkel en alleen het algemeen belang, maakt ons tot robotten zonder eigen individuele inbreng. Dat vind ik persoonlijk een schrikbarende gedachte.
Soit. Ergens tussen de twee systemen dus, lijkt me ideaal
