Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij? #2

Iemand een idee hoeveel je betaalt om een autisme spectrum stoornis te laten diagnosticeren in UZ Gent (of ander gespecialiseerde diagnosecentrum)?

Krijg je dit (gedeeltelijk) terugbetaald?

Ik heb er verschillende denk ik.

Maar allemaal wss "net niet" erg genoeg om het label opgep'akt te krijgen.

Lichte vorm van ADD, asociaal, perfectionistisch, faalangst, laag zelfbeeld, concentratiestoornissen, hoogsensitief, CVS,...

glashelder zei:

3. Leugens verspeiden over iemand om een persoon zwart te maken

Klik om te vergroten...

Het belangrijkste politieke forum in Vlaanderen laat de forumster Knuppel al 15 jaar toe haar roddelhobby aldaar ongehinderd te beoefenen, wellicht de schoonmoeder van admin.

Moeilijk om te weten wat je exact hebt, aangezien als je één iets hebt, je meteen met de halve boel, gelijkenissen hebt, en aan de meeste kenmerken voldoet, en je voor alles een professionele diagnose nodig hebt. Maar met depressie, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, sociale fobie en autismespectrumstoornis, of ook met borderline persoonlijkheidsstoornis, kan ik me allemaal wel in vinden. Of ik echt autisme heb, betwijfel ik, maar soit, dan zou het in alle eerlijkheid wel iets anders zijn. Ik heb zowel angst, concentratie en problemen met structuur. Maar het kunnen ook zware trauma's van vroeger zijn (post-traumatisch stress disorder oa mogelijk ook).

Wat bedoel je met problemen met structuur?

Ik heb wel een aantal autistische/ADHD trekken zoals terug op gang komen na een onderbreking. Multitasken kan ik niet want dan ga ik dingen door elkaar slaan en geraakt er uiteindelijk niets goed gedaan.
Ik ben ook lomp en onhandig, het is alsof ik mij op alles moet concentreren om het goed te doen en dat er niks automatisch loopt.
Als ik moet bellen ben ik vlug mijn draad kwijt als er achtergrondlawaai is. Vaak taken uitstellen die ik niet graag doe. Ik zou eigenlijk een planning moeten maken en zeggen: nu doe ik dit, dan dat. Anders komt er niets van in huis. Ik ben een deadline-werker dus ik stel dingen uit tot de laatste moment en kan niet presteren als er geen druk is. Ik schrik ook vrij snel van harde onverwachte geluiden en dergelijke.
De ene dag zijn die symptomen al erger dan de andere en vooral wanneer ik gestresseerd ben.

Nu is de vraag waar ge de lijn trekt tussen normaal en een stoornis? Ondanks die klachten hierboven kan ik toch nog goed functioneren op mijn werk, hoewel ik voor mijzelf dikwijls het gevoel heb van onder mijn niveau te presteren, hoewel men dikwijls wel tevreden is van mijn werk. Dat ik lomp en verstrooid ben in het dagelijkse leven dat valt wel op Ik denk ook dat niemand kan 100% gefocust zijn 8u per dag. In Zweden bijvoorbeeld werken ze maar 6u per dag en zou dat positieve effecten hebben, men is veel meer gefocust en men doet even veel werk op 6u dan anders op 8u.

Wat ik bedoel met structuur is dat ik weinig orde en structuur in mijn leven kan scheppen. Ten eerste is mijn slaapritme een mess. Ik heb geen dagritme dat 24 uur is, en dat is al minstens langer dan een jaar het geval, omdat ik het sindsdien bijhoud (met onderbrekingen wel). En het is wellicht non 24 hour sleep wake disorder zoals ik al een paar keer had verteld in 2016 nog. De logjes tonen zelfs enig "structuur" (heb ze even geupdated en geupload), maar dan een soort van maandcyclus dan een normaal dag-en nachtritme. En het is sterker dan mezelf, want ik ga gewoon gaan slapen wanneer ik moe ben, en die moeheid komt plots op, en ik kan niet slapen wanneer ik niet moe ben, en ik kan ook zeer moeilijk moeheid negeren.


Verder heb ik ook een gebrek aan structuur in mijn eetpatroon (mogelijk heeft dat zelfs mijn gebrek aan structuur in slaappatroon veroorzaakt, of was het omgekeerd?). Feit is dat ik al van mijn 16 (en dat is langer dan de "slaapproblemen" (hoewel ik in feite goed en zelfs lang slaap, en goede slaapkwaliteit heb, als ik kan doen wat ik wil)) geregeld twee maaltijden overschakel (dat is al in over/ondergewicht ter sprake geweest), en nooit ontbijt at. En wellicht ook nooit genoeg gegeten heb (zonder me daarvan bewust te zijn?). En zeker in de latere jaren eet ik gewoon niet regelmatig, variërend en op gewenste tijdstippen. Normale mensen eten om 12 uur of om 18 uur, maar ik pas me daar compleet niet aan, en eet whatever ik wil wanneer ik wil. En eigenlijk heeft heel weinig in mijn leven structuur, nog minder in mijn leven heeft focus. Ik ga van de ene passie naar de andere alsof ze onderbroeken zijn. En dan keren die passies soms terug voor eventjes vooraleer ik ze terug opberg voor een tijdje. Je kan zelfs makkelijk zien aan mijn forumactiviteit waar ik mee bezig ben. Maar dan zal je tegelijkertijd ook zien dat soms mijn interesse volledig wegvalt voor iets. En dat maakt het moeilijk om iets op te bouwen.

Ik heb gewoon heel weinig focus om iets te doen met mijn leven, of iets berekend te gaan doen. Ik val zeer gemakkelijk weg, in lessen die me niet interesseren kan ik plots gaan dagdromen, en volledig wegvallen. En ik merk dat dat bij veel dingen het geval is. Wanneer ik een film zie bijvoorbeeld ook, dan moet ik dikwijls eens terugspoelen omdat ik even volledig de draad kwijt ben, en wegval. Zelfs in gewone gesprekken moeten veel mensen soms gewoon herhalen wat ze zeggen, omdat ik er mijn kop niet bij hou (maar dat is ook een onbewust aangeleerd defensiemechanisme, maar dat zie je later in de post nog). Maar ik heb veel concentratieproblemen, en die zijn erger geworden tegenover vroeger. Dat zorgt ervoor dat voor mij bijvoorbeeld leren op commando moeilijk is geworden, maar door mijn passies dat ik heb, is (bij-)leren ergens (onbewust) een soort van hobby geworden, en dan gaat het heel makkelijk en eenvoudig. Maar wanneer leren opgelegd wordt, valt de magie weg.

In het algemeen ben ik wel een beetje chaoot, hoewel ik wel een lijstjesfiel of pronofiel ben. Dat zijn de zeldzame dingen waar ik graag structuur in steek, en dat ik juist leuk vind om te doen (dat is wel klassiek autistisch). Maar het interesseveld van een gemiddelde persoon met ASD zal zich toch iets anders manifesteren volgens mij. Voor mij voelt het alsof ik altijd mijn hobby's voor één of andere manier verraad of niet "echt" ergens van hou. De perioden waar ik niet met film bezig ben, de perioden waarin onweer me niet interesseert, voel ik me gewoon niet echt, omdat ik mijn hobby's en passies van weleer verloochen. Bij het weer speelt het natuurlijk ook wel mee dat het maar zelden echt spannend wordt, en je de tussenseizoenen sowieso mag schrappen.

