Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij? #2

Ik ben echt iemand, die tot het uiterste zou gaan...

Als iemand naar mij zegt, ge bent een harde werker en heel vriendelijk. Dan blijf ik enorm hard hard werken, en wordt ik nog vriendelijker.
Als iemand zegt, ge bent lief, en charmant. Dan kan ik nog charmanter worden.

Als iemand zegt, ge zijt een psychopaat, zou ik non stop een politiekantoor binnen kunnen gaan, en alles van materiaal vernielen, tot de flikken me vast krijgen.


Is dit een mentale ziekte?

Vinceness zei:

Nu, eerst en vooral: autismespectrumstoornis bij jonge kinderen vaststellen, ik heb daar wat problemen mee. Er zijn inderdaad testen ontwikkeld die dit kunnen vaststellen, maar zeker bij zo jonge leeftijden vind ik het toch wat aan de logische kant om dit eerder te zien als een "indicatie" van een verhoogde kans op ASS. Een kind van 5 à 6 jaar ontwikkelt nog zo enorm dat je echt niet op basis van 1 test kan spreken van ASS, zeker omdat jonge kinderen vaak - zonder hiervan later problemen te ondervinden - nogal wantrouwig zijn tegenover nieuwe mensen en nieuwe situaties. Een schuchter en introvert (wat je volgens mij wel bent) persoon op zo'n jonge leeftijd in een ruimte alleen zetten met een onbekende psycholoog om dan een testbatterij af te nemen, da's eigenlijk een beetje vragen om een diagnose ASS. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet kan kloppen, maar qua validiteit stel ik zo'n testen altijd in twijfel. Maar goed, op dat vlak blijf ik in discussie vallen met de kinderpsychologen waarmee ik ben afgestudeerd - vooral omdat ik als 1) arbeidspsycholoog volgens hen "toch niks ken van diagnostiek".

Ten tweede merk ik dat je veel dingen een beetje omgekeerd linkt aan uw ASS, waarvan ik de diagnose nu dus in twijfel trek. Zoals eerder gezegd is dat een etiket dat op uzelf wordt gekleefd voor gans uw leven, en bij u speelt dat wel heel duidelijk. Bij uw depressie geef je aan vroeger te twijfelen, maar nu niet meer. Je geeft ook aan dat dat deels is omdat "mensen met ASS meer kans hebben op een depressie". Klopt volledig, maar dat argument staat of valt dan natuurlijk wel met uw diagnose. Ik denk dat je zeker een soort depressieve klacht hebt, toch voor zover ik dat kan beoordelen op basis van berichten op een internetforum. 2) Maar probeer die diagnoses en labels achter u te laten - je geraakt er niet mee vooruit door telkens te denken "ik ben depressief" of "ik heb een autismespectrumstoornis."

De DSM is uiteindelijk opgesteld met behulp van de Amerikaanse farmaceuticalobby, dus je zal eerder een vals positieve diagnose krijgen dan een vals negatieve als je op de DSM afgaat. Kijk naar wie je zelf bent, niet naar wat mensen van jou willen maken op basis van een of ander boek dat als enige doel heeft om de farmaceuticaindustrie in stand te houden.

Klik om te vergroten...

Wat is er uitgroeien he. Als iemand leert omgaan met mensen in gewone niet "stressvolle" situaties, kunnen die ook niet ASS lijken op volwassen leeftijd. Ik heb zo een aantal mensen gekend die ASS hadden als diagnose (op latere leeftijd), maar da al grotendeels gecompenseerd hadden door te "leren" hoe sociale contacten zijn.

2) Deels akkoord en deels niet natuurlijk. Labels zijn beperkend in zekere zin, omdat je dat gaat opzoeken en u zo gaat gedragen. Aan de andere kant geeft en wel een waaier aan "oplossingen" mee en een zekere houvast. Ik kan me inbeelden dat als je de label depressie weg neemt, het is van "wat is het dan?" "Wat nu?". Het is moeilijk te zeggen wat nu echt juist is.

DSM is echt zo een medicijnen boek met checklistjes he. Kben er ook geen voorstander van, tenzij in heel ernstige pathologieën als psychoses of heel zware depressie. Anders vind ik da ook maar zever.


