Silver Bullet zei:
@ de Antichrist discussie:
Ik heb de film geïnterpreteerd als een droevig verhaal van een getormenteerde vrouw die een soort van zelfhaat/seksueele stoornis heeft ontwikkeld omwille van een gebeurtenis uit haar verleden. Ze denkt dat ze kwaadaardig is omwille van wat ze heeft laten gebeuren en dat seks een soort van duivels escapisme en genot is dat haar heeft bezeten. De film verkent ook de duistere, donkere kant van seks, een verlangen en genot dat zodanig sterk en ongewoon is dat dit soms tot nare dingen kan leiden (ongewoon menselijk gedrag, gedrevenheid, frustratie, woede, angst)- In religie word seks ook aanzien als het sterkste medium van de duivel om de mens te manipuleren. Ik vond de film ook visueel een beetje over the top, en ook ietwat te "In your face" maar absoluut niet leeg, betekenisloos en pretentieus. Het is gewoon een zeer degelijke experimentele horror film die je de walging en pijn laat voelen van een vrouw en die 'The dark side of sex' verkent op een nogal heel cruwe manier.
Volledig gebaseerd op een enkele kijkbeurt en zonder extra info opgezocht te hebben en (ook kinda spoilers):
Wel, er zitten in de film zeker en vast elementen die deze theorie ondersteunen, net zodat er elementen zijn die Von Triers eigen ambitie ondersteunen dat het een film is over mysoginie. Maar mijn grote probleem met Antichrist is dat er zo wel enkele thema's worden aangehaald in de film, maar geen ervan wordt op een (voor mij) interessante wijze behandeld. Neem nu even mysogynie als voorbeeld. De enige indicatie die we krijgen dat er mysogynie in het spel is, is omdat Von Trier dat schrijft op een van de tussentitels in de film en omdat Gainsbourgs personage daarrond "research" was aan het doen. De martelingen van haar zoon en van haar man die je ze ziet ondernemen (dat gedoe met de foute schoenen, de crushing of the penis en het vastbinden van de blok steen aan zijn been en dan ook de zelfmarteling) lijken mij eerder het gevolg van haar duidelijk schizofrene toestand, dat ze gewoon geen notie meer heeft van werkelijkheid en in haar eigen donkere wereld zit.
Of neem nu het andere voorbeeld dat je aanhaalt van seks als een potentieel kwaadwillige activiteit. Dat is iets dat hij duidelijk wil aanhalen in zijn film - dat zijn hoofdpersonages het lot van hun kind even negeren omdat ze seks willen hebben. Maar dat onderzoek van 'the dark side of sex' verdwijnt dan ook meteen wanneer Von Trier aan ons reveleert dat Gainsbourg wel degelijk wist dat hun zoon uit het raam ging springen en zelfs dat ze in jaren daarvoor haar kind bewust aan het martelen was. Vanaf het moment dat de film dat moment van narratieve progressie bereikt, verandert de betekienis van de proloog toch helemaal? Vanaf dit moment is het eigenlijk niet meer dan toeval dat ze op dat moment aan het neuken waren en is hheel de gravitas en de daarrond geconstrueerde thematiek van 'the dark side of sex' toch weg?
De vraag die tijdens de film constant in mij opkwam was: wat is er nu in hemelsnaam gebeurd met al die zware thema's die in de vorige momenten van de film werden aangehaald? Eerst kregen we een veel te opgeblazen proloog te zien (die fyi niet eens zo mooi of indrukwekkend is) dan leek de film te gaan over een koppel dat het verlies van hun kind verwerkt, dan evolueert de film naar een verwerking van algemene angsten, dan wordt (volledig out of the blue, naar mijn mening) het element van mysogynie geintroduceerd en dan beginnen de stoppen volledig door te slaan en begint ze aan haar martelingen. Geen enkele van de narratieve ontwikkelingen zijn imo interessant of op overtuigende wijze overgebracht en ik had op geen enkel moment in de film een gevoel dat ik begreep waarom de film die bepaalde richting uit aan het evoleren was (het leek me bvb vanaf het begin al het slechtste idee ooit dat een man die een welgestelde therapeut is het een goed idee zou vinden om zijn eigen vrouw in behandeling te nemen - dit lijkt me de allergrootste no-no voor een psycholoog) en exact waarom Von Trier haar al die onmenselijke dingen liet doen. Is het omdat hij zelf een vrouwenhater is? Is het omdat zij een vrouwenhaatster is? Is het omdat enorm veel mensen in de 16e eeuw vrouwenhaters waren? Is het omdat satan een vrouwenhater is? Ik kon geen enkele bevredigende verklaring vinden: geen harde, logische verklaringen maar ook geen vrijere artistieke legitimering voor wat er on display was in de film.
En dit is dan nog allemaal zonder vermelding van de digitale overshaky handheld visuele stijl die Von Trier hanteert voor de "body" van zijn film. Hoewel ik die look niet kan uitstaan, laat het duidelijk zijn dat mijn ergernissen met Antichrist daar niets mee te maken hebben. Ik vind het nogal lelijk, maar dat is maar een subjectief waardeoordeel en ik kan dat niet echt in discussie gaan verdedigen ofzo. I just don't like it.
Wat ik wel goed vond aan Antichrist waren sommigen van de slowmo tableaux-in-the-woods en absoluut ook dat bizarre subplotje van The Three Beggars en de rare visioenen die Dafoe krijgt van the fetus-bearing deer, de talking fox (het beste moment uit heel de film imo) en dan die freaky raven or whatever die hem verraadt in zijn gezellige verstopplaats onder de evil tree. Jammer wel dat dit suplotje moest eindigen op zo'n belachelijke manier waar hij naar de sterren kijkt en je dan een astrologische chart superimposed ziet over de sterren met die drie beesten in de sterren.
.
Webserie die zich focust op "obscure"/art-house cinema met wat humor erbij.
)