ok, excuses aanvaard.
in verband met de limieten:
Zoals dus gezegd, kan ik enigszins de pro-argumenten aannemen voor de legalisatie van softdrugs ala cannabis. (ontcriminalisering, kwaliteit controle, tax heffen,...)
Maar net zoals alles in het leven stellen we limieten, en met redenen...
Ik ga akkoord dat het bepalen van een limiet (in gelijk welke discussie omtrent gelijk welk onderwerp) een resultaat is (moet zijn) van een compromishouding tussen verschillende partijen. Want de één legt de limiet altijd ergens anders dan de ander.
Je kan zeggen, we starten vanuit volledige vrijheid (tov jezelf zonder impact op anderen). Ja, interessant concept, maar heb je daar al eens goed over nagedacht?
Want ik heb daar al veel over nagedacht en het belangrijkste concept in deze gedachtengang is het begrip "zonder impact op anderen".
Vanaf wanneer noem je iets als echt impact hebbend op anderen.
Want ultiem bekeken heeft ELKE actie impact op anderen, want je leeft - of je het nu wil of niet - in een maatschappij van mensen.
Om het voorbeeld extreem te trekken: Een kluizenaar zonder familie of vrienden, die ergens helemaal alleen woont in een ver bos, zijn eigen eten verbouwt, zijn eigen hutje onderhoudt etc. en daarbij heroïne gebruikt, zal inderdaad alleen zichzelf daarbij kwaad doen. Dat is het extreme voorbeeld van hoe je iets kan doen zonder impact op anderen.
Maar vanaf je met 2 mensen samen bent en beslist een 'maatschappij' te vormen (de één doet iets voor de ander en omgekeerd), dan moeten we onder elkaar gaan afspreken welke zaken en op welk niveau we die zaken voor elkaar gaan doen. Je stelt een soort van virtueel contract op onder elkaar.
Voorbeeld 2: We zijn nu met 2 personen. Ik ben goed in boeren (eten voorzien voor ons twee) en de andere kan koken (het eten dat ik boer klaarmaken om op te eten).
Je vormt een mini maatschappij, maar de één is afhankelijk van de andere natuurlijk. Als de één beslist heroine te beginnen spuiten en daardoor van de wereld weg is ganse dagen en daardoor zijn taak als boer of kok niet meer naar behoren kan uitoefenen, dan moet de ene ofwel de taak overnemen van de tweede en dus dubbel zo hard werken.
De heroine gebruiker is in extremis volledig vrij om te doen met zijn lichaam om te doen wat hij ermee wil doen. Maar indien het vervullen van je taak in de maatschappij en het gebruiken van heroine mutualy exclusief zijn, dan moet je een keuze maken:
A) De heroinegebruiker stopt met heroine gebruiken en vervult opnieuw zijn taak in de maatschappij
B) De heroinegebruiker erkent dat hij liever heroine wil blijven gebruiken en erkent ook dat hij daardoord zijn taak in de maatschappij niet meer kan vervullen en zet zich daardoor buiten de maatschappij en zou dus zijn verantwoordelijkheid moeten opnemen en geen gebruik meer maken van de positieve aspecten die door de maatschappij worden bewerkstelligd.
Conclusie van deze parabel
:
In theorie mag iedereen - zoals jij beschrijft - doen met zijn lichaam wat hij/zij wil. Vollédige vrijheid wat mij betreft!
Maar, als je wIl lid zijn van onze maatschappij (en genieten van de voordelen ervan), dan moet je ook je taak erin kunnen vervullen. Anders heb je de optie om onze maatschappij te verlaten of om al het nodige te doen om je taak te kunnen vervullen.
Laat onze maatschappij nu net een maatschappij zijn die eigenlijk heel sociaal is op dat vlak: Er bestaan veel hulpkanalen die personen begeleiden die uit de maatschappij vervreemd zijn en erin willen raken. Niet altijd eenvoudig idd...
Misschien moeten we meer kansen bieden aan mensen die écht niet in onze maatschappij willen leven, om ze een plaatsje te helpen zoeken op de wereld waar ze volledig vrij kunnen leven op hun eentje zonder dat ze een maatschappelijke taak moeten vervullen.
Heroine is dus wat mij betreft een limiet omdat het gebruik daarvan (ook in de minste hoeveelheid, er zijn niet veel 'recreatieve' heroinegebruikers) overduidelijk de gebruiker limiteert of zelfs volledig incapaciteert om deel te nemen aan zijn/haar taken in onze maatschappij (en wel gebruik blijft maken van de voordelen).
Om diezelfde reden vind ik dus dat cannabis en softdrugs in dat opzicht eventueel wel gelegaliseerd kan worden, omdat ik perfect begrijp dat je dit kan gebruiken en toch perfect je taak blijven vervullen in de maatschappij.
Is dat al iets duidelijker?
