Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Dennoman
Legacy Member
Ik ben op heel jonge leeftijd gescreend door specialisten aan het PSI in Leuven omdat ik een ongewone afwijking heb in mijn hersenen in het verbale (taal) tegenover het performale (wiskunde en logica). Al bij al heb ik een normaal IQ (net onder de grens van hoogbegaafdheid), maar had men nooit zo'n kloof gezien tussen die twee.
Toen hebben ze iets vastgesteld bij mij wat in mijn huidig medisch dossier volgens mijn huisarts in principe neerkomt op licht autisme en dwanggedrag. Ik ga bijvoorbeeld geen dingen tienduizend keer opnieuw doen, maar als ik teksten schrijf kan ik die wel soms twintig keer herlezen. Verder hebben mijn ouders besloten me niet naar een speciale school of zo te sturen, en ik ben nog redelijk terecht gekomen
Mijn nichtje heeft blijkbaar ADHD, OCD, dyslexie, dyscalculie en wat is het allemaal. Tegenwoordig moeten kinderen niet meer zonder fouten schrijven, want blijkbaar is het niet belangrijk dat je je moedertaal beheerst. Ik denk er niet graag over na, want dan ontploft mijn hoofd.
Toen hebben ze iets vastgesteld bij mij wat in mijn huidig medisch dossier volgens mijn huisarts in principe neerkomt op licht autisme en dwanggedrag. Ik ga bijvoorbeeld geen dingen tienduizend keer opnieuw doen, maar als ik teksten schrijf kan ik die wel soms twintig keer herlezen. Verder hebben mijn ouders besloten me niet naar een speciale school of zo te sturen, en ik ben nog redelijk terecht gekomen
Mijn nichtje heeft blijkbaar ADHD, OCD, dyslexie, dyscalculie en wat is het allemaal. Tegenwoordig moeten kinderen niet meer zonder fouten schrijven, want blijkbaar is het niet belangrijk dat je je moedertaal beheerst. Ik denk er niet graag over na, want dan ontploft mijn hoofd.
ironhorn
Legacy Member
BlazeMusic zei:Is dat trouwens niet gerelateerd aan het "gesprekken voeren in uw hoofd?". Want dat doe ik dan weer wel constant. Oftewel gebeurde gesprekken weer "afspelen" en bedenken hoe ik hier beter/anders op had kunnen reageren. Oftewel conversaties voeren met mezelf over bepaalde onderwerpen (bv. religie), en in dat gesprek met mezelf dan zoveel mogelijke tegenargumenten zoeken op de argumenten waaraan ik denk, waardoor ik -als die conversatie zich in het echt zou afspelen, en niet in mijn hoofd- meteen heel het gesprek naar mijn hand kan zetten, omdat ik gewoon al weet wat te antwoorden.
Heb toch al vaak gehoord dat ik niet de enige ben die dat doet
dat doe ik ook
Albireo
Legacy Member
Ik speel constant gesprekken na in m'n hoofd (inclusief hetgeen ik nu type). Van dingen die gebeurd zijn of die ik nog zou moeten doen (momenteel zit ik met het telefoongesprek in m'n hoofd om een afspraak met de tandarts te maken) Soms met personen die ik ken, soms met een onbekende die dienst doet als luisteraar. En soms speel ik scenes uit films na. Soms hypothetische situaties. En altijd probeer ik die gesprekken zo ideaal mogelijk te laten verlopen.
En het stopt nooit, het om zot van te worden. Wat rust in m'n hoofd zou welkom zijn. :doh:
PS ik spreek bijna nooit met iemand "in 't echt" wegens sociale fobie/autisme.
En het stopt nooit, het om zot van te worden. Wat rust in m'n hoofd zou welkom zijn. :doh:
PS ik spreek bijna nooit met iemand "in 't echt" wegens sociale fobie/autisme.
Prodigy
Legacy Member
Deels herkenbaar Albireo. Bij u gaat het precies vooral om een zware onzekerheid over uzelf.
