Archief - Chronische ziektes

Dennoman zei:

Oeioei Lotti, straks zal ne maat van mij u als proefkonijn gebruiken om pikuren te zetten...

Beware

Klik om te vergroten...

whaha xD

Mja ik moet maar om het jaar op consultatie gaan en aangezien ik in augustus ben geweest zal ik hem wel nie tegen het lijf lopen ^^ =)

En het ergste is dan nog: de enige momenten waarop ik die tegenkom zijn cantussen en cafébezoeken... hoe die genoeg hersencellen blijft overhebben om geneeskunde te studeren verbaast me nog elke dag xD

Dennoman zei:

En het ergste is dan nog: de enige momenten waarop ik die tegenkom zijn cantussen en cafébezoeken... hoe die genoeg hersencellen blijft overhebben om geneeskunde te studeren verbaast me nog elke dag xD

Klik om te vergroten...

Rofl xD

Dinsdag ook cantus gehad:applause:

Mja over naar ernstigere zaken

IK ben voor mezelf nog nooit naar een ziekenhuis moeten gaan. Op bezoek ofzo wel, maar voor de rest niet. Ik heb wel testen voor Crohne moeten laten doen, maar dat was in het MCH in leuven. (de mamie is er laborante, zoedoende )
Moest ik ooit naar het ziekenhuis moeten, zal het gasthuisberg in Leuven zijn. Tenzij het met een ambulance is, die gaan me dan wrs naar Sint Lucas voeren (dichtsbijzijnd) maar daar zal dan wel het kot te klein zijn... ik blijf daar het liefste weg omwille van persoonlijke redenen

Ik word in gasthuisberg steeds goed geholpen, mensen met vakkennis en ze beschouwen u nie als ne nummer.
Dik in orde dus

Herpes simplex is ook chronisch in mijn geval, kreeg onlangs (twee dage gelede) gewoonweg vijf koortsblaren, ontzettend pijnlijk, dokter heeft me twee dagen vrijaf gegeven. Crazy shit

josuwa zei:

Herpes simplex is ook chronisch in mijn geval, kreeg onlangs (twee dage gelede) gewoonweg vijf koortsblaren, ontzettend pijnlijk, dokter heeft me twee dagen vrijaf gegeven. Crazy shit

Klik om te vergroten...

Da zal wel

'k weet niet of het echt als chronisch aandoening beschouwd wordt, maar ik heb hypothyreoidië, wat dus wil zeggen dat mijn schildklier te traag werkt en daardoor gezwollen is en mijn metabolisme vertraagd werkt.
Symptomen zijn vooral vermoeidheid en gewichtstoename, maar ook spier- en gewrichtspijn, haaruitval, hartkloppingen, rillingen...
Het is erfelijk, mijn mama heeft het ook, en het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen.

Mijn huisarts heeft het eigenlijk per toeval ontdekt, ik was mijn kaarte van mijn bloedgroep kwijt, en om een nieuwe te krijgen moest er dus bloed getrokken worden en onderzocht. Uit die analyse is dan gebleken dat mijn TSH-waarde te hoog was.

Ik neem er nu medicatie voor, maar niet alle symptomen verdwijnen daardoor.

Ik heb Colitis Ulcerosa, ook een chronische darmziekte dus. Een variant van de ziekte van Crohn; ze hebben dan ook na het eerste onderzoek gedacht dat het Crohn was (darm was zodanig ontstoken dat ze niet ver genoeg konden gaan), maar later is gebleken dat ik Colitus Ulcerosa had. Ik heb ook last van PDS erbovenop, wat het nog vervelender maakt.

Ik ben nu al drie jaar ziek, wat lichamelijk en mentaal wel slopend is. Niet altijd kunnen doen wat de vrienden doen; het gevoel hebben van "ik moet NU echt naar het toilet".. Herkenbaar waarschijnlijk. Het is ook vrij vervelend dat niet iedereen mij altijd verstaat of dat ze denken dat ik 'overdrijf'. Het is fijn om daar dan eens over te kunnen praten met mensen die hetzelfde hebben; zoals computerVista.

Ik ben al erg ziek geweest, maar nog nooit moeten opgenomen worden in het ziekenhuis. Laat ons dat zo houden. Ik heb een beetje het probleem dat ik er niet vanaf geraak, ik blijf altijd een zekere ontsteking hebben, ook al zou het nu min of meer onder controle moeten zijn. Ook al al die onderzoeken meegemaakt, fijn is anders natuurlijk. Als er een onderzoek gepland staat loop ik de dagen/weken vooraf voortdurend nerveus.