1)Ketter

DSM V diagnoses / criteria worden ook vaak gebruikt om gemakkelijk onderling te kunnen communiceren over patiënten en hun kenmerken. (doorverwijzing, teamoverleg, overplaatsing, heropname, andere collega's...)
Bij behandeling wordt er bijlange niet altijd met de diagnose rekening gehouden. Er wordt vertrokken vanuit de mens achter de diagnose.

Geen echte stoornis, maar ik vind dat ik wel hoog scoor op de 'need for closure'

https://en.wikipedia.org/wiki/Closure_(psychology)

M°°nblade zei:

Geen echte stoornis, maar ik vind dat ik wel hoog scoor op de 'need for closure'

https://en.wikipedia.org/wiki/Closure_(psychology)

Klik om te vergroten...

Ik zal daar ook hoog op scoren, ik haat onzekerheid. Met informatie die onzeker is kan je niets doen. Uitspraken zoals "dat zal wel zo zijn", zijn voor mij bullshit. Als ik iets zeker wil weten dan zal ik blijven zoeken.

Heb al sinds men 16de angststoornissen en Achluofobie.
Doe niet graag men verhaal erover, maar sinds mijn 16de stond het huis naast ons in brand en de kamer waar ik sliep was ernaast aan het branden. Gelukkig was de andere buur op tijd wakker voor ons te alarmeren of ik kon het niet meer vertellen. Dus sliep ik niet meer en beginnen panikeren van het minste. Paniek aanvallen gekregen en dat bleef komen, ben toen in behandeling gegaan mij laten opnemen en dan beginnen pillen slikken. Sinds op de dag van vandaag slik ik nog altijd die pillen. Vroeger was het extreem, ik kon niet naar de winkel van de drukte of ik geraakte in paniek. Werken ging al helemaal niet want ik sloeg in paniek, op cafe gaan ook niet dus sloot ik me thuis op en bleef ik maar pillen slikken. Tot op moment dat ik vriendin leerde kennen begon ik al wat meer naar buiten te gaan, en dat beterde. Begon ook men angsten te over winnen. Heb dan leren ademhalen en kon mijn angsten onder controle houden, moest enkel nog mijn gedachten goed krijgen. Enige probleem is ben zo verslaafd aan die pillen als ik ze niet neem ik van alles fantaseer, zie grote spinnen lopen op het deken. Zie inbrekers voor me lopen, wel een groot neven effect van die pillen als ik ze niet neem. Die Achluofobie is eigenlijk schrik van het duister, dusja bang in het donker. Dus slaap ik gewoon ook met led verlichting zodat ik alles zie, als er geen licht is dan sla ik op hol en begin ik te stampen en te slaan. Heb al eens mijn vriendin in men slaap bont en blauw geslaan zonder dat ik enige bewust zijn had. Men moeder bij de keel gegrepen, zij vertelde wel dat mijn ogen open waren maar ik wist van niets. Enkel het licht aansteken was het beste en dan schoot ik wakker helemaal in het zweet met een enorme hoge hartslag.
Bleek dat ik dus nacht angst had, ik doe wel astronomie voor die angst te overwinnen, maar echt op mijn gemak ben ik niet. Meestal nu in het donker hoor ik ook van alles ga meteen rond kijken dat er geen inbrekers zijn. Heb al 4 keer meegemaakt dat er ingebroken werd in ons huis en dat blijft erin zitten. Ik moet constant licht bij me hebben of rond me hebben, maar ben wel tegen lichtvervuiling voor de sterren.

Leef er al nu al tijd me met die 2 dingen, krijg het relatief onder controle en ik kan ook gewoon gaan werken. Het is niet dat mij tegen houd van niet te gaan werken of nu naar de supermarkt te gaan. kan er relatief goed mee om. Heb wel op tijd hulp gezocht voor ervoor en ben blij dat ik het gedaan heb. Kan er enkel moeilijk voor uit te komen voor een kerel van 27 die bang is in het donker.

citrofenwick zei:

DSM V diagnoses / criteria worden ook vaak gebruikt om gemakkelijk onderling te kunnen communiceren over patiënten en hun kenmerken. (doorverwijzing, teamoverleg, overplaatsing, heropname, andere collega's...)
Bij behandeling wordt er bijlange niet altijd met de diagnose rekening gehouden. Er wordt vertrokken vanuit de mens achter de diagnose.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad hoe het zou moeten, maar in de praktijk niet 100% het geval (vooral groot verschil bij psychiaters vs psychologen op dat vlak). En veel mensen doen tegenwoordig ook aan zelfdiagnose, waar totaal geen achtergrond/nuancering rond de DSM en wat daarin staat aanwezig is.

