apa
Legacy Member
tjampie zei:
Details zijn hierbij niet belangrijk vind ik; veel belangrijker is het principe van de werking. In de huidige computers heb je een aantal processoren voor specifieke taken: een CPU, een GPU, een FPU, een APU, ... De cell-processor werkt niet op die manier. In een cell-computer heb je 1 of meerdere "cellen" die geen specifieke taak hebben. Wanneer een taak moet uitgevoerd worden, dan wordt een (of meerdere) vrije cel(len) gekozen die dan verantwoordelijk worden voor de uitvoering van die taak.
Een taak wordt hierbij gedefinieerd als een werkeenheid: iets dat moet worden uitgevoerd. Het kan gaan om een rekenopdracht, een video-opdracht, een audio-opdracht of eenders welk ander denkbare opdracht.
Een cell-processor bevat niet meerdere cores op 1 die; een cell-computer bestaat gewoon uit verschillende cellen. Die verschillende cellen kunnen zich op 1 die bevinden; ze kunnen zich ook op 1 cpu-verpakking bevinden (als aparte dies); ze kunnen ook op 1 mobo geplaatst worden naast elkaar; of ze kunnen zelfs op aparte mobo's geplaatst worden. Ongeacht de fysieke vorm, blijven ze op hetzelfde principe werken... Dat is iets heel verschillend van de manier van werken van klassieke computers.
Het biedt als voordeel dat je een zeer schaalbare computer hebt: speel je games, dan zullen veel cellen toegekend worden voor video- & audio-taken en heb je een high-end game machine. Werk je daarna aan een render-opdracht, dan zullen de meeste cellen floating point operaties uitvoeren waardoor je (voor hetzelfde geld) een krachtige render-machine hebt.
Hoe ze het nu precies gaan doen maakt mij weinig uit; het maakt mij ook weinig uit of die in de eerste fase daadwerkelijk zo veel krachtiger is dan bestaande computers... Het principe is gewoon zeer vernieuwend en zeer simpel (wat in de informatica gewoonlijk een zeer goede zaak is).
tjampie zei:
Dat heeft voor mij allemaal te maken met het productieproces (op het "multi-core" gedeelte na dan). Ook dat kan inderdaad baanbrekend zijn. Echter had ik het hier over de architectuur van de processor zelf. Als je dat bekijkt, dan is het productieproces een gegeven waar je het beste uit moet halen.
Nullius zei:
Mjah... ze hebben met opzet tragere transistoren gebruikt voor de snelle stages omdat die minder stroom verbruiken. Zoals ik al eerder zei werken nagenoeg alle moderne processoren synchroon. Dat betekent dat de maximale tijd die een stage mag nemen kort genoeg moet zijn opdat die stage voltooid kan worden binnen 1 klokcyclus. Stel dat je 3 stages zou hebben: de eerste neemt maximaal 0,5 seconde in beslag, de tweede 0,3 seconden en de derde 0,1 seconde. In dat geval zal de maximale kloksnelheid van je processor gelijk zijn aal 2 Hz. Het mag duidelijk zijn dat de 2 laatste stages een groot deel van hun tijd zullen niksen.
Bij het ontwikkelen van de Pentium-M heeft het ontwikkelteam die tijd dat stages staan te niksen gezien als een verspilling van energie. Daarom hebben ze voor die snelle delen transistoren gebruikt van mindere performance (maar lager verbruik). Daardoor kunnen die snelle delen niet meer zo snel schakelen. In het ideale geval zou iedere stage dan maximaal even lang duren. In bovenstaand voorbeeld zou iedere stage dus 0,5 seconde in beslag nemen.
Zo'n denkwijze heeft als gevolg dat je cpu een bovengrens heeft qua kloksnelheid (in ons geval dus 2 Hz). Kom je aan die bovengrens, dan moet je een ingrijpende wijziging doorvoeren om verder te geraken. Intel heeft erop gegokt dat het tijdig (= tegen de tijd dat de bovengrens bereikt wordt) een nieuw productieproces zou kunnen in gebruik nemen zodat men alsnog verder geraakt. Voor de Banias (130nm) was de bovengrens ongeveer 2 GHz en klopte het verhaal mooi: eens die grens ongeveer gehaald kwam de Dothan (op 90nm) uit en kon de kloksnelheid verder opgeschroefd worden. Enkel de toekomst kan uitwijzen of dit zal blijven lukken.
Nullius zei:
De Prescott heeft reeds alle 64-bit extensies van de K8 aan boord. Voor de servers werden die reeds ge-activeerd (in de Nocona-core); voor de desktops nog niet. Verwacht wordt dat dit zal gebeuren bij de introductie van WinXP 64-bit. De technologie is bij Intel al lang in ontwikkeling (vroeger gekend onder project "Yamhill"). Het is niet zo eenvoudig om een bestaand 32-bit ontwerp geschikt te maken voor 64-bit werking; daarom kan het Intel wel nog wat tijd (en dus geld) kosten om de Pentium-M daarvoor geschikt te maken. Zeker is echter wel dat het gaat/moet gebeuren!
Nullius zei:
En toch is het zo... net als bij AMD de K8 ook gebaseerd is op de K7 en dat die op zijn beurt gebaseerd was op de K6 die dan weer een doorontwikkeling van de K5 was.