En verder neem ik wellicht te weinig risico's in het leven, en heb ik graag controle over hetgeen ik doe. En uiteindelijk heb je heel weinig controle wanneer je een stap buiten zet. Ik zal altijd bewust contact vermijden, tot ik geen andere uitweg zie. Ik weet dat ik veel positieve dingen op die manier misschien aan me laat voorbijgaan, maar uiteindelijk vermijd je op die manier ook negatieve dingen, en quasi alles valt altijd tegen. En hoewel jullie wel zouden zeggen dat ik er maar de negatieve dingen moet bij pakken, of dat die éne positieve ervaring de 9 van de 10 negatieve ervaringen uiteindelijk wel waard zou zijn. Misschien is het ook een gebrek aan zelfvertrouwen en een extreem laag zelfbeeld, aangesterkt door een (deels existentiële) depressie. Bijvoorbeeld, de onderstaande quote vind ik er recht op (beschrijving van ontwijkende persoonlijkheidsstoornis).

Mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis zijn voortdurend op hun hoede, bang voor kritiek, afkeuring en afwijzing. Daarom vermijden ze activiteiten op hun werk waarbij ze veel contacten met anderen hebben. Hierdoor lopen ze vaak een promotie mis of kunnen ze zelfs ontslagen worden. Ze willen niet bij mensen betrokken raken, tenzij ze er zeker van zijn dat de ander hen aardig vindt. Ze houden zich op de vlakte in intieme relaties, uit angst om vernederd of uitgelachen te worden. Ze zijn er in hun gedachten voortdurend mee bezig dat ze door anderen bekritiseerd of afgewezen kunnen worden. In een situatie met nieuwe mensen voelen ze zich geremd, uit angst om tekort te schieten. Ze zien zichzelf als sociaal onbeholpen en voor anderen onaantrekkelijk of minderwaardig. Ze nemen het liefst geen enkel risico, en willen niet betrokken raken bij nieuwe activiteiten omdat deze hen in verlegenheid zouden kunnen brengen.
Mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis verwachten dat anderen hen zullen afwijzen, bekritiseren of belachelijk maken. Met veel aanmoediging en steun zijn ze soms over te halen om zich bij een groep aan te sluiten, maar de kwetsbaarheid voor afwijzing blijft op de loer liggen. Ze zijn zó overgevoelig voor afwijzing dat ze soms achterdochtig worden en als ze zich dan afgewezen voelen, zijn ze enorm gekwetst. Regelmatig gedragen ze zich verlegen, geremd en teruggetrokken, vooral bij vreemden. Ze hebben de neiging de gevaren van alledaagse situaties te overdrijven en leiden een heel ingeperkt leven vanuit hun behoefte aan zekerheid en voorspelbaarheid. Ze gaan bijvoorbeeld zelden of nooit op vakantie, met een onverwacht, spontaan bezoek of uitstapje kun je ze geen plezier doen, integendeel, de kans op een boze reactie is groot omdat hun veilige wereldje verstoord wordt.

Klik om te vergroten...

Doordat ze zo gespannen zijn en angst hebben om belachelijk gemaakt te worden, lokken ze de afwijzing soms juist uit, wat hun angsten dan weer bevestigt. Ze doen bijvoorbeeld heel erg hun best om op een feestje goed voor de dag te komen, maar dan blijkt dat ze zich veel te netjes gekleed hebben. Als daar dan een grapje over gemaakt wordt, voelen ze zich vreselijk gekwetst en besluiten ze nooit meer naar een dergelijk feestje te gaan.
Ondanks het feit dat ze vaak een eenzaam, geïsoleerd leven leiden, verlangen ze naar liefde en acceptatie, en fantaseren ze over een ideale relatie met een partner. Vooral in crisissituaties blijkt de beperktheid van hun sociale netwerk en kunnen ze instorten.
Vaak waren mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis als kind verlegen en bang voor vreemden. Dit gedrag werd soms versterkt door de houding van de ouders, bijvoorbeeld doordat deze overbeschermend reageerden of het kind dwongen om contact te maken. Vaak is er sprake van een onveilige hechting.
In sommige culturen is ontwijkend gedrag veel meer geaccepteerd of normaler. Soms kan het ontwijkende gedrag dan ook een gevolg zijn van problemen met inburgering. Met het ouder worden, zie je vaak dat mensen erin slagen om enkele vertrouwde, interpersoonlijke relaties te krijgen en werk te vinden waarin ze niet al te veel met anderen te maken hebben. Dan wordt de last van de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis vaak minder.
De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis komt bij ongeveer 1-2% van de mensen in de bevolking voor, en bij ongeveer 15% van de psychiatrische patiënten.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ik gewoon extreem bang ben voor afwijzing, afkeuring en vernedering. Vrij logisch ook, want ik ben heel mijn leven door alles en iedereen afgewezen (uitgesloten door leeftijdsgenoten, altijd afgewezen geweest in de liefde (en dat gaat nooit weg) en zelfs verlaten door je eigen ouders). Ik denk niet eens dat ik sociaal zo onbeholpen ben (en ik heb zelfs een gave voor manipuleren), maar ik heb gewoon niets van zelfvertrouwen of niets van ruggengraat nog. Als mensen me een duw geven, val ik neer. Maar uiteindelijk ben je verplicht in het leven om als man een echte man te zijn, de rest wordt op darwinistische wijze geëlimineerd, ook al doet de media ons graag anders geloven. Maar de wereld is uiteindelijk hard en onvergeeflijk.

Wat ook verschilt tussen autisten en ik, en wat mogelijk zelfs een sleutelverschil is, is dat ik in tegenstelling tot autisten juist goed in anderen kan inleven, en me erg goed in iemand anders' perspectief kan inleven. In die zin zelfs dat het overweldigend is. Stel je je eens voor hoe je je zou voelen wanneer je alles wat anderen voelen van verdriet, ellende, boosheid en angst, zelf ook zou voelen, vanaf het punt dat je dat te zien, te horen of te lezen krijgt. Misschien is dat dan leuk voor een tijdje, maar uiteindelijk wordt dat snel overweldigend en overbelastend. En alsof je eigen leven op orde houden al niet moeilijk genoeg is, moet je je ook nog eens bezighouden met het verdriet van andere mensen. Ik kan mij bijvoorbeeld bij een crimineel feit zowel in het perspectief van de dader als slachtoffer gaan inleven, en uiteindelijk de terechte boosheid en verdriet van het slachtoffer voelen, terwijl ik tegelijkertijd de dader erg goed zou begrijpen, en me daar ook zou kunnen inleven, en me vergevend kunnen opstellen, en ik uiteindelijk geen weg zie waarin je voor beide kanten van het verhaal het juiste zou kunnen doen. Uiteindelijk denken we graag allemaal zwart-wit, en goed-slecht, maar het verschil tussen goed en slecht doen is als je goed nadenkt niet eens zo groot. Als er al een concept bestaat tussen goed en slecht. Het feit dat ik zelf bewust kan kiezen om goed of slecht te doen, bewijst dat ook, en voor mij voelt dat echt aan als een keuze. Het feit dat je met een "slechte daad" goed kan doen. (liegen voor bestwil) Of met een "goede daad" slecht kan doen. (de waarheid vertellen in een situatie waarin dat ongepast is bijvoorbeeld). Uiteindelijk zit het erg complex in elkaar. Ik ben van mening dat heel weinig mensen diep van in hun grond slechte bedoelingen hebben, maar het draait allemaal om onze eigen interpretatie, net zoals we een bepaalde dimensie aan ruimte ook interpreteren als tijd. Niets lijkt zoals het is. It's all an illusion. Or what if all of this was just a dream?

