Mijn neef (aka MenloR) is ook diabeet. Hij zal hier wel iets zeggen als em dat wilt.
Oh, en ik heb een artikel in de Eos gelezen dat kamelenmelk voor een deel, and I repeat, VOOR EEN DEEL, de insuline zou kunnen vervangen. Op dit ogenblik heb ik die Eos wel geleend aan mijn neef, maar er was een onderzoek bezig daarrond.
Ikzelf heb epilepsie, eerste aanval gekregen in het 4de secundair tijdens een Franse test (wsl niet goed geleerd of zo, haha). In totaal heb ik nu al 3 aanvallen gehad, en elke keer waren het echt zware aanvallen warvoor ik telkens ongeveer een week in het ziekenhuis moest blijven (behalve de eerste keer, dat duurde langer. En man, toen heb ik gesnapt waarom ze zeggen dat in een ziekenhuis liggen saai is!).
Ik heb enorm veel geluk, want mijn medicatie zorgt er nu perfect voor dat ik geen aanvallen meer krijg. Enkel 's morgens en 's avonds een pilleke van Depakine Chrono 500 pakken en tis in orde. Gelukkig maar, want ik heb ontdekt dat met elke aanval die ik opnieuw krijg, de mate van iets verstaan, begrijpen (dus doen doordringen tot mezelf), onthouden en overbrengen naar iemand anders toe (of gewoon kennis toepassen) stukken vermindert. Na het ontslag uit het ziekenhuis van mijn laatste aanval heeft het nog minstens een maand geduurd vooraleer mijn hersenen weer op normaal niveau functioneerden. Ik ben wel al een verstrooid iemand van nature uit, dus ik kan enkel vermoeden wat "normaal niveau" in mijn geval eigenlijk is of zou moeten zijn.
De oorzaak van mijn epilepsie is totaal onbekend, niemand in de familie heeft het (mss verre familie?), en mja, ik heb wel al een lichte en een zware hersenschudding gehad toen ik jong was, misschien dat daar de oorzaak kan gevonden worden. Blijkbaar zijn er ook veel mensen die epilepsie krijgen wanneer ze jong zijn, en dat zou dan verdwijnen naarmate ze ouder worden. Daaraan hadden ze ook eerst gedacht in mijn geval, maar toen ik de 20 gepasseerd was was daar allang geen sprake meer van, en zeiden ze dat het levenslang ging zijn.
Het rottigste eraan is wel dat ik die eerste aanval heb gekregen toen ik net aan het overdenken was om aan diepzeeduiken te doen. Daar heb ik dus een dikke vette streep door mogen trekken. Het was een droom die aan diggelen gaat. Maar ja, daar valt niets aan te doen, life goes on, effe slikken, op de tanden bijten en we moeten ons een nieuwe droom zoeken. Op dit ogenblik begint dit wel te neigen naar natuurfotografie, en daarbij, ik kan nog altijd gewoon snorkelen en duiken zonder duikflessen, dus het valt wel mee. Er zijn ergere gevallen die zelfs een hulphond nodig hebben om hen te verwittigen wanneer hun epilepsieaanval eraan komt, dus ik mag echt wel van geluk spreken.
Dan voelt ge u ni veilig (moest ge plots wegdraaien fso), gelukkig neemt de stiefpapa het serieuzer (omda hij het zelf gehad heeft, toen vond ons mama het ook maar stress-zever).
). Vorige week hadden we een vergadering over wat er bereikt was dit jaar, wa de doelen en de strategieën voor de volgende jaren waren enzo. Ze zien de komende 5 jaar een verdubbeling in die markt, gaan zelfs "nutteloze" (lees: weinig opbrengende 
