PBR Streetgang zei:
De martelingen van haar zoon (dat gedoe met de foute schoenen)
De beelden van de marteling van haar zoon waren denk ik waanbeelden van haar die dienden als symboliek van 'de verwaarlozing van haar zoon', 'dat ze haar zoon heeft laten dood gaan', 'dat het volledig haar schuld is', 'dat zij een vreselijk persoon en slechte moeder was'. Je moet je eens inbeelden hoe erg het wel niet moet zijn om je kind op zo'n manier te laten doodgaan. (Zij moet echt gewoon verteert zijn door zelfhaat en schuldgevoelens). Je hebt soms ook kinderen die zich inbeelden dat het hun schuld is dat hun ouders scheiden, of mensen die zich inbeelden dat het hun schuld is dat iemand is verongelukt, -> deze mensen krijgen dan soms ook rare en verkeerde gedachten in hun hoofd). In deze film is dit nu wel iets anders maar het komt toch deels op hetzelfde neer denk ik. De film zit vol illusies en waanbeelden en ik denk dat deze scene er ook één van was. (ik kan natuurlijk ook verkeerd zijn).
PBR Streetgang zei:
Of neem nu het andere voorbeeld dat je aanhaalt van seks als een potentieel kwaadwillige activiteit. Dat is iets dat hij duidelijk wil aanhalen in zijn film - dat zijn hoofdpersonages het lot van hun kind even negeren omdat ze seks willen hebben. Maar dat onderzoek van 'the dark side of sex' verdwijnt dan ook meteen wanneer Von Trier aan ons reveleert dat Gainsbourg wel degelijk wist dat hun zoon uit het raam ging springen en zelfs dat ze in jaren daarvoor haar kind bewust aan het martelen was. Vanaf het moment dat de film dat moment van narratieve progressie bereikt, verandert de betekienis van de proloog toch helemaal? Vanaf dit moment is het eigenlijk niet meer dan toeval dat ze op dat moment aan het neuken waren en is hheel de gravitas en de daarrond geconstrueerde thematiek van 'the dark side of sex' toch weg?
Het feit dat ze daadwerkelijk wist dat haar zoon uit het raam ging springen en dat ze bleef voortneuken omwille van haar climax (mateloos genot, verlangen, de trance) ondersteunt juist het thema 'The dark side of seks' en ondersteunt ook de hele film. Deze gebeurtenis is de kern van haar zelfhaat, de seksuele stoornis, het verhaal, de martelingen,... Ze walgt van haarzelf dat ze dit heeft laten gebeuren. Vandaar dat deze scene ook in slow-mo is (zo ziet ze dit ook in haar hoofd telkens terug opnieuw keren), dat de opaciteit heel hoog is (het is een donkere en slechte herinnering),... Het is geen 'geniale' of 'meesterlijke' proloog ofzo (zoals de meesten dit ontvangen/interpreteren), maar gewoon een belangrijke scene in de film.
PBR Streetgang zei:
Wel, er zitten in de film zeker en vast elementen die deze theorie ondersteunen, net zodat er elementen zijn die Von Triers eigen ambitie ondersteunen dat het een film is over mysoginie. Maar mijn grote probleem met Antichrist is dat er zo wel enkele thema's worden aangehaald in de film, maar geen ervan wordt op een (voor mij) interessante wijze behandeld. Neem nu even mysogynie als voorbeeld. De enige indicatie die we krijgen dat er mysogynie in het spel is, is omdat Von Trier dat schrijft op een van de tussentitels in de film en omdat Gainsbourgs personage daarrond "research" was aan het doen.
De film functioneert (denk ik) hoofdzakelijk als een portret van de duivel met als subthema's sex, zelfhaat, marteling, afgunst, walging, pijn, religie vs. sex, chaos (abstractie, waanbeelden, illusies), de kracht van de seks, de dood,... Ik snap niet dat zoveel mensen de film interpreteren als een stuk over mysogynie (dit onderwerp komt zoals jij ook zegt niet echt veel voor in de film.) (Dit even terzijde: Titels van de duivel zijn: The angel of the bottomless pit, The vile person, The nail, The son of morning, The wicked one, The bloody and decietful one, The man of sin, The man of the earth, The violent man, The Antichrist.)
PBR Streetgang zei:
De vraag die tijdens de film constant in mij opkwam was: wat is er nu in hemelsnaam gebeurd met al die zware thema's die in de vorige momenten van de film werden aangehaald? Eerst kregen we een veel te opgeblazen proloog te zien (die fyi niet eens zo mooi of indrukwekkend is) dan leek de film te gaan over een koppel dat het verlies van hun kind verwerkt, dan evolueert de film naar een verwerking van algemene angsten, dan wordt (volledig out of the blue, naar mijn mening) het element van mysogynie geintroduceerd en dan beginnen de stoppen volledig door te slaan en begint ze aan haar martelingen. Geen enkele van de narratieve ontwikkelingen zijn imo interessant of op overtuigende wijze overgebracht en ik had op geen enkel moment in
Ik vond de abstractie en disfucntionaliteit in de film juist geweldig. De climaxen (de climax van het kwade, de duivel, de pijn, de sex), de waanbeelden, het absurde, de rare opbouw, de chapters... Chaos reigned and it was awesome imo. Als geheel vond ik de film heel cool gedaan.
PBR Streetgang zei:
En dit is dan nog allemaal zonder vermelding van de digitale overshaky handheld visuele stijl die Von Trier hanteert voor de "body" van zijn film. Hoewel ik die look niet kan uitstaan, laat het duidelijk zijn dat mijn ergernissen met Antichrist daar niets mee te maken hebben. Ik vind het nogal lelijk, maar dat is maar een subjectief waardeoordeel en ik kan dat niet echt in discussie gaan verdedigen ofzo. I just don't like it.
Ik vond de visuele stijl ook niet echt een topper, maar de lelijke, down to earth en grijze levensloosheid in deze film vond ik nu wel passend bij het verhaal in dit geval.
) in een nostalgische bui nog eens alle Harry Potter-films bekeken. 
.
)