Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
PBR Streetgang zei:Van zijn meest gewaardeerde periode (Dr. Strangelove tot Eyes Wide Shut) vind ik A Clockwork Orange met gemak zijn minst goede. Hij benadert het materiaal met erg goede intenties, de cynische blik die Kubrick op onze samenleving werpt is overal en in elk shot te zien. Maar toch laat hij zich wat te veel gaan hier en er zijn heel wat scenes die op m'n zenuwen werken, en dat niet op een manier waar ik van kan genieten. In tegenstelling tot de meeste fans en waarschijnlijk ook de bedoelingen van Kubrick vind ik de film visueel ook helemaal niet zo interessant. Met enkele uitzonderingen, zoals de scene met Malcolm McDowell in de platenwinkel en zijn daaropvolgende avontuurtje.
Idk, ik begrijp uiteindelijk niet zo goed waar iedereen bij ACW zo wild van wordt. Goede film is die zeker, maar ik zie er niet in wat al de rest erin ziet.
Creeping Death;19618315. Past op dat vlak imo perfect in het rijtje van Fightclub of Fear & Loathing.[/QUOTE zei:Ben eigenlijk benieuwd wat je hier mee bedoelt![]()
Creeping Death zei:Zonder hier te hautain te willen over komen: ik denk dat veel mensen die film verkeerd interpreteren en om een "verkeerde" reden cool vinden. Past op dat vlak imo perfect in het rijtje van Fightclub of Fear & Loathing.
Daar is trouwens niks verkeerd aan maar sommige mensen bekijken die films door een andere bril en zien daar door bepaalde zaken anders.
Amaryliss zei:Ben eigenlijk benieuwd wat je hier mee bedoelt![]()
zotterob zei:En toch denk ek dat em in 70 mm wasin antwerpen. Er werd iets vermeld van speciaal beeldformaat en het leek ook breder als anders
PBR Streetgang zei:Van zijn meest gewaardeerde periode (Dr. Strangelove tot Eyes Wide Shut) vind ik A Clockwork Orange met gemak zijn minst goede. Hij benadert het materiaal met erg goede intenties, de cynische blik die Kubrick op onze samenleving werpt is overal en in elk shot te zien. Maar toch laat hij zich wat te veel gaan hier en er zijn heel wat scenes die op m'n zenuwen werken, en dat niet op een manier waar ik van kan genieten. In tegenstelling tot de meeste fans en waarschijnlijk ook de bedoelingen van Kubrick vind ik de film visueel ook helemaal niet zo interessant. Met enkele uitzonderingen, zoals de scene met Malcolm McDowell in de platenwinkel en zijn daaropvolgende avontuurtje.
Idk, ik begrijp uiteindelijk niet zo goed waar iedereen bij ACW zo wild van wordt. Goede film is die zeker, maar ik zie er niet in wat al de rest erin ziet.
PBR Streetgang zei:Verkeerd niet. Irritant wel. En ik heb het trouwens niet over die groep. Zelfs binnen toegewijde cinefiele kringen wordt A Clockwork Orange geregeld aangehaald als een meesterwerk. Dat zie ik er niet in. Ik zie het als een geslaagde film die mooi in het rijtje past met andere wacky dystopie-films uit de '60s en '70s. Deze misschien iets meer cynisch bijtend dan de rest, maar daarom niet per se veel beter.

