@ eddie, Amorisa en eigenlijk iedereen:
Gravity moet je bekijken als een grote metafoor die gaat over een licht depressieve vrouw die zichzelf herontdekt
- ze is losgekoppeld van de wereld (letterlijk en figuurlijk in deze fillm)
- ze is geïsoleerd in haar leven (de ruimte, leegheid en stilte zorgen voor de isolatie in de film)
- ze zweeft naar een leegte (net zoals in de film)
- ze is bang (net zoals in de film)
- ze ervaart hopeloosheid (letterlijk en figuurlijk in deze fillm)
- toch is er een wil om te blijven leven en houd ze zich vast aan het leven
- ik durf zelf te zeggen dat Clooney zogezegd haar dokter/psychiater is in deze film
- ze herontdekt zichzelf, ze ontdekt hoop, een reden om te leven (het gesprek met de man in de pod)
- ze wordt letterlijk en figuurlijk (her)geboren (embrio/navelstreng scene + pod + water zwemmen + opstaan uit het slijk)
Het is een vrouw die zichzelf uit een soort wazige depressie heeft geslagen. Ze heeft gevochten om te leven en kan nu terug ademen, terug voelen en schoonheid waarnemen. ze heeft haar zintuigen terug. -> hoe mooi is dat wel niet!! (prachtige scene toch dat einde). De film geeft een soort liefde voor de planeet aarde en het leven weer.
Je moet de film niet bekijken als een hyper-realistische, correcte science fiction actiefilm, want dan hebben jullie inderdaad gelijk. De grote hoeveelheid aan cliffhangers, errors en het onstabiele personage zorgen dan inderdaad voor een grote ongeloofwaardigheid. (alhoewel dit in mijn ogen dan nog steeds een goede actiefilm is though

). -> visuals + sound + actiesequences = awesome
@Mephisto, thank you, you just made my day