Qua medicatie neem ik 3 pilletjes imuran per dag en om de 7 weken baxters (Remicade). Ik was één van de eerste (ik dacht zelfs de eerste) in het ziekenhuis die Remicade gebruikte voor Colitis Ulcerosa. Het helpt wel; al zou ik 6 wekelijks willen gaan, maar dat laten ze niet toe. Vlak na en de dag na de behandeling voel ik mij moe, slap en heb ik veel last van mij gewrichten. Eens dat voorbij is, is het alsof ik drugs genomen heb ofzo, dan ben ik blij en vol leven . Dat duurt zo'n paar dagen. Daarna neemt de werking week per week lichtjes af; tot ik dan weer een nieuwe krijg.
Humira kan ik dus nog niet krijgen, want wordt nog niet terugbetaald. Zolang Remicade nog effect heeft, is er niet zo'n probleem. Maar moest de werking afnemen of ik zou ineens bijwerkingen krijgen, dan moet er overlegd worden met allerhande instanties zodat ik toch Humira zou kunnen krijgen. Het is wel wat dus.

Voila, blij dat ik er eens kon over praten.

Ik heb ook colitis ulcerosa. Ik zie er gezond uit, daarom denken mensen dat ik ook gezond ben.
Momenteel voel ik me goed. Dit omdat ik weer meer pillen neem. Als ik verminder, heb ik er weer meer last van.
Volgende week heb ik weer een darmonderzoek. Ik zal blij zijn als dat weer voorbij is.

*Wicked_Yores* zei:

Ik heb Colitis Ulcerosa, ook een chronische darmziekte dus. Een variant van de ziekte van Crohn; ze hebben dan ook na het eerste onderzoek gedacht dat het Crohn was (darm was zodanig ontstoken dat ze niet ver genoeg konden gaan), maar later is gebleken dat ik Colitus Ulcerosa had. Ik heb ook last van PDS erbovenop, wat het nog vervelender maakt.

Ik ben nu al drie jaar ziek, wat lichamelijk en mentaal wel slopend is. Niet altijd kunnen doen wat de vrienden doen; het gevoel hebben van "ik moet NU echt naar het toilet".. Herkenbaar waarschijnlijk. Het is ook vrij vervelend dat niet iedereen mij altijd verstaat of dat ze denken dat ik 'overdrijf'. Het is fijn om daar dan eens over te kunnen praten met mensen die hetzelfde hebben; zoals computerVista.

Ik ben al erg ziek geweest, maar nog nooit moeten opgenomen worden in het ziekenhuis. Laat ons dat zo houden. Ik heb een beetje het probleem dat ik er niet vanaf geraak, ik blijf altijd een zekere ontsteking hebben, ook al zou het nu min of meer onder controle moeten zijn. Ook al al die onderzoeken meegemaakt, fijn is anders natuurlijk. Als er een onderzoek gepland staat loop ik de dagen/weken vooraf voortdurend nerveus.

Qua medicatie neem ik 3 pilletjes imuran per dag en om de 7 weken baxters (Remicade). Ik was één van de eerste (ik dacht zelfs de eerste) in het ziekenhuis die Remicade gebruikte voor Colitis Ulcerosa. Het helpt wel; al zou ik 6 wekelijks willen gaan, maar dat laten ze niet toe. Vlak na en de dag na de behandeling voel ik mij moe, slap en heb ik veel last van mij gewrichten. Eens dat voorbij is, is het alsof ik drugs genomen heb ofzo, dan ben ik blij en vol leven . Dat duurt zo'n paar dagen. Daarna neemt de werking week per week lichtjes af; tot ik dan weer een nieuwe krijg.
Humira kan ik dus nog niet krijgen, want wordt nog niet terugbetaald. Zolang Remicade nog effect heeft, is er niet zo'n probleem. Maar moest de werking afnemen of ik zou ineens bijwerkingen krijgen, dan moet er overlegd worden met allerhande instanties zodat ik toch Humira zou kunnen krijgen. Het is wel wat dus.

Voila, blij dat ik er eens kon over praten.

Klik om te vergroten...

Daarom heb ik ook deze thread gemaakt 'om ons hart te luchten t.o.v. mensen die weten wat het is.
Ik neem ook imuran maar wel maar 1 pilletje per dag.
Dat van NU naar het toilet heb ik nog niet zo vaak gehad, maar ik weet wel wat het is ^^

Mja er zijn ergere zaken zeg ik altijd xD

skylla zei:

Ik heb ook colitis ulcerosa. Ik zie er gezond uit, daarom denken mensen dat ik ook gezond ben.
Momenteel voel ik me goed. Dit omdat ik weer meer pillen neem. Als ik verminder, heb ik er weer meer last van.
Volgende week heb ik weer een darmonderzoek. Ik zal blij zijn als dat weer voorbij is.

Klik om te vergroten...

Inderdaad.
Ook als ik verminder dan gaat het slechter.

Colitis ulserosa = soort van zweertjes op de dunne darm? Heb daar eigenlijk geen idee van, maar zo kijkende naar de Latijnse naam...