Vinceness zei:

Dat is inderdaad hoe het zou moeten, maar in de praktijk niet 100% het geval (vooral groot verschil bij psychiaters vs psychologen op dat vlak). En veel mensen doen tegenwoordig ook aan zelfdiagnose, waar totaal geen achtergrond/nuancering rond de DSM en wat daarin staat aanwezig is.

Klik om te vergroten...

Heel groot verschil hier is natuurlijk ook tijd beschikbaar en terugbetaling.
Psychiaters in België hebben de tijd ni om verder dan DSM en medicatie te gaan. Die zitten overboekt omdat da het enigste is dat terug betaald wordt.
Al merk ik bij de nieuwe garde dat de DSM ook wel meer en meer als gouden standaard wordt gebruikt.

Ik ben toch meer voor mijn psychologen perspectief hoor

Lsd, paddo's en mdma: een oplossing voor mensen met psychische problemen?

Zeker eens de video bekijken.

Ik neem sinds april 10 mg escitalopram. Ik merk echter dat mijn depressie nog steeds me hele zware inzinkingen bezorgt tot het punt dat ik op het toilet in m'n werk ga verschuilen. Sinds kort mag ik 20 mg nemen met tweewekelijkse update. Psychologe bezoek ik ook al zo'n 3-4 maanden en heb ik veel aan. Elke dag blijft echter een strijd om een positieve perceptie te hebben, om met zin naar de toekomst te kijken. Soms lukt het en heb ik fijne dagen, andere keren zit ik 14 uur in mijn bed te niksen. Ik fucking haat dit.

Dinsdag jaarlijkse opfrissingsdag gehad en daar is altijd een stukje bij ivm welzijn op het werk.

Blijkbaar werken ze sinds kort samen met https://www.pobos.be/ en deze zijn voor ons dus vrij te contacteren, ook voor problemen los van het werk.

Omdat ik al vrij lang met het idee loop om professionele hulp te zoeken (ik balanceer al een tijd op het randje van zware mentale problemen denk ik) tijdens de pauze die site eens bekeken.

Op die site kan je 2 testen doen.


1) burnout scan. Ik scoor 92, vanaf 91 is hulp aangeraden

Er zijn duidelijke signalen van overspannen zijn en (risico op) burn-out.*

Een burn-out mag je niet onderschatten. Het zou fout zijn op dit elan verder te gaan en te denken dat de klachten vanzelf zullen verdwijnen. Het erkennen van de situatie waarin je je momenteel bevindt, is dus de eerste belangrijke stap in het herstelproces. Hoog tijd om je situatie aan te pakken!

Een doorverwijzing naar een professionele hulpverlener voor verder onderzoek en een gepaste behandeling zijn aangewezen.*

Klik om te vergroten...

2) Trauma scan. Ik scoor 69, en vanaf 32 is hulp aangeraden.

Er zijn duidelijke aanwijzingen van een posttraumatische-stressstoornis. Een doorverwijzing naar een professionele hulpverlener voor verder onderzoek en een gepaste behandeling zijn aangewezen.*

Klik om te vergroten...

Ik loop enorm prikkelbaar, ik vergeet constant alles, ik ben enorm chaotisch, ik blijf alles maar uitstellen.
De weinige vrije momenten dat ik heb, en eindelijk eens zaken kan doen van mijn almaar groeiende to-do lijst, kruip ik gewoon in mijn bed.
Vorige week bvb, woensdagavond rond 22u in m'n bed gekropen, om 6u30 eruit. Vrouw naar station en kindjes naar school gevoerd en even naar de supermarkt. Om 9u terug thuis. Ik heb een vaatwas gevuld en ben in mn bed gekropen. Geslapen tot m'n wekker afging om 14u30.