Maar waar zich dat ook in manifesteert, is dat ik bijvoorbeeld prikkels van andere mensen begin in te beelden. Wanneer ik me inbeeld dat iemand in het ziekenhuis ligt, of iemand vertelt daarover, of dat komt ter sprake ergens of dat komt voor in een film, dan zal ik me dat ook gaan inbeelden, en de beschreven pijnprikkel of emoties zelf ook gaan voelen op dezelfde plaats als beschreven. Natuurlijk ga ik geen hartaanval krijgen wanneer ik daarover lees, maar vrij vaak (zeker wanneer ik er bij stil sta wat ik niet mag doen) zal ik wel dezelfde prikkels ervaren, en dat is met alles zo. In sommige gevallen kan dat zelfs dezelfde verschijnselen hebben als een paniekaanval. Vooral de laatste tijd heb ik dat meer en meer, terwijl ik dat als kind nauwelijks tot niet had. Het probleem is ook dat je alle kleine subtiliteiten in de gaten hebt qua interacties tussen mensen, of ook achterdochtig wordt in wat mensen denken over jou. Uiteindelijk leer je dat dan negeren, maar dan vergeet je wel dat je de prikkels die je moet ontvangen, uiteindelijk ook niet ontvangt. Zo vermijd ik oogcontact omwille van die reden, en merk ik dat ik gezichten van nieuwe mensen die ik ontmoet moeilijker kan onthouden, en niet zou kunnen herkennen in een foute context, juist omdat ik de focus daar niet op leg (je kijkt de mensen dan wel aan, maar vaagheid, en vreemdelingen kijk je niet aan, omdat je geen contact wil, of beter gezegd, ergens wil je wel contact maar dan komen de what ifs weer naar boven hoewel niemand anderzijds tegenwoordig op straat nog een mooi meisje daadwerkelijk zou aanspreken, wat de zaak juist nog moeilijker maakt voor ik).

Uiteindelijk zeggen ze dat bij autisme men misschien er niet in slaagt om de juiste informatie te selecteren, maar bij mij is dat dan op empathie of die subtiele interacties (hoewel ik ook problemen begin te krijgen als er meerdere gesprekken tegelijkertijd bezig is). Het gevolg is dat ik in groepsgesprekken weinig nog durf te zeggen, uit angst om iets verkeerd te doen, maar in kleinere groepen of groepen die ik goed ken valt dat probleem dan wel weg. En sociaal contact vraagt omwille van die reden voor mij enorm veel energie. Vaak voel ik me juist enorm uitgeput in plaats van opgeladen na een sociale activiteit. Nadat ik uitga ben ik mentaal gewoon kapot, maar zelfs gewoon naar vrienden gaan is voor mij op mentaal vlak niet eenvoudig.

Bij bepaalde dingen is de mentale last al te groot (het spervuur aan what if scenario's) vooraleer ik eraan start, en lukt het mij niet om dat tot punt te komen. Vaak moet ik iets gevisualiseerd hebben in mijn hoofd vooraleer ik me er vertrouwelijk bij voel. Dat is wel iets dat kenmerkend is voor autisme, en wellicht hangt dat dan samen met de nood aan structuur, maar tegelijkertijd ben ik er ook zo afkerig voor, walg ik van alles dat gebonden is en vaststaat (en de voorspelbaarheid) en kan ik nooit mijn eigen structuur volgen. Dat is dus wat tegenstrijdig. Maar mijn nood aan structuur hangt vast met de controle die ik op alles wil houden, omdat ik gewoon simpelweg niet wil afgaan als een gieter en niet afgewezen of vernederd wil worden. Want uiteindelijk maakt het me verder weinig uit hoe mijn dag er dan zal uitzien, maar uiteindelijk wil ik weten wat ik moet doen en wat er moet gebeuren zodat ik met die informatie de kans op afwijzing verklein. Uiteindelijk is het heel moeilijk om zodanig veel sociale controle te hebben dat je geen sociale fouten maakt, in de mate dat het niet echt praktisch is.

Waar je bijvoorbeeld ook terugziet waar ik moeite heb met structuur, is bijvoorbeeld in het opstellen van deze post. Deze is weeral super lang, terwijl dat nooit de intentie is, maar altijd wil ik dit, dit en dat aan toevoegen, en uiteindelijk valt er zoveel over een bepaald onderwerp te zeggen dat ik op een bepaald moment MOET ophouden, of ik zou morgenochtend een boek af hebben, en alles moeten herschrijven en elke alinea die ik schreef moeten op de juiste plaats zetten, omdat ik uiteindelijk altijd van alles nog wil toevoegen en bedenk. Uiteindelijk houdt het gedachtenpatroon nooit op. Als er één iets is wat ik nooit zou ervaren, is het wel een writer's block (althans toch voor non-fictie).

Wie heeft er je in hemelsnaam wijs gemaakt dat je autisme hebt?

Je hebt niks van structuur op geen enkel moment in heel je leven..

Het enige wat jij hebt is dat je niet sociaal bent zoals er zoveel mensen zijn en dat je beter wat meer autistisch zou zijn op vlak van een normaal ritme op te doen.

Je verkloot gewoon zelf heel je leven door altijd negatief te doen, denk je dat een vrouw dat aantrekkelijk gaat vinden?

Het begint eigenlijk afgezaagd te worden want je wil precies zelf niet veranderen. En je hebt ook geen 30 psychische aandoeningen, jij zit gewoon teveel op internet waardoor je al die zever gaat geloven.

Zoals we al duizend keer gezegd hebben. Ga slapen om 23u, kruip uit uw nest om 7u en zoek werk. Het is dikke bullshit dat je dat fysiek niet aan kan.

Ik zou deze nacht ook liever NBA bekijken en slapen tot 12u, maar ik moet er morgen uit om te gaan werken.

3/4de van je problemen zouden opgelost zijn. Nieuwe mensen leren kennen, nuttig voelen, structuur, en je niet meer verzieken op internet.

Maar nu gaat er weer een post komen met al bullshit redenen waarom je maar niet zou moeten gaan werken en het interesseerd me eigenlijk ook geen zak. Er is toch geen zeggen aan bij jou en ik word echt kwaad van zulke mensen.



Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Sommige van die dingen zijn wel behoorlijk autistisch, andere dan weer niet.

In feite zijn wij ook niet diegenen die zijn rekening moeten maken. Misschien zit hij echt wel met een probleem. Zijn grootste probleem lijkt mij te zijn dat hij geen prioriteiten kan stellen.
In het leven moet je doelen hebben en als je dat niet hebt dan zit je maar wat random dingen te doen en kom je nergens terecht.
Dat is bij mij ook zo: ik moet mij een doel stellen bij sport bijvoorbeeld, anders gaat er weinig van in huis komen. Ik heb ook nog perioden gehad dat ik in de vakantie 12-14u World of Warcraft speelde in plaats van eens iets anders te doen en onder de mensen te komen. Zo een spel geeft u dan paradoxaal genoeg ook doelen om naartoe te werken, een bepaald level behalen, een mount, epic gear verzamelen, dungeons en raids clearen, ... Het biedt dus een zekere vorm van structuur aan.
Voor mij is het belangrijk dat het duidelijk is wat ik moet doen, maar niet hoe ik dat doe. Ik kan er niet tegen als ik te veel micromanagement moet doen op een manier die door een ander is opgelegd.

Ge kunt ook vastlopen door een te veel aan structuur, als iets altijd moet exact tot in de details op een bepaalde manier gebeuren bijvoorbeeld. Nog zo'n voorbeeld is dan altijd hetzelfde eten, altijd iets om exact hetzelfde tijdstip moeten doen, daar niet mogen van afwijken, anders is uw dag om zeep. Dat is zoiets typisch voor autisme waar ik mij niet in herken. Volgens mij is dat het grootste verschil tussen mij en iemand die echt autisme heeft in plaats van autistische trekken. Voor mij zou dat ook horror zijn als ik zo zou moeten leven. Ik heb wel dingen die ik vaak hetzelfde doe maar dat is dan voornamelijk uit gemakzucht. Planningen en structuur mag er zijn maar het moet ook niet overdreven zijn. Heb je er te weinig van dan wordt het leven een chaos, heb je te veel structuur dan ben je niet meer flexibel en ga je vastlopen van het minste dat er verandert.