*Wicked_Yores* zei:

Ik ben nu al drie jaar ziek, wat lichamelijk en mentaal wel slopend is. Niet altijd kunnen doen wat de vrienden doen; het gevoel hebben van "ik moet NU echt naar het toilet".. Herkenbaar waarschijnlijk. Het is ook vrij vervelend dat niet iedereen mij altijd verstaat of dat ze denken dat ik 'overdrijf'. Het is fijn om daar dan eens over te kunnen praten met mensen die hetzelfde hebben; zoals computerVista.

Klik om te vergroten...

Of naar de wc moeten gaan en eens ge der op zit niks... -_- 't Schijnt dat dat een nogal veel voorkomend fenomeen is, het gevoel dat -en zeer dringend- maar uiteindelijk is er niks. Daar heb ik veel last van en das ferm irritant.

Ik heb nu op m'n huidig werk ook aan m'n supervisor even kort moeten uitleggen waarom ik iets frequenter naar de wc moet hollen, maar hij verstond het, wich is nice want idd er zijn er altijd die denken dat je overdrijft.

ComputerVISTA zei:

Of naar de wc moeten gaan en eens ge der op zit niks... -_- 't Schijnt dat dat een nogal veel voorkomend fenomeen is, het gevoel dat -en zeer dringend- maar uiteindelijk is er niks. Daar heb ik veel last van en das ferm irritant.

Ik heb nu op m'n huidig werk ook aan m'n supervisor even kort moeten uitleggen waarom ik iets frequenter naar de wc moet hollen, maar hij verstond het, wich is nice want idd er zijn er altijd die denken dat je overdrijft.

Klik om te vergroten...

Ja, loze aandrang noemt dat. Vooral omdat je sowieso elke keer moet gaan omdat je soms niet weet wanneer het "echt" is en wanneer gewoon een gevoel.

Wel aangenaam dat uw supervisor er begrip voor heeft.

*Wicked_Yores* zei:

Ja, loze aandrang noemt dat. Vooral omdat je sowieso elke keer moet gaan omdat je soms niet weet wanneer het "echt" is en wanneer gewoon een gevoel.

Wel aangenaam dat uw supervisor er begrip voor heeft.

Klik om te vergroten...

Da van 'loze aandrang' ofzo dat heb ik nog nie gemaakt. Ik begin zo het gevoel te krijgen da ik ziekte van Crohn in lichtste maat heb.

lotti zei:

Da van 'loze aandrang' ofzo dat heb ik nog nie gemaakt. Ik begin zo het gevoel te krijgen da ik ziekte van Crohn in lichtste maat heb.

Klik om te vergroten...

Des te beter hé. Ik wens het niemand toe.
Ik denk dat die loze aandrang vooral door PDS komt, maar dat ben ik niet zeker.

ik heb bruxisme
en niet enkel als ik slaap ook over dag .

BlackRose89 zei:

'k weet niet of het echt als chronisch aandoening beschouwd wordt, maar ik heb hypothyreoidië, wat dus wil zeggen dat mijn schildklier te traag werkt en daardoor gezwollen is en mijn metabolisme vertraagd werkt.
Symptomen zijn vooral vermoeidheid en gewichtstoename, maar ook spier- en gewrichtspijn, haaruitval, hartkloppingen, rillingen...
Het is erfelijk, mijn mama heeft het ook, en het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen.

Mijn huisarts heeft het eigenlijk per toeval ontdekt, ik was mijn kaarte van mijn bloedgroep kwijt, en om een nieuwe te krijgen moest er dus bloed getrokken worden en onderzocht. Uit die analyse is dan gebleken dat mijn TSH-waarde te hoog was.

Ik neem er nu medicatie voor, maar niet alle symptomen verdwijnen daardoor.

Klik om te vergroten...

Dit is inderdaad chronish, maar er bestaat ook ene operatie ervoor .
Je zou er nog van verschieten van hoeveel mensen er zijn die er last van hebben van hun klieren .

veel mensen aan hun darmen precies...

Ik moet ook dikwijls "gaan", ik moet zwaar oppassen met wat ik eet, of ik heb het zitten. Vroeger was het de dag erna, nu dikwijls al na een uur of zelfs minder.
Als ze bloed trekken, of m'n stoelgang onderzoeken, vinden ze niets, maar dan ook NIETS. Geen allergieen, geen tekorten, geen teveel van iets. Echt noppes.

Nochtans eet ik vij ongezond, geen groenten of fruit, ik snoep nogal graag, enz enz. Ik eet wel geen gefrittuurd voedsel, geen vet, ik drink of rook niet, van producten met tomaten en ajuinen blijf ik ver weg. Ergens is het frustrerend en tegelijk grappig.

Nu, om goed te zijn zou ik ook eens een darm onderzoek moeten laten doen, maar dat zie ik absoluut niet zitten. Onze huisarts zei ook dat ze het niet nodig achtte, aangezien er nog nooit bloed bij zat (voor zover ik dat zag, natuurlijk) en dak al genoeg in mij laten steken en prutsen heb.