cura
Legacy Member
Ik streef eveneens voor een mensenleven zonder pijn hoor. Er zijn sowieso inderdaad zaken die kunnen gebeuren waardoor je zelf als mens pijn hebt, net als bij de dieren. Maar ik vind wel dat pijn dat voorkomen kan worden niet thuis hoort in zowel de dierenwereld als de mensenwereld, zolang dit geen pijn van een ander veroorzaakt natuurlijk, want dan kan het mijns inziens niet voorkomen worden.NotoriousP zei:Er was idd een misverstand cura.![]()
Nu begrijp ik je punt wel maar pijn hoort nu eenmaal toch bij het leven? Voor ons zijn er ook zaken die pijnlijk zijn waar we niet onderuit kunnen... Ik ontken de pijn van die dieren niet maar ik trek de stelling in twijfel dat dit hun ongelukkig zou maken.
Zoals ik al vermelde heb ik gisteren een enorm onaangename ervaring gehad, een coloscopie. Maar ik ben nog steeds zeer gelukkig met mijn leven, dit hoort er gewoon bij. Ik denk niet dat vee dus 'ongelukkig' wordt door pijn die simpelweg bij hun leven hoort. Ik begrijp wel uw standpunt dat jij medelijden hebt omdat jij weet dat die dieren een leven kunnen hebben met mindere pijn...
Maar het was initieel niet op die manier dat de discussie bezig was, men sprak wel degelijk over ongelukkige dieren, wat imho enkel kan in contrast met een gelukkigere levensstijl (die zij niet kennen).
In welke mate dit dieren ongelukkig kan maken hou ik mij buiten, ongelukkig zijn is al een gemoedstoestand waar volgens mij geen duidelijke definitie van bestaat. Als we daar over zouden discussiëren zou er eerst een discussie moeten komen over de definitie van ongelukkig zijn. Als ik pijn heb, ben ik dan ongelukkig omdat ik wil dat mijn pijn verdwijnt? Of ben ik enkel ongelukkig als ik verlang naar een ander algemeen leven? Soit, ik stel die vragen niet omdat ik een discussie wil starten over wat ongelukkig zijn is maar enkel om mijn onzekerheid over dit onderwerp uit te drukken en te zeggen waarom ik mij daar buiten hou.

Blij dat we elkaars standpunten begrijpen en zelf dezelfde mening hebben. In mijn vorige post staat eigenlijk al mijn reactie hierop, namelijk dat het inderdaad niet de schuld is van de vleeseter dat dit gebeurt maar dat bij sommigen dat gevoel van "medeplichtigheid" een grotere rol speelt dan bij anderen. Wat niet wil zeggen dat alle vleeseters echt medeplichtig zijn want ik vind echt dat de gewone mens hier niets aan kan doen en dat zolang er een klein percentage (of zelf promille) vleeseters bestaan, dit soort bedrijven kunnen bestaan zolang er geen wetten komen. Dat gevoel van medeplichtigheid is puur individueel en mag in geen enkel geval opgedrongen worden, hopelijk is dat wat duidelijk geformuleerd want het is allesbehalve makkelijk uit te drukken wat ik bedoel met dat individuele gevoel van medeplichtigheid. Het is meer een gevoel van "hier wil ik niet aan meedoen", met dat verschil dat het niet uitmaakt of anderen er wel aan meedoen aangezien dit geen oplossing biedt voor het probleem.NotoriousP zei:Dit zal inderdaad de oorzaak zijn. Maar als vleeseter ben ik, zoals vele anderen, ook volledig tegen factory farming.
Dit is een vloek van de 20ste eeuw. Voor massaproductie zijn wij in alle industrieën begonnen enkel aan het economische te denken, ongeacht de gevolgen. In de chemische industrie was dit ook zeer sterk aanwezig. Maar naar het einde van de 20ste eeuw zijn we aan het ecologische gaan denken en kwam verantwoord ondernemen op de eerste plaats, daarna het economische. Het wordt tijd dat de vleesindustrie die tendens volgt natuurlijk.![]()

Ik denk ook dat sommige organisaties dan ook het juiste idee hebben met aan sensibilisatie te doen, terwijl vleeseters dat kunnen interpreteren als het aanpraten van schuldgevoel. Dat schuldgevoel mag er sowieso niet zijn en is mijns inziens ook niet de bedoeling van dit soort sensibiliseringscampagnes. Je hebt dan natuurlijk ook groeperingen die volledig verkeerd bezig zijn omdat ze effectief zeggen aan anderen hoe ze moeten leven, maar zo'n groepering ga ik nooit verdedigen.



