Gromme zei:
Jij hebt te veel het romantische beeld van films in gedachten.
Oorlog is niet eerlijk en oorlog is niet deftig. Oorlog is gruwel, net daarom is het oorlog.
Hetgeen dat jammer is, is dat oorlog/legers blijven moderniseren. Maar dat oorlog toch een begrip is dat nog steeds actueel is. We kijken vele honderden jaren terug en zien barbaren maar als we naar vandaag kijken, zien we toch niet zoveel verschil. Misschien onder een andere vlag of met een ander motief. Maar toch.
Ik vrees dat oorlog een noodzakelijk kwaad is dat gewoon een deel van ons uitmaakt.
Ik denk ook dat oorlog, en misschien meer in het algemeen geweld, integraal deel uitmaakt van het mens-zijn. Zolang we driften en verlangens hebben, zolang we onrecht meemaken en onze vrijheid beknot zien behoort geweld tot een van de mogelijkheden om de 'balans van de kosmos' terug in ere te herstellen.
Qua oorlogservaring vond ik 'In Stahlgewittern/Oorlogsroes' bijzonder interessant, omdat de schrijver, Ernst Jünger, in de loopgraven in Vlaanderen en Frankrijk zijn dagboeken heeft bijgehouden en de hoogste onderscheiding heeft gekregen van Duitsland. Daarin beschrijft hij een soort betovering in het oorlogsgeweld, waarin de 'staalmens' zich afzet tegen de anonimiteit van de 'Materialschlagt'. Daarmee suggereert Jünger een oerverbond tussen het technologische geweld en de primitieve roeservaring. En die roes krijg je volgens mij wel tijdens de oorlog. Robert Fisk beschrijft ook een vreemd gevoel toen hij de granaten van Iraanse en Irakese artillerie rond zich heen hoorde fluiten. Afin, ik heb zelf zulke zaken nog nooit meegemaakt, dus kan ik er geen definitieve uitspraken over doen. Maar het lijkt me aannemelijk dat het balanceren op het randje van de dood iets bijzonders doet met een mens.