Amaryliss zei:Ben eigenlijk benieuwd wat je hier mee bedoelt![]()
PBR Streetgang zei:Waarschijnlijk dat Fear & Loathing vaak wordt gezien als een hell yeah cool drug movie, lekker trippy, lekker grappig. Terwijl er zelden iets over de tragiek van F&L wordt gezegd, over het falen van de American Dream en het falen van het hippie-project. Het is echter heel lang geleden dat ik film heb gezien en boek heb gelezen, dus veel kan ik er niet echt over zeggen.
En Fight Club wordt geregeld de lucht in geprezen voor zaken die mij grotendeels ironisch bedoeld lijken. Dit is geen film over bare knuckle boxing, het is geen film over gespleten persoonlijkheid en de film is ook geen anti-establishment propaganda. Wel is het satire van de bovenste plank, een bom van ironie. Hij presenteert de hoofdpersonages als strijders tegen conformisme, kapitalistische logica en postmoderne consumptiemaatschappij maar haalt ook duidelijk aan dat de nobele strijder hier niets meer dan een complete mafkees is. Hij commandeert een leger aan totaal geconformeerde en blinde strijders en gedraagt zich net zoals de mensen die hij aanklaagt. Het ironische, satirische aspect van de film dringt door in zoveel aspecten van zijn creatie (Brad Pitt die zaagt over rock- en filmsterren en hoe je dat nooit zal zijn want het is een leugen terwijl Fincher zijn camera dichter en dichter komt tegen het hoofd van Brad fucking Pitt - Fincher die een volledig Ikea-interieur reconstrueert als commentaar op overconsumptie terwijl hij zelf uit de reclamewereld voorkomt - de korte insert van een penis tegen het einde van de film waar dan 'Where is my Mind' op de soundtrack klinkt etc etc).
Allemaal elementen die onderuit halen wat veel van de Fight Club-fans aanhalen als de redenen dat de film zo goed is. Zo ervaar ik het toch.
Creeping Death zei:Zonder hier te hautain te willen over komen: ik denk dat veel mensen die film verkeerd interpreteren en om een "verkeerde" reden cool vinden. Past op dat vlak imo perfect in het rijtje van Fightclub of Fear & Loathing.
Daar is trouwens niks verkeerd aan maar sommige mensen bekijken die films door een andere bril en zien daar door bepaalde zaken anders.
Creeping Death zei:Wist niet dat A Clockwork Orange (ook in cinefiele) kringen als een absoluut meersterwerk wordt aanzien. Zeker een goeie film en een hele goeie interpretatie van het boek maar niet echt geniaal. Al blijft dat imo natuurlijk allemaal wel wat subjectief.
En imo is het verkeerd en irritant. Al is het bijlange niet zo erg als bij Fear & Loathing, hoeveel mensen daar niet blijven "fuck yeah, drugs zijn cool" is één van mijn pet peeves
Zie PBR's mooie uitleg hier onder, ik sluit me daar volledig bij aan.Op zich stoort me dat ook niet echt, ieder ziet en interpreteert een film zoals hij het wel.
Maar Fear & Loathing heeft echt wel meer te bieden dan wat veel mensen er in zien.
Lt. KroftDünkel zei:Puur qua het boek volgen trekt die film op niets btw. In het boek gaat den Alex na zijn intermezzo in de kliniek weer een bende oprichten en pas dan komt hij tot inzicht, en het motto van het boek is dat ge een moraal niet kunt conditioneren.Is dat duidelijk uit de film te bekijken? Het boek niet volgen is toch inherent aan een boekverfilming. Blijft de vraag of de film dezelfde sfeer oproept na het boek en ik denk van wel. Audiovisueel blijft die film bij de beteren en zelfs als hij lichtjes overschat wordt, pff dan, welke "meesterwerken" worden er niet overschat?

Lt. KroftDünkel zei:Groot verschil met 'satirische' films is dat A Clockwork Orange ook totaal niet belerend is,(de film). Zegt het ook dat bendevorming cool is, verheerlijkt die film het nemen van drugs zoals bv die "Fear & Loathing", ACW verheerlijkt eigenlijk helemaal niets. Geeft het een foute voorstelling aan van iets? Clockwork Orange is eigenlijk, wat de meesten schijnen te vergeten, een science-fiction film en daarin ligt het verschil.

PBR Streetgang zei:Waarschijnlijk dat Fear & Loathing vaak wordt gezien als een hell yeah cool drug movie, lekker trippy, lekker grappig. Terwijl er zelden iets over de tragiek van F&L wordt gezegd, over het falen van de American Dream en het falen van het hippie-project. Het is echter heel lang geleden dat ik film heb gezien en boek heb gelezen, dus veel kan ik er niet echt over zeggen.
En Fight Club wordt geregeld de lucht in geprezen voor zaken die mij grotendeels ironisch bedoeld lijken. Dit is geen film over bare knuckle boxing, het is geen film over gespleten persoonlijkheid en de film is ook geen anti-establishment propaganda. Wel is het satire van de bovenste plank, een bom van ironie. Hij presenteert de hoofdpersonages als strijders tegen conformisme, kapitalistische logica en postmoderne consumptiemaatschappij maar haalt ook duidelijk aan dat de nobele strijder hier niets meer dan een complete mafkees is. Hij commandeert een leger aan totaal geconformeerde en blinde strijders en gedraagt zich net zoals de mensen die hij aanklaagt. Het ironische, satirische aspect van de film dringt door in zoveel aspecten van zijn creatie (Brad Pitt die zaagt over rock- en filmsterren en hoe je dat nooit zal zijn want het is een leugen terwijl Fincher zijn camera dichter en dichter komt tegen het hoofd van Brad fucking Pitt - Fincher die een volledig Ikea-interieur reconstrueert als commentaar op overconsumptie terwijl hij zelf uit de reclamewereld voorkomt - de korte insert van een penis tegen het einde van de film waar dan 'Where is my Mind' op de soundtrack klinkt etc etc).
Allemaal elementen die onderuit halen wat veel van de Fight Club-fans aanhalen als de redenen dat de film zo goed is. Zo ervaar ik het toch.
[/I]

Hellrabbit zei:Gisteren Black Sabbath gezien. Bava!
