JPV zei:
dat iemand een jaar thuisblijft kan perfect wettelijk zijn. Wat voor de ene kant plantrekkerij is, is voor de andere kant een burn-out met zware depressie.
Geweldige plantrekkerij. Burn-out had die alvast niet. Eerder een bore-out.
Dat gaat om iemand die had gehoopt om nog mee op vervroegd pensioen te kunnen gaan. Maar door de verandering, ontliep die net zijn pensioen.
Die was al begonnen met het opnemen van die opgespaarde ziektedagen , zoals de meeste ambtenaren dat doen op het einde.
Maar blijkbaar kwam die dus niet toe...
JPV zei:
Ik werk lang genoeg om te beseffen dat je beide verhalen vaak met een korreltje zout moet nemen en dat een verhaal dat er héél plausibel uitziet, plots helemaal kan omdraaien.
Je zou zelf eens tussen statutairen moeten zitten.
Zaken die je als groentje totaal onmogelijk en als volksverhalen acht, blijken gewoon waar te zijn.
En ik heb al van genoeg externen gehoord die voor overheden hebben gewerkt, dat het op een ander even vort draait.
De
De Collega's
zijn heus geen fictie, maar pure realiteit.
Het ergst van al is dat die steeds zo koppig zijn.
Koppig, koppig, dat kunt ge niet geloven. En voor het minste vliegen die uit.
Die moeten geen zak doen, zitten veilig tot hun pensioen, doen stipt hun 8 uren.
Maar als ze eens iets moeten doen, of er gaat eens iets mis... de stop eruit. Die doet mooi niets meer.
Je zou denken dat die de jongere die 5 keer zoveel taken heeft, wat zou helpen.
Neet. Die blijven schonekes krampachtig tegenwerken.
Tot zover solidariteit. Of hoe niet alleen de werkgever de grote boeman is, maar alsook de werknemers onder elkaar als ergens enige bevoordeling te rapen valt.