Ik weet dat ik hulp nodig heb, maar ik heb denk ik schrik. Schrik om de confrontatie met mezelf aan te gaan.
En omdat ik ook niet echt weet hoe de eerste stap te zetten. Ga ik naar de huisarts en laat ik me door hem doorverwijzen, ga ik rechtstreeks naar een psycholoog, of een psychiater? Of neem ik contact op met pobos.

Ik heb bulimia nervosa en een depressie (die wel goed onder controle is nu ik medicatie neem, maar toch nog regelmatig de kop opsteekt, beetje onvermijdelijk met een eetstoornis natuurlijk). Ironisch genoeg begin ik komend academiejaar aan de KUL met mijn studie psychologie...

Ketelbuik zei:

Ik neem sinds april 10 mg escitalopram. Ik merk echter dat mijn depressie nog steeds me hele zware inzinkingen bezorgt tot het punt dat ik op het toilet in m'n werk ga verschuilen. Sinds kort mag ik 20 mg nemen met tweewekelijkse update. Psychologe bezoek ik ook al zo'n 3-4 maanden en heb ik veel aan. Elke dag blijft echter een strijd om een positieve perceptie te hebben, om met zin naar de toekomst te kijken. Soms lukt het en heb ik fijne dagen, andere keren zit ik 14 uur in mijn bed te niksen. Ik fucking haat dit.

Klik om te vergroten...

Escitalopram maakte mijn wereld helemaal grijs en vlak. Ik vond het echt een vreselijk middel. Wat natuurlijk niet betekent dat het voor anderen niet geweldig kan werken, maar brrr. Heb er ook geen fijne herinneringen aan.

Mendelejev zei:

Escitalopram maakte mijn wereld helemaal grijs en vlak. Ik vond het echt een vreselijk middel. Wat natuurlijk niet betekent dat het voor anderen niet geweldig kan werken, maar brrr. Heb er ook geen fijne herinneringen aan.

Klik om te vergroten...

Tja, hoe het nu gaat kan ik ook niet verder hoor. Vraag me af hoe ik me zou voelen zonder medicatie maar het zal alvast niet beter zijn. Sommige dagen zou ik liever een slaappil nemen zodat ik overdag kan slapen want da's beter dan me kut voelen.

Waelvis: weet je het ècht niet of zoek je (bewust/onbewust) redenen om het uit te stellen?
Over 1u kan je namelijk al een afspraak hebben. Gewoon bellen naar je huisarts wie die aanraadt voor trauma/angst en dan bellen naar die psycholoog voor een afspraak. Geen klik mee na het eerste gesprek? Op naar de volgende!
Zo simpel kan het namelijk ècht wel zijn. Wat de eerste stap betreft tenminste.

Wat escitalopram/sipralexa betreft: ik was na 2 weken huilvrij. Na maanden liters tranen per dag was dat voor mij een wondermiddel! Ik voelde mij er mezelf terug door. Maar ken evengoed iemand die zei dat die rommel hem de kans ontnam om positieve gevoelens te ervaren. Het negatieve was dan wel weg, maar alle positieve ook. Ik zou het zeker bespreken met de psychiater of er geen andere medicatie kan geprobeerd worden.

Ik heb een cyclothyme bipolaire stoornis (en een hechtingsstoornis, maar geen idee of dat ook telt ). Dat betekent: geen echte manieën, wel hypomanie en depressieve episodes. Zorgt wel voor veel angst, ik ben sowieso als ik verdrietig ben heel verdrietig en als ik blij ben heel blij, en de schrik zit er toch altijd in dat de slinger te ver gaat doorslaan.
Gelukkig heb ik wel door dat regelmaat goed doet, ik ga ook weinig uit omdat dat echt mijn ritme verstoort (en alcohol helpt uiteraard ook niet, schrik dat ik snel verslaafd zou raken).
Ook schrik dat verandering (zoals verhuizen) slecht gaat doen. We zien wel. Leuke erfenis gekregen van mijn vader

Waelvis: ik zou ook gewoon eens langsgaan bij een psycholoog. Eerste gesprek is toch intake, en dan kan je zien of het klikt of niet. If not: next, zoals Mulan zegt.

Mulan zei:

Waelvis: weet je het ècht niet of zoek je (bewust/onbewust) redenen om het uit te stellen?