Lakigigar zei:

grote quote

Klik om te vergroten...

Als ge geboren zijn met de diagnose ASS, hebt ge dat voor de rest van uw leven. Enkel is het mogelijk om te leren compenseren waardoor ge u bepaalde (sociale) vaardigheden aan kunt leren en zelfs eigen kunt maken. Daardoor kan het lijken alsof ge ASS ontgroeit. Op bepaalde vlakken blijf je er sowieso in zekere mate last van hebben. De mate waarin ge er last van hebt hangt voor een groot deel af van hoe ge u voelt.

De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis is er eentje die dicht aanleunt bij de diagnose ASS. Ga er niet zomaar van uit dat ge er nog een persoonlijkheidsstoornis bij hebt ook. Uwzelf zo constant analyseren en etiketten opkleven/verwijderen werkt behoorlijk stigmatiserend.
Ik heb met die diagnose nog geen ervaring in de praktijk, maar ik DENK dat iemand met die persst. zich altijd zo gedraagt en dat het gedrag van iemand met ASS eerder in die richting gaat als deze zich overmatig geprikkeld/slecht/angstig/... voelt. Bij het ervaren van blije emoties of innerlijke rust zal iemand met ASS zich vaak een stuk socialer (kunnen) gedragen.

Ik vermoed dat ge enorm bezig zijt met de vragen "wat/wie ben ik en waar wil ik naartoe". Als ge echt twijfelt aan uw diagnose of als ge denkt een stukje rust te kunnen vinden in een diagnose; laat u dan opnieuw testen.
Kzie helaas ook dat het momenteel op een aantal vlakken niet zo vlot verloopt:
Dag/nachtritme
Sociale contacten zijn lastig
ontbreken dagstructuur
ontbreken toekomstperspectieven
werk en studies?
...

Word je hier voor begeleid? Of heb je er al aan gedacht om u op enkele van deze vlakken te laten begeleiden? Shoot me if i'm wrong, maar ik denk dat ge al een tijdje in deze situatie zit. Hoe denk je hier zelf uit te geraken?

De lijn tussen "normaal" en een stoornis is per individu te trekken. De algemene regel in therapeutische setting enzo gebruikt wordt is:

Wanneer de persoon in kwestie door zijn handeling of probleem niet goed meer functioneert en daar last van ondervindt in zijn dagelijkse functioneren EN ( nadrukkelijk) wanneer zijn omgeving geremd wordt in hun functioneren.

Klik om te vergroten...

Daarnaast zijn stoornissen en symptomen van stoornissen gewoon uitvergrote beelden van wat de norm ook heeft.
Depressie : Neerslachtig zijn :
Iedereen is wel eens neerslachtig en bij velen kan dat ook een tijd aanslepen. Bij een depressie is dit gewoon zo sterk aanwezig dat je zelf niet meer kan functioneren en het ook de mensen in uw omgeving remt in hun functioneren (niet gaan werken -> collega's, niet meer naar vrienden, familie die altijd komt helpen, etc...).

Ik merk bij mezelf ook tekenen van compulsies om angstbeelden tegen te gaan. Ik controleer mijn deur ook ontzettend veel voor ik "zeker" ben dat die op slot is als ik thuis vertrek. Soms ga ik zelf even terug om nog is te voelen. Het is echter niets storends omdat ik hierdoor ni te laat kom of andere hier last van hebben.

Mensen moeten echt oppassen met op internet wat te lezen en daarbij het grotendeel van de context vergeten. Als je werkelijk denkt dat er een stoornis aanwezig is, ga dan naar ne goeie psycholoog om therapiesessies te doen. Als die twijfelt zal die wel diagnostisch onderzoek doen om meer duidelijkheid te scheppen. Kan goed zijn dat als je bij een goede psycholoog zit je na een week of 3 al merkt dat het eigenlijk geen stoornis is maar gewoon normaal gedrag dat iedereen wel eens zal hebben.

Probleem is dat hij geen hulp zoekt en enkel hier maar zijn beklag doet over zijn "aandoeningen". Terwijl we al honderd keer gezegd hebben wat er moet gebeuren..

Is precies die dakloze zonder benen bij Axel. Daar was ook geen helpen aan.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Best jammer eigenlijk. Als ik zo'n grote hulpvraag zie doet het me eigenlijk pijn dat ik niet kan helpen of dat ik niets kan doen.
Ik denk dat ik mijn idealistisch kantje nog wat beter op zij moet leren schuiven.

straight_six zei:

Probleem is dat hij geen hulp zoekt en enkel hier maar zijn beklag doet over zijn "aandoeningen". Terwijl we al honderd keer gezegd hebben wat er moet gebeuren..

Is precies die dakloze zonder benen bij Axel. Daar was ook geen helpen aan.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Met zo een reacties ga je het ook zeker niet oplossen. Ik vind ze behoorlijk ongevoelig en ongepast.

straight_six zei:

Probleem is dat hij geen hulp zoekt en enkel hier maar zijn beklag doet over zijn "aandoeningen". Terwijl we al honderd keer gezegd hebben wat er moet gebeuren..

Is precies die dakloze zonder benen bij Axel. Daar was ook geen helpen aan.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Die stop zetten is voor velen bijzonder moeilijk. Niet enkel voor zichzelf, maar het idee dat de mensen rondom dan gaan doen alsof je zwak bent.

citrofenwick zei:

Best jammer eigenlijk. Als ik zo'n grote hulpvraag zie doet het me eigenlijk pijn dat ik niet kan helpen of dat ik niets kan doen.
Ik denk dat ik mijn idealistisch kantje nog wat beter op zij moet leren schuiven.

Klik om te vergroten...

Zolang de hulpvraag ni concreet is kan er ook weinig gedaan worden.

Lakigigar zei:

Met zo een reacties ga je het ook zeker niet oplossen. Ik vind ze behoorlijk ongevoelig en ongepast.

Klik om te vergroten...

Volgens mij ben je best een slimme kerel die met de juiste begeleiding een stuk verder kan geraken in je leven en ik vind het jammer dat je dat niet inziet. Met mijn bericht wilde ik allesinds niet onrespectvol over komen. Ik wilde je, deels door confrontatie, trachten te laten nadenken over de toekomst in plaats van over jezelf.
Ik hoop echt dat je er op z'n minst over nadenkt om stappen te nemen.

Ik weet natuurlijk niet wat je eventueel al geprobeerd hebt en tegen welke muren je mogelijks al bent aangelopen.

Kennaah zei:

Zolang de hulpvraag ni concreet is kan er ook weinig gedaan worden.

Klik om te vergroten...

das waar

straight_six zei:

Wie heeft er je in hemelsnaam wijs gemaakt dat je autisme hebt?

Je hebt niks van structuur op geen enkel moment in heel je leven..

Het enige wat jij hebt is dat je niet sociaal bent zoals er zoveel mensen zijn en dat je beter wat meer autistisch zou zijn op vlak van een normaal ritme op te doen.

Je verkloot gewoon zelf heel je leven door altijd negatief te doen, denk je dat een vrouw dat aantrekkelijk gaat vinden?

Het begint eigenlijk afgezaagd te worden want je wil precies zelf niet veranderen. En je hebt ook geen 30 psychische aandoeningen, jij zit gewoon teveel op internet waardoor je al die zever gaat geloven.

Zoals we al duizend keer gezegd hebben. Ga slapen om 23u, kruip uit uw nest om 7u en zoek werk. Het is dikke bullshit dat je dat fysiek niet aan kan.