Ikzelf ben ik ook niet van de meest sociale. Ik vind mezelf vriendelijk en empathisch, maar ganser dagen vol praten over koetjes en kalfjes, ik kan het gewoon niet. Een ganse dag op het werk vertoeven tussen drukke gesprekken, het gebulder en gelach vind ik over het algemeen vrij uitputtend... tegen de vrijdagavond ben ik liefst op m'n gemak alleen, filmke opzetten met een Duvel erbij of in een rustig café gaan poolen/potje FIFA spelen met m'n beste maat vind ik ideaal.
Ikzelf ben ik ook niet van de meest sociale. Ik vind mezelf vriendelijk en empathisch, maar ganser dagen vol praten over koetjes en kalfjes, ik kan het gewoon niet. Een ganse dag op het werk vertoeven tussen drukke gesprekken, het gebulder en gelach vind ik over het algemeen vrij uitputtend... tegen de vrijdagavond ben ik liefst op m'n gemak alleen, filmke opzetten met een Duvel erbij of in een rustig café gaan poolen/potje FIFA spelen met m'n beste maat vind ik ideaal.
Jack The Ripper
Legacy Member
Dikwijls spelen de gesprekken zich in het echt anders af dan de gesprekken in mijn hoofd, wat bij momenten tot innerlijke frustratie leidt doordat die persoon compleet anders reageert dan dat je voor ogen had.
Als ik moet bellen dan bereid ik dat telefoongesprek ook telkens of anders vergeet ik de helft te zeggen. Ik ben in een groepsgesprek ook dikwijls aan het nadenken over wanneer en wat ik kan zeggen, wat van mij een enorm slechte luisteraar maakt.
Als ik moet bellen dan bereid ik dat telefoongesprek ook telkens of anders vergeet ik de helft te zeggen. Ik ben in een groepsgesprek ook dikwijls aan het nadenken over wanneer en wat ik kan zeggen, wat van mij een enorm slechte luisteraar maakt.
Thorfin
Legacy Member
demon326 zei:Heb hetzelfde aan de hand... denk veel luidop en daar krijg ik soms wel vreemde reacties op
Tegen jezelf praten maakt je slimmer - De Standaard
Muscleduck
Legacy Member
Albireo zei:
Zo een telefoongesprek 'oefenen' doe ik ook ze, ik bel niet graag met vreemden. Maar ik doe dat dus enkel als het met vreemden is. Wat ik ook soms doe is in het Engels of Frans gesprekken hebben in mijn hoofd om mijn taal te oefenen
Ik vind dat eigenlijk nie zo raar ma soit
BlazeMusic
Legacy Member
Albireo zei:
Weet niet of het voor u enige rust kan brengen, maar ik ben ook zo'n druk mentaal gevalletje. Muziek luisteren met veel instrumenten/geluid kan helpen. Of toch voor mij. Mijn focus moet ergens op gericht zijn, om mijzelf af te leiden. Geef mij een muziekje met enkel een piano op de achtergrond, en ik zal nog altijd de capaciteit hebben om te piekeren en eindeloos over dingen na te denken (tot het punt dat ik letterlijk hoofdpijn tot migraine krijg van mezelf). Om er nog "naast" te kunnen denken al het ware. Geef mij een liedje van een Big Band/ Jazz concert/ Techno CD met veel verschillende geluidjes (favoriet: Daft Punk),... Zaken met bij wijze van spreken 101 verschillende instrumenten/impulsen tegelijk, en ik kom tot rust. Omdat mijn hoofd dan volledig vol zit met al die verschillende geluiden, zodat dit het enige is waarop ik nog kan focussen.
