Het probleem is dat er tegenwoordig quasi constant in extremen wordt gedacht.
Ben je voor een strengere migratiewet dan ben je een fascist.
Ben je pro-vakbond ben je een communist.
Ben je voor meer autonomie voor Vlaanderen ben je Vlaams Nationalist.
Om nog maar te zwijgen van de extreme politieke correctheid die er de laatste 5-tal jaren heerst, wat zeker hiertoe heeft bijgedragen. Het CGKR is een afgezaagd voorbeeld, het numerieke evenwicht van vrouwen en mannen in de politiek ongeacht de bekwaamheid een ander.
Mensen lijken steeds meer en meer in hokjes en zwart-wit te denken, terwijl in feite alles grijs is en alles zowel positief als negatief is. Ik kan mij hier echt zwaar in opwinden, vooral als ik in een discussie mijn mening over iets geef en ik meteen het één of andere label opgeplakt krijg.
Ik voel mij hier heel ongemakkelijk bij en ongerust over. Extremen zijn nooit goed, zowel niet links als rechts. 70 jaar geleden was er ook zo'n periode, en niet enkel in Duitsland...