Ik zou deze nacht ook liever NBA bekijken en slapen tot 12u, maar ik moet er morgen uit om te gaan werken.

3/4de van je problemen zouden opgelost zijn. Nieuwe mensen leren kennen, nuttig voelen, structuur, en je niet meer verzieken op internet.

Maar nu gaat er weer een post komen met al bullshit redenen waarom je maar niet zou moeten gaan werken en het interesseerd me eigenlijk ook geen zak. Er is toch geen zeggen aan bij jou en ik word echt kwaad van zulke mensen.

Klik om te vergroten...

Op vijf- of zesjarige leeftijd zou ik gediagnosticeerd moeten zijn, denk ik, maar ik ben niet zeker over de exacte omstandigheden van de diagnose. Ik heb nogal mijn twijfels daaromtrent, zeker omdat men er geheimzinnig over doet. Als ik aan mijn ma om papieren vraagt, is het altijd neen of is ze altijd te moe omdat het avond is en ze haar rust wilt. En het is altijd wel iets met iedereen en alles.

Op de rest reageer ik zelfs niet.

Sneeuwstorm zei:

Sommige van die dingen zijn wel behoorlijk autistisch, andere dan weer niet.

In feite zijn wij ook niet diegenen die zijn rekening moeten maken. Misschien zit hij echt wel met een probleem. Zijn grootste probleem lijkt mij te zijn dat hij geen prioriteiten kan stellen.
In het leven moet je doelen hebben en als je dat niet hebt dan zit je maar wat random dingen te doen en kom je nergens terecht.
Dat is bij mij ook zo: ik moet mij een doel stellen bij sport bijvoorbeeld, anders gaat er weinig van in huis komen. Ik heb ook nog perioden gehad dat ik in de vakantie 12-14u World of Warcraft speelde in plaats van eens iets anders te doen en onder de mensen te komen. Zo een spel geeft u dan paradoxaal genoeg ook doelen om naartoe te werken, een bepaald level behalen, een mount, epic gear verzamelen, dungeons en raids clearen, ... Het biedt dus een zekere vorm van structuur aan.
Voor mij is het belangrijk dat het duidelijk is wat ik moet doen, maar niet hoe ik dat doe. Ik kan er niet tegen als ik te veel micromanagement moet doen op een manier die door een ander is opgelegd.

Ge kunt ook vastlopen door een te veel aan structuur, als iets altijd moet exact tot in de details op een bepaalde manier gebeuren bijvoorbeeld. Nog zo'n voorbeeld is dan altijd hetzelfde eten, altijd iets om exact hetzelfde tijdstip moeten doen, daar niet mogen van afwijken, anders is uw dag om zeep. Dat is zoiets typisch voor autisme waar ik mij niet in herken. Volgens mij is dat het grootste verschil tussen mij en iemand die echt autisme heeft in plaats van autistische trekken. Voor mij zou dat ook horror zijn als ik zo zou moeten leven. Ik heb wel dingen die ik vaak hetzelfde doe maar dat is dan voornamelijk uit gemakzucht. Planningen en structuur mag er zijn maar het moet ook niet overdreven zijn. Heb je er te weinig van dan wordt het leven een chaos, heb je te veel structuur dan ben je niet meer flexibel en ga je vastlopen van het minste dat er verandert.

Klik om te vergroten...

Ik kan niet lang gamen, omdat ik ook daar concentratieverlies heb. En doelen heb ik in mijn leven niet meer. Dehenen die ik had, zijn toch onhaalbaar, en zelfs simpele doelen zoals een vriendin hebben lijken op dit moment gewoon onhaalbaar. Ik ben alvast opgevoed met veel structuur, maar ik weet niet of me dat goed gedaan heeft.

Kennaah zei:

De lijn tussen "normaal" en een stoornis is per individu te trekken. De algemene regel in therapeutische setting enzo gebruikt wordt is:

Daarnaast zijn stoornissen en symptomen van stoornissen gewoon uitvergrote beelden van wat de norm ook heeft.
Depressie : Neerslachtig zijn :
Iedereen is wel eens neerslachtig en bij velen kan dat ook een tijd aanslepen. Bij een depressie is dit gewoon zo sterk aanwezig dat je zelf niet meer kan functioneren en het ook de mensen in uw omgeving remt in hun functioneren (niet gaan werken -> collega's, niet meer naar vrienden, familie die altijd komt helpen, etc...).

Ik merk bij mezelf ook tekenen van compulsies om angstbeelden tegen te gaan. Ik controleer mijn deur ook ontzettend veel voor ik "zeker" ben dat die op slot is als ik thuis vertrek. Soms ga ik zelf even terug om nog is te voelen. Het is echter niets storends omdat ik hierdoor ni te laat kom of andere hier last van hebben.

Mensen moeten echt oppassen met op internet wat te lezen en daarbij het grotendeel van de context vergeten. Als je werkelijk denkt dat er een stoornis aanwezig is, ga dan naar ne goeie psycholoog om therapiesessies te doen. Als die twijfelt zal die wel diagnostisch onderzoek doen om meer duidelijkheid te scheppen. Kan goed zijn dat als je bij een goede psycholoog zit je na een week of 3 al merkt dat het eigenlijk geen stoornis is maar gewoon normaal gedrag dat iedereen wel eens zal hebben.

Klik om te vergroten...

Ik heb geen job / studeer niet, dus in die zin functioneer ik niet, en ik ben altijd neerslachtig. Ik kom ook zelden afspraken na, dus uiteindelijk heb ik wel veel kenmerken van depressie, en bovendien is er ook de erfelijke factor. Je hebt wel gelijk dat mensen veel te snel de term depressie bij alles nemen, maar zelf twijfel ik daar niet eens meer over. Als je een depressie hebt, weet je dat. Bovendien hebben mensen met ASS een veel grotere kans op het ontwikkelen van depressie. Nuja, wij hebben een veel grotere kans op migraine, epilepsie, eet-en slaapstoornissen, zelfmoord en quasi elke psychiatrische stoornis ter wereld.

citrofenwick zei:

Als ge geboren zijn met de diagnose ASS, hebt ge dat voor de rest van uw leven. Enkel is het mogelijk om te leren compenseren waardoor ge u bepaalde (sociale) vaardigheden aan kunt leren en zelfs eigen kunt maken. Daardoor kan het lijken alsof ge ASS ontgroeit. Op bepaalde vlakken blijf je er sowieso in zekere mate last van hebben. De mate waarin ge er last van hebt hangt voor een groot deel af van hoe ge u voelt.

De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis is er eentje die dicht aanleunt bij de diagnose ASS. Ga er niet zomaar van uit dat ge er nog een persoonlijkheidsstoornis bij hebt ook. Uwzelf zo constant analyseren en etiketten opkleven/verwijderen werkt behoorlijk stigmatiserend.
Ik heb met die diagnose nog geen ervaring in de praktijk, maar ik DENK dat iemand met die persst. zich altijd zo gedraagt en dat het gedrag van iemand met ASS eerder in die richting gaat als deze zich overmatig geprikkeld/slecht/angstig/... voelt. Bij het ervaren van blije emoties of innerlijke rust zal iemand met ASS zich vaak een stuk socialer (kunnen) gedragen.

Ik vermoed dat ge enorm bezig zijt met de vragen "wat/wie ben ik en waar wil ik naartoe". Als ge echt twijfelt aan uw diagnose of als ge denkt een stukje rust te kunnen vinden in een diagnose; laat u dan opnieuw testen.
Kzie helaas ook dat het momenteel op een aantal vlakken niet zo vlot verloopt:
Dag/nachtritme
Sociale contacten zijn lastig
ontbreken dagstructuur
ontbreken toekomstperspectieven
werk en studies?
...