Ik dacht... Het kan misschien helpen. Misschien beetje vreemd advies, maar ge weet maar nooit...
leo_leo_rex
Legacy Member
Ik bent nooit getest geweest, maar ons moeder is leerkracht en die beweert dat ik een lichte versie van dyslectie heb
ik ga me ook niet laten testen, ik vind dat niet nodig. Ik praat ook vaak met mezelf, maar dat vind ik normaal. Ik praat ook soms tegen voorwerpen. Voor de rest ben ik nogal redelijk onzeker, en dat heeft zich al vaak bewezen doordat ik
maar nooit de eerste stap durf zetten in relaties... Helaas
ik ga me ook niet laten testen, ik vind dat niet nodig. Ik praat ook vaak met mezelf, maar dat vind ik normaal
. Ik praat ook soms tegen voorwerpen. Voor de rest ben ik nogal redelijk onzeker, en dat heeft zich al vaak bewezen doordat ikmaar nooit de eerste stap durf zetten in relaties... Helaas
SwagYolo
Legacy Member
leo_leo_rex zei:Ik bent nooit getest geweest, maar ons moeder is leerkracht en die beweert dat ik een lichte versie van dyslectie heb
ik ga me ook niet laten testen, ik vind dat niet nodig. Ik praat ook vaak met mezelf, maar dat vind ik normaal
maar nooit de eerste stap durf zetten in relaties... Helaas
Sterkte
J.Lyman
Legacy Member
Hier enkel adhd. Mij concentreren is dan ook erg lastig, ik kan bv niet eten en lezen zoals veel mensen blijkbaar kunnen, smsen is ook met niets te combineren. En zo verder. Ook ben ik erg vergeetachtig, om een voorbeeld te geven ik heb in 2013 6 keer mijn bankkaart verloren.
Nu dat alles vind ik eig niet zo erg. Wel vraag ik me af of mijn angst voor kritiek daarvan komt. Paar voorbeelden, ik kon in het middelbaar perfect een taak gemaakt hebben, maar die thuis vergeten en ze dan niet een dag later durven indienen uit een schrik om te horen te krijgen van waarom ben je een dag te laat. Daar zou ik echt graag van af geraken want zo zit ik nu opnieuw in de problemen mbt mijn stage.
Nog iets waarmee ik worstel is dat een klein probleem plots me erg, nou niet depressief denk ik, maar toch extreem somber kan maken. Ik heb dat eig nog nooit tegen iemand heb gezegd maar vermits mij hier toch niemand kent. Ik fantaseer in zo'n geval vrij snel over zelfmoord, ik weet wel dat ik het nooit zou aandurven wegens vrienden en familie maar toch, al kan het ook een ongezonde fascinatie zijn.
En dan is er nog een derde, ik kan me vandaag nog steeds (ontrecht) schuldig voelen voor iets van 10 jaar geleden. Een voorbeeld, op de kermis in het dorp was er toen ik 6 ofzo was een kraam waar niemand speelde, en ik voel me nog steeds schuldig dat ik geen geld verspilt heb in dat kraam. Al weet ik niet in hoeverre die laatste 2 vreemd zijn.
Verstuurd van mijn GT-S5360 met Tapatalk
Nu dat alles vind ik eig niet zo erg. Wel vraag ik me af of mijn angst voor kritiek daarvan komt. Paar voorbeelden, ik kon in het middelbaar perfect een taak gemaakt hebben, maar die thuis vergeten en ze dan niet een dag later durven indienen uit een schrik om te horen te krijgen van waarom ben je een dag te laat. Daar zou ik echt graag van af geraken want zo zit ik nu opnieuw in de problemen mbt mijn stage.
Nog iets waarmee ik worstel is dat een klein probleem plots me erg, nou niet depressief denk ik, maar toch extreem somber kan maken. Ik heb dat eig nog nooit tegen iemand heb gezegd maar vermits mij hier toch niemand kent. Ik fantaseer in zo'n geval vrij snel over zelfmoord, ik weet wel dat ik het nooit zou aandurven wegens vrienden en familie maar toch, al kan het ook een ongezonde fascinatie zijn.
En dan is er nog een derde, ik kan me vandaag nog steeds (ontrecht) schuldig voelen voor iets van 10 jaar geleden. Een voorbeeld, op de kermis in het dorp was er toen ik 6 ofzo was een kraam waar niemand speelde, en ik voel me nog steeds schuldig dat ik geen geld verspilt heb in dat kraam. Al weet ik niet in hoeverre die laatste 2 vreemd zijn.
Verstuurd van mijn GT-S5360 met Tapatalk
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.