Klik om te vergroten...

Verschillende redenen eigenlijk.

1) ik ben dus een enorme uitsteller. Genre: "Ik zal morgen wel eens bellen" (en dit maanden aan een stuk)

2) Ik ben een heel gesloten persoon, zeker op het vlak van gevoelens en alles behalve een prater, en zie er enorm tegenop om alles te beginnen vertellen. Ik zou ook totaal nie weten waar te beginnen aangezien het zoveel is en alles in elkaar verweven zit. Mijn vrouw weet zelfs nog niet van 80% van de dingen waarmee ik worstel.

3) Ik heb schrik voor wat er uit gaat komen.

4) Ik heb nu al geen tijd om alles te doen wat ik zou moeten doen, laat staan dat ik er nog een wekelijkse/maandelijkse afspraak bij een psycholoog moet bijnemen.

5) ik wil niet als zwakkeling overkomen. Ik ben godverdomme een stoere vader van 3 schatten van kinderen waar ik alles voor over heb. Ik wil dat die opkijken naar mij. Niet dat ze medelijden zouden hebben.

6) Ik heb altijd meer redenen om iets niet te doen dan om iets wel te doen. Al dan niet logisch en/of bewust.

7) ik wil anderen niet lastig vallen met mijn problemen. (Ik heb me bvb enorm lang ingehouden om zelfs hier iets te posten)

8) ik wil niet thuisgezet worden van m'n werk, wat ongetwijfeld de eerste stap zal zijn. Ik wil m'n collega's da nie aandoen, en ik kom dikwijls tot rust opt werk. Om nog maar te zwijgen van het enorme loonverlies, zever met controlearts,...

9) ik blijf maar denken dat het ooit wel zal in orde komen door te wachten, alhoewel ik wel besef dat dit enerzijds ijdele hoop is, en anderzijds onmogelijk is.



Ik weet dat het allemaal "belachelijke" redenen zijn, maar jah...

Een psycholoog is geen arts dus die KAN je zelfs niet eens thuis zetten
En zelfs al zou dat wél kunnen, veeleer raden ze nu medisch deeltijds aan omdat volledig thuis zitten (als het vermeden kan worden) bij mentale problemen je vaak dieper duwt (geen "reden" om op te staan, maatschappelijke stempel, veel grote drempel om terug te keren naar de werkgever want na enkele maanden de voeling met het team wat kwijt,...)

Als je geen grote prater bent, kan creatieve therapie iets voor je zijn. Dan maak je iets en nadien geef je er wat uitleg over en aan de hand van vragen van de therapeut kom je tot inzichten. Komt veel minder "bedreigend" over.

En een zwakkeling ? Ik vind hulp zoeken als je het nodig hebt net een teken van sterkte, verantwoordelijkheid, je best doen om de beste versie (vader/partner) van jezelf te worden omdat jijzelf en de mensen die je lief hebt, dat OOK verdienen.

Mocht 1 van je kinderen later met zichzelf in de knoop liggen, welk advies zou je hem /haar geven?
Volg dat zelfde advies dan vooral op. Want kinderen hebben veel meer aan daden dan aan woorden
- oh, je hebt een angststoornis jongen? Samen gaan we dat aanpakken, man! We gaan de beste begeleiding zoeken zodat je over enkele maanden er helemaal bovenop bent, wij gaan je steun, begeleiding en troost bieden waar we maar kunnen!

Versus

- t zal wel over gaan jong. Wees nu eens een man en zet je der over!

Als mijn dochter het later lastig zal krijgen zal ze wel degelijk te horen krijgen dat mama ook hulp nodig heeft gehad en daar heel veel baat bij heeft gehad. Dat de weg nog steeds lang, lastig en zwaar zal zijn maar dat ze niet alleen zal staan. Want wie beter wil, beter verdient, kan dat ook! Met de juiste hulp natuurlijk

Ik gebruik Paroxetine (een serotonine heropname remmer). De eerste weken trillen en een verward gevoel, nu voel ik mij super.
Vroeger piekerde ik vaak en dacht geregeld aan de dood. Vooral dat laatste is nu volledig verdwenen.

Naar het schijnt werken antidepressiva niet bij iedereen en je moet het wat tijd geven, maar bij mij hielp het wel.