Word je hier voor begeleid? Of heb je er al aan gedacht om u op enkele van deze vlakken te laten begeleiden? Shoot me if i'm wrong, maar ik denk dat ge al een tijdje in deze situatie zit. Hoe denk je hier zelf uit te geraken?

Klik om te vergroten...

Blije emoties, innerlijke rust. Het eerste ervaar ik quasi nooit. En innerlijke rust heb ik enkel nog tijdens mijn slaap. De enige emoties die ik ervaar zijn angst, verdriet en boosheid/prikkelbaarheid. Hoe moet je je dan wel laten testen, en hoe zit het dan qua kostprijs. Ik weet niet of ik er dat eigenlijk nog voor over heb.

Ik ben wel tal van keren begeleid geweest hiervoor, maar uiteindelijk haalt dat allemaal weinig uit. Ik heb GON-begeleiding gehad. Ik heb begeleiding van de victor dienst gehad wanneer ik heel jong was (mijn pleegouders ook trouwens). Pleegzorg kwam soms eens langs. Ik heb een psycholoog gehad die een tijdje aan huis kwam (en ik weet zelfs niet meer waarom... want dat was nog voor ik een zelfmoordpoging heb gedaan). Ik heb thuisbegeleiding gehad wanneer ik begeleid zelfstandig ging wonen. Het CAW is een tijdje aan huis geweest. Ik heb nog thuisbegeleiding gehad toen ik bij mijn pa weer ging wonen, maar dat is dan fout gelopen. Ik heb nog vormen van begeleiding gehad. Dus ik ben wel een beetje begeleidingsmoe. Ik zie totaal niet in wat al die vormen van begeleiding uiteindelijk van meerwaarde hebben gehad in mijn leven. Misschien omdat ik er ook niet op de juiste manier van gebruik maak, maar over alles te praten, los je uiteindelijk heel weinig op. Ik zie echt niet in, in welke mate mijn leven anders zou geweest zijn als ik al die vormen van begeleiding niet had gehad. (begeleid zelfstandig wonen met de eerste stappen van het zoeken naar een woning dan wel). Het enige wat ik toegegeven nog niet heb gedaan, is een opname in een psychiatrisch ziekenhuis, en soms heb ik het gevoel dat dat het enige is dat nog ietwat de situatie zou kunnen verbeteren, maar wat me daarin tegenhoudt is opnieuw dat ik me zelfs daar niet op mijn gemak zou voelen, heel veel zou moeten opofferen (vrijheid, je "waardigheid en laatste stukje trots" en momenten dat ik alleen ben (omdat je dan wellicht een kamer deelt en dagactiviteiten hebt) -> ik zou extreem veel moeite hebben om me daar aan te passen) voor wat wellicht minimaal resultaat zou opleveren, en mogelijk zelfs een opstap richting een vraag voor euthanasie zou kunnen zijn, (als ik zelfs nog tot dat punt raak). Uiteindelijk zou het wel bepaalde vlakken in het leven kunnen verbeteren, maar uiteindelijk kunnen die mensen met alle respect ook niet veel doen. Ironisch genoeg is het beste dat werkt, gewoon ontkennen dat er problemen zijn in het leven, niets aanpakken in het leven, en zo weinig mogelijk contact met de buitenwereld, omdat dit het meest leefbaar is, en de enige manier is waarop ik niet aan zelfmoord uitdenk (omdat ik dat dan altijd "uitstel".), en er uiteindelijk altijd meer dan genoeg te doen is (zelfs na selectief te zijn). En om terug te komen op Graeme zijn geval: this is the best it will get, of beter dan dat zal het niet worden.

Ik redeneer altijd zo, er is nog genoeg tijd in mijn leven om uiteindelijk zelfmoord te plegen, maar ik weet van mezelf dat ik mentaal niet lang meer mee kan. Ik ben er niet mee bezig om 80 jaar oud te worden. Die gedachte maakt me bang - ik heb nog altijd maar 1/4e van mijn leven geleefd, maar uiteindelijk zijn de "leukste jaren" wel voorbij. Er is nog weinig om naar uit te kijken, alleen een lichaam dat snel zal aftakelen wanneer je over de 35 bent. Het leven heeft mij gewoon in alle eerlijkheid nog weinig te bieden. Het interesseert me gewoon niet, en de avonturier in mij wordt telkens maar opnieuw neergeslagen door realistische mensen die allemaal zo competitie- ,carrière- en money-gedreven zijn. Misschien leef ik gewoon op een veel te veilige manier, en wil ik gewoon dag in dag uit blootgesteld worden aan gevaar, of waarom ik zo van onweer geniet, of waarom ik gewoon van dingen geniet die niet alledaags zijn, of waarom ik in een wereld wil leven weet waar je niet weet wat de dag zal brengen. Ik walg van deze samenleving.

En voor dat mensen het niet weten wat ik wil. In feite weet ik het wel. Ik weet allang wat ik wil, en dat is gewoon uit dit leven stopzetten. Dat is het enige nog wat ik wil. Ik heb al van de lagere school zelfmoordgedachtes, dus ik weet best wel wat ik wil. Vanaf die leeftijd maakte ik me zorgen om de toekomst, en had ik geen flauw benul hoe de toekomst eruit zou zien (omdat ik het me niet kon inbeelden, en zo het idee had, dat ik geen toekomst had), en had ik al het gevoel dat ik me nooit maar ook nooit zou kunnen aanpassen in deze wereld, en weet je wat, eigenlijk ben ik daar zelfs trots op. Als je ziet wat jullie allemaal met elkaar doen, of hoe jullie omgaan met de natuur, dan ben ik TROTS en BLIJ dat ik me niet één van jullie hoef te noemen.

Lakigigar zei:

Op vijf- of zesjarige leeftijd zou ik gediagnosticeerd moeten zijn, denk ik, maar ik ben niet zeker over de exacte omstandigheden van de diagnose. Ik heb nogal mijn twijfels daaromtrent, zeker omdat men er geheimzinnig over doet. Als ik aan mijn ma om papieren vraagt, is het altijd neen of is ze altijd te moe omdat het avond is en ze haar rust wilt. En het is altijd wel iets met iedereen en alles.

Op de rest reageer ik zelfs niet.



Ik kan niet lang gamen, omdat ik ook daar concentratieverlies heb. En doelen heb ik in mijn leven niet meer. Dehenen die ik had, zijn toch onhaalbaar, en zelfs simpele doelen zoals een vriendin hebben lijken op dit moment gewoon onhaalbaar. Ik ben alvast opgevoed met veel structuur, maar ik weet niet of me dat goed gedaan heeft.



Ik heb geen job / studeer niet, dus in die zin functioneer ik niet, en ik ben altijd neerslachtig. Ik kom ook zelden afspraken na, dus uiteindelijk heb ik wel veel kenmerken van depressie, en bovendien is er ook de erfelijke factor. Je hebt wel gelijk dat mensen veel te snel de term depressie bij alles nemen, maar zelf twijfel ik daar niet eens meer over. Als je een depressie hebt, weet je dat. Bovendien hebben mensen met ASS een veel grotere kans op het ontwikkelen van depressie. Nuja, wij hebben een veel grotere kans op migraine, epilepsie, eet-en slaapstoornissen, zelfmoord en quasi elke psychiatrische stoornis ter wereld.



Blije emoties, innerlijke rust. Het eerste ervaar ik quasi nooit. En innerlijke rust heb ik enkel nog tijdens mijn slaap. De enige emoties die ik ervaar zijn angst, verdriet en boosheid/prikkelbaarheid. Hoe moet je je dan wel laten testen, en hoe zit het dan qua kostprijs. Ik weet niet of ik er dat eigenlijk nog voor over heb.

Ik ben wel tal van keren begeleid geweest hiervoor, maar uiteindelijk haalt dat allemaal weinig uit. Ik heb GON-begeleiding gehad. Ik heb begeleiding van de victor dienst gehad wanneer ik heel jong was (mijn pleegouders ook trouwens).

Klik om te vergroten...

Mocht je er voor open staan;
Victor bestaat nog steeds en kost bijna niets. Misschien kan het eens deugd doen om nog eens bij hen aan te kloppen? Ze zijn zeer laagdrempelig. Ik geloof dat het ruw ergens ~5€/sessie is.
Je moet wel een diagnoseverslag voor kunnen leggen, maar misschien kennen ze uw dossier nog van vroeger.
Misschien kan je eens naar een bijscholing gaan van VVA, of naar een ASS-praatcafé? Gezien je over Victor spreekt vermoed ik dat je uit regio Roeselare bent. Ook daar hebben ze dergelijke praatgroepen die zeer laagdempelig zijn en waar geen verplichtingen aan verbonden zijn.
Er zijn ook nog PASS-events.

Pleegzorg kwam soms eens langs. Ik heb een psycholoog gehad die een tijdje aan huis kwam (en ik weet zelfs niet meer waarom... want dat was nog voor ik een zelfmoordpoging heb gedaan). Ik heb thuisbegeleiding gehad wanneer ik begeleid zelfstandig ging wonen. Het CAW is een tijdje aan huis geweest. Ik heb nog thuisbegeleiding gehad toen ik bij mijn pa weer ging wonen, maar dat is dan fout gelopen. Ik heb nog vormen van begeleiding gehad. Dus ik ben wel een beetje begeleidingsmoe. Ik zie totaal niet in wat al die vormen van begeleiding uiteindelijk van meerwaarde hebben gehad in mijn leven. Misschien omdat ik er ook niet op de juiste manier van gebruik maak, maar over alles te praten, los je uiteindelijk heel weinig op. Ik zie echt niet in, in welke mate mijn leven anders zou geweest zijn als ik al die vormen van begeleiding niet had gehad. (begeleid zelfstandig wonen met de eerste stappen van het zoeken naar een woning dan wel). Het enige wat ik toegegeven nog niet heb gedaan, is een opname in een psychiatrisch ziekenhuis, en soms heb ik het gevoel dat dat het enige is dat nog ietwat de situatie zou kunnen verbeteren, maar wat me daarin tegenhoudt is opnieuw dat ik me zelfs daar niet op mijn gemak zou voelen, heel veel zou moeten opofferen (vrijheid, je "waardigheid en laatste stukje trots" en momenten dat ik alleen ben (omdat je dan wellicht een kamer deelt en dagactiviteiten hebt) -> ik zou extreem veel moeite hebben om me daar aan te passen) voor wat wellicht minimaal resultaat zou opleveren, en mogelijk zelfs een opstap richting een vraag voor euthanasie zou kunnen zijn, (als ik zelfs nog tot dat punt raak). Uiteindelijk zou het wel bepaalde vlakken in het leven kunnen verbeteren, maar uiteindelijk kunnen die mensen met alle respect ook niet veel doen.

Klik om te vergroten...

Je mag van een opname in een psychiatrisch ziekenhuis inderdaad geen mirakelen verwachten. Wel zie ik vrij vaak dat mensen er echt een duwtje in de goeie richting gekregen hebben. Sommigen keren om de x aantal jaren nog eens terug om terug op rails gezet te worden. Dat is van iedereen anders. Als je je bvb op een PAAZ zou willen laten opnemen kan je dat doen via een psychiater verbonden aan een algemeen zh met een psychiatrische afdeling. Op zo'n afdeling kan je meestal maar een week of 3 maximaal blijven en kijkt men indien nodig om u door te verwijzen naar een psychiatrische instelling met een meer gespecialiseerde afdeling waar men u nog gerichter kan helpen.
Naar mijn ervaring zien de mensen die opgenomen zijn op zo'n afdeling de tijd die ze er spenderen als een investering om daarna terug sterker door het leven te kunnen gaan. Tijdens de opname wordt er intensief gewerkt aan de problemen die je ondervindt. Ik denk dat het belangrijkst is om zo "zorgeloos" mogelijk opgenomen te worden en u gewoon open te stellen voor verandering.
Op veel psychiatrische afdelingen is er trouwens zeker aandacht voor het kunnen alleen zijn/weinig prikkels. Als het niet is met een eigen kamer (kunt ge aanvragen), is het vaak een andere kamer. Op zo'n afdeling wordt daar imo respectvol mee omgegaan. Zowel door patiënten/personeel. De mensen die er werken zijn over het algemeen zeer rustig, invoelend, empathisch en zeker ook toegankelijk om een praatje tegen te maken.
Je mag nu btw nog niet te veel conclusies trekken uit wat zo'n opname eventueel voor jou zou kunnen betekenen.
Als je echt twijfelt of zo'n opname iets voor je kan zijn; overweeg eens om een afspraak te maken met een psychiater die aangesloten is bij een PAAZ (zie websites zh). Dan nog heb je alle keuze. (ik zou me afvragen; wat heb ik te verliezen met een consult)
Je kan ook direct trachten op intake te gaan naar een psychiatrische instelling, maar je raakt er naart schijnt moeilijker binnen. (weet da zo nog niet in detail hoe da zit tbh) Hun hulp is over het algemeen wel gerichter.

Ironisch genoeg is het beste dat werkt, gewoon ontkennen dat er problemen zijn in het leven, niets aanpakken in het leven, en zo weinig mogelijk contact met de buitenwereld, omdat dit het meest leefbaar is, en de enige manier is waarop ik niet aan zelfmoord uitdenk (omdat ik dat dan altijd "uitstel".), en er uiteindelijk altijd meer dan genoeg te doen is (zelfs na selectief te zijn). En om terug te komen op Graeme zijn geval: this is the best it will get, of beter dan dat zal het niet worden.

Ik redeneer altijd zo, er is nog genoeg tijd in mijn leven om uiteindelijk zelfmoord te plegen, maar ik weet van mezelf dat ik mentaal niet lang meer mee kan. Ik ben er niet mee bezig om 80 jaar oud te worden. Die gedachte maakt me bang - ik heb nog altijd maar 1/4e van mijn leven geleefd, maar uiteindelijk zijn de "leukste jaren" wel voorbij. Er is nog weinig om naar uit te kijken, alleen een lichaam dat snel zal aftakelen wanneer je over de 35 bent. Het leven heeft mij gewoon in alle eerlijkheid nog weinig te bieden. Het interesseert me gewoon niet, en de avonturier in mij wordt telkens maar opnieuw neergeslagen door realistische mensen die allemaal zo competitie- ,carrière- en money-gedreven zijn. Misschien leef ik gewoon op een veel te veilige manier, en wil ik gewoon dag in dag uit blootgesteld worden aan gevaar, of waarom ik zo van onweer geniet, of waarom ik gewoon van dingen geniet die niet alledaags zijn, of waarom ik in een wereld wil leven weet waar je niet weet wat de dag zal brengen. Ik walg van deze samenleving.

En voor dat mensen het niet weten wat ik wil. In feite weet ik het wel. Ik weet allang wat ik wil, en dat is gewoon uit dit leven stopzetten. Dat is het enige nog wat ik wil. Ik heb al van de lagere school zelfmoordgedachtes, dus ik weet best wel wat ik wil. Vanaf die leeftijd maakte ik me zorgen om de toekomst, en had ik geen flauw benul hoe de toekomst eruit zou zien (omdat ik het me niet kon inbeelden, en zo het idee had, dat ik geen toekomst had), en had ik al het gevoel dat ik me nooit maar ook nooit zou kunnen aanpassen in deze wereld, en weet je wat, eigenlijk ben ik daar zelfs trots op. Als je ziet wat jullie allemaal met elkaar doen, of hoe jullie omgaan met de natuur, dan ben ik TROTS en BLIJ dat ik me niet één van jullie hoef te noemen.

Klik om te vergroten...

Kheb de indruk dat uw zelfmoordgedachten een beetje samenhangen met uw uitzichtloosheid? Ik ga niet bepalen of ge al dan niet depressief zijt, maar iemand die depressief is heeft soms een erg nauwe kijk op de wereld waar hij zonder hulp soms moeilijk uit geraakt. Van hier achter mijn pc kan ik nu niet meer vragen dan dat ge hulp zoekt.
Als ge wilt moogt ge me altijd pb sturen.

Het lijkt mij dat je (ik wil het niet minimaliseren) een typisch verhaal hebt dat helaas vaak terug komt.
Op het punt dat je nu bent zou je haast zeggen dat ge over getherapeutiseerd en hulpverleend bent. Het is zoals je zegt, of je dat nu gehad hebt of niet dat maakt geen verschil. Dat is jammer nog een dagdagelijkse zaak in België waarbij de hulpverlening naar mentale gezondheid nog tekort schiet.
Je hebt veel gekregen, maar niet wat je nodig hebt op het juiste moment. Nu dat is wel heel moeilijk in te schatten wat je nodig hebt en wanneer.

Een psychiatrische opnamen zou ik niet onmiddellijk aanraden, dat werk in veel gevallen niet beter dan gewoon intensieve therapieën. Bij de zwaarste stoornissen, mits correcte diagnose, zou ik da wel aanraden. Zeker omdat er dan intensief en korte opvolging is. Het kan ook helpen het perspectief wat te veranderen, je bent uit de vertrouwde omgeving waardoor uw vaste patronen wel wat gechallenged kunnen worden.

Wat een optie is natuurlijk is voor een korte crisisopname te gaan (EPSI eenheden) . Dit is een kortstondige opname, dat in crisismomenten wordt gebruikt. Je komt daar tot rust (vaak kamer alleen), krijgt eerste begeleiding en dan wordt er gekeken welk traject nu eigenlijk past bij de noden die je hebt. Vaak kan er na een opname nog ondersteuning zijn van een mobiel crisisteam.
De max lengte van het verblijf hangt af van regio tot regio en ziekenhuisnetwerk tot ziekenhuisnetwerk.
In Leuven verliep het zo: Verblijf max 5 dagen.
Doorverwijzing via huisarts, of via spoed.
Tot rust komen op de afdeling (1 dag)
Gesprekken met casemanager, psycholoog (voornamelijk met belangrijke andere uit uw omgeving), psychiater (voornamelijk medicatie en indicatie) en verpleegkundige die ook dagelijks een gesprek aangingen (niet altijd therapeutisch). max 4 andere dagen.
Diagnose afhankelijk van de vraag patiënt en nuttigheid bij het opstellen van een actieplan
Info wordt samengelegd en er wordt een plan opgesteld, wat na opname bij EPSI eenheid. Dit kan gaan van opname in een PAAZ tot doorverwijzen naar therapeuten.
Er is nog een mogelijkheid tot +/- 4 terugkomst momenten waarin je dan kan bespreken hoe het gaat, hoe het loopt met het plan dat opgesteld is etc...

Ik denk met de beperkte informatie die we hier krijgen, dat zo een kortstondige opname wel een boost kan geven in de richting waar je de juiste hulp kan vinden.

Na mijn zelfmoordpoging heb ik daar ook even gelegen. Maar uiteindelijk heb ik niet echt het idee dat daar veel te doen valt. Ik kan mij niet meer herinneren wat ik daar gedaan heb op die drie dagen, maar het moet niet veel geweest zijn. Maar ik kan mij ook niet herinneren dat ik mij verveelde ofzo, of dat ik daar nintendo/gameboy speelde, en ik keek er zelfs niet naar tv. Ik was er wellicht nog vrij zwak de eerste dag, en heb er volgens mij maar twee nachten geslapen. Ik weet wel dat ik er nog een discussie had met dokters (namelijk over de doorverwijzing na EPSI -> ik wou direct naar huis gaan), dan hebben ze me naar een psychiatrisch ziekenhuis of dagverblijf of wat het ook was gestuurd waar ik nog één nacht had geslapen, maar uiteindelijk hebben ze me dan naar huis gestuurd na één dag, omdat ik geen vragende partij was om daar te blijven, en ze me niet tegen mijn wil konden houden. Ik denk ook niet dat ik er me ooit echt op mijn gemak had gevoeld. Mijn refterangst kwam daar bijvoorbeeld terug naar boven (moet zelfs de laatste keer geweest zijn dat ik in een refter heb gegeten.) [Ik eet niet graag in het bijzijn van anderen en ik eet niet graag alleen waar anderen bijzitten -> ik kan alleen maar geïsoleerd eten of ik eet niets.]

Lakigigar zei:

Vanalles

Klik om te vergroten...

Nu, eerst en vooral: autismespectrumstoornis bij jonge kinderen vaststellen, ik heb daar wat problemen mee. Er zijn inderdaad testen ontwikkeld die dit kunnen vaststellen, maar zeker bij zo jonge leeftijden vind ik het toch wat aan de logische kant om dit eerder te zien als een "indicatie" van een verhoogde kans op ASS. Een kind van 5 à 6 jaar ontwikkelt nog zo enorm dat je echt niet op basis van 1 test kan spreken van ASS, zeker omdat jonge kinderen vaak - zonder hiervan later problemen te ondervinden - nogal wantrouwig zijn tegenover nieuwe mensen en nieuwe situaties. Een schuchter en introvert (wat je volgens mij wel bent) persoon op zo'n jonge leeftijd in een ruimte alleen zetten met een onbekende psycholoog om dan een testbatterij af te nemen, da's eigenlijk een beetje vragen om een diagnose ASS. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet kan kloppen, maar qua validiteit stel ik zo'n testen altijd in twijfel. Maar goed, op dat vlak blijf ik in discussie vallen met de kinderpsychologen waarmee ik ben afgestudeerd - vooral omdat ik als arbeidspsycholoog volgens hen "toch niks ken van diagnostiek".

Ten tweede merk ik dat je veel dingen een beetje omgekeerd linkt aan uw ASS, waarvan ik de diagnose nu dus in twijfel trek. Zoals eerder gezegd is dat een etiket dat op uzelf wordt gekleefd voor gans uw leven, en bij u speelt dat wel heel duidelijk. Bij uw depressie geef je aan vroeger te twijfelen, maar nu niet meer. Je geeft ook aan dat dat deels is omdat "mensen met ASS meer kans hebben op een depressie". Klopt volledig, maar dat argument staat of valt dan natuurlijk wel met uw diagnose. Ik denk dat je zeker een soort depressieve klacht hebt, toch voor zover ik dat kan beoordelen op basis van berichten op een internetforum. Maar probeer die diagnoses en labels achter u te laten - je geraakt er niet mee vooruit door telkens te denken "ik ben depressief" of "ik heb een autismespectrumstoornis."

De DSM is uiteindelijk opgesteld met behulp van de Amerikaanse farmaceuticalobby, dus je zal eerder een vals positieve diagnose krijgen dan een vals negatieve als je op de DSM afgaat. Kijk naar wie je zelf bent, niet naar wat mensen van jou willen maken op basis van een of ander boek dat als enige doel heeft om de farmaceuticaindustrie in stand te houden.