PBR Streetgang
Legacy Member
Calcifer zei:Hoe 'lees' jij Lost Highway Street?
Een ziekelijk jaloerse man doodt zijn vrouw, wordt hiervoor gearresteerd en probeert in het labyrint van zijn zieke, schizofrene geest een andere ik te verzinnen om de daad goed te praten. Op het einde van de film zien we hoe hij geëlektrocuteerd wordt
Funny how secrets travel .Die Bowietrack is heel sfeervol. Love me some major tom. Reznor stelde een geweldige soundtrack samen voor Lynch (driver down!)
Anyways: als meditatie en nachtmerrie over ontrouw en achterdocht vond ik dat een ongemakkelijk goede film. Lynch gebruikt kleur en kadreert vanouds als een schilder. Ik was een jonge twintiger toen ik hem in de zalen zag en scared shitless.
Is dus all jaren geleden dat ik hem nog eens terugzag. Rewatch may be in order.
Eerlijk, ik ben nooit echt op zoek gegaan naar een conbtinuiteit in de plot van Lost Highway, ik geef steeds op na een tijdje. Jouw lezing klinkt zeer plausiebel tot op een punt, maar je verliest mij wanneer je zegt dat we hem geëlektrokuteerd zien worden... Hoe en waar zien we dat juist? Of bedoel je dat metaforisch? Maar dan weer vraag ik me af... like how? Het is voor mij nog geen twee dagen geleden en ik weet het al niet meer helemaal.
Wat ik wel weet is dat Pullmans identiteit overgaat in dat van een ander. Dat hij zo de oorzaak van zijn eigen argwaan kan verklaren, neerpinnen, goedpraten. De jongen wordt oorzaak van Pullmans jaloezie omdat die een affaire begint met de dame die duidelijk dezelfde is als Pullmans vrouw en zij is getrouwd met een erg jaloerse man. Maar dan komt de vraag of de nieuwe identiteit van Pullman in het tweede verhaal nu de jongen is, of de oude man is - beiden lijken eigenschappen te hebben van Pullmans personage. Maar waar de film mij verliest, regarding plot and story, is wanneer de porno plot naar boven komt; wanneer de twee young lovers een diefstal plegen in dat decadente sleasy-ass huis. Vanaf dit punt zijn de afzonderlijke scenes erg goed, maar het wordt gewoon zodanig lastig om de eindjes samen te knopen and I'm like fuck it. Daarkomt dan nog eens bij dat wanneer ze beginnen te neuken , de echte Pullman weer komt opduiken. Ditmaal valt er echter niet over te twijfelen dat zijn identiteit één wordt met dat van de jongen (ze dragen dezelfde kleren en doorlopen dezelfde scene (Rammstein en al!) alleen wordt het bij Pullman nog een stapje erger - de porno wordt een snuff en nu zit zijn eigen vrouw er mee naar te kijken. Dit wil niet zeggen dat ik het einde/de film niet goed vindt, maar het is de enige film die hij maakte waar hij werkt met totale contradicite in. Of een logica mbt de identiteiten van de personages die ik gewoon niet kan begrijpen. Either way, effectieve horror is het zeker.
Vandaar dat ik Lost Highway de meest simplistische noem: het is voor mij een aaneenschakeling van Lynch trademarks, zonder dat die zich voor mij openbaart als een mysterie. Of toch niet als een mysterie dat ik graag wil oplossen. De film engageert me niet op die manier. Mijn 'lezing' van Lost Highway is dat die eerder zelf-referentieel is mbt Lynch. Dat is hoe ik er sense van maak. Dit is Lynch die zegt, "Hi, my name is David Lynch. I like shooting empty or seemingly lifeless living rooms, light bulbs, velvet drapes, front lawns. I shoot actors walking through shadowy hallways. I like identities to shift throughout my films, I like groovy soundtracks (jazz, dub, bossa nova) to counterpoint the bizarre content of my scene." Andere sleutels voor het werk van Lynch zijn right there in the movie. Als antwoord op de vraag of hij een videocamera in huis heeft, zegt Pullman dat hij ze niet graag heeft omdat hij dingen op zijn eigen manier wil onthouden, en niet zoals ze echt gebeurden. Later praat Pullman met de 'mystery man', die hem vertelt dat hij twee is en dat hij nu ook bij Pullman thuis is. Meteen wordt de notie van dubbele identiteiten geintroduceerd, maar het blijft wel freaky, en Pullmans personage bevestigt dat door te zeggen "That's fucking crazy, man." (een woordenwisseling die later wordt herhaald wanneer de 'mystery man' de jongeman uit het tweede deel tegenkomt). En dan heb je ook nog eens de reacties van outsiders op de wereld van Lynch, die op erg ludieke wijze duidelijk maken dat een film van Lynch wel degelijk freaky is. Wanneer Pullman niet meer in zijn cel zit, is de eerste reactie van de cipier: "This is some spooky shit". Volgens mij is dit een grapje van Lynch die goed genoeg beseft hoe out there dat zijn films zijn en er hier eens de draak mee wil spelen.
Wat ik wel weet is dat Pullmans identiteit overgaat in dat van een ander. Dat hij zo de oorzaak van zijn eigen argwaan kan verklaren, neerpinnen, goedpraten. De jongen wordt oorzaak van Pullmans jaloezie omdat die een affaire begint met de dame die duidelijk dezelfde is als Pullmans vrouw en zij is getrouwd met een erg jaloerse man. Maar dan komt de vraag of de nieuwe identiteit van Pullman in het tweede verhaal nu de jongen is, of de oude man is - beiden lijken eigenschappen te hebben van Pullmans personage. Maar waar de film mij verliest, regarding plot and story, is wanneer de porno plot naar boven komt; wanneer de twee young lovers een diefstal plegen in dat decadente sleasy-ass huis. Vanaf dit punt zijn de afzonderlijke scenes erg goed, maar het wordt gewoon zodanig lastig om de eindjes samen te knopen and I'm like fuck it. Daarkomt dan nog eens bij dat wanneer ze beginnen te neuken , de echte Pullman weer komt opduiken. Ditmaal valt er echter niet over te twijfelen dat zijn identiteit één wordt met dat van de jongen (ze dragen dezelfde kleren en doorlopen dezelfde scene (Rammstein en al!) alleen wordt het bij Pullman nog een stapje erger - de porno wordt een snuff en nu zit zijn eigen vrouw er mee naar te kijken. Dit wil niet zeggen dat ik het einde/de film niet goed vindt, maar het is de enige film die hij maakte waar hij werkt met totale contradicite in. Of een logica mbt de identiteiten van de personages die ik gewoon niet kan begrijpen. Either way, effectieve horror is het zeker.
Vandaar dat ik Lost Highway de meest simplistische noem: het is voor mij een aaneenschakeling van Lynch trademarks, zonder dat die zich voor mij openbaart als een mysterie. Of toch niet als een mysterie dat ik graag wil oplossen. De film engageert me niet op die manier. Mijn 'lezing' van Lost Highway is dat die eerder zelf-referentieel is mbt Lynch. Dat is hoe ik er sense van maak. Dit is Lynch die zegt, "Hi, my name is David Lynch. I like shooting empty or seemingly lifeless living rooms, light bulbs, velvet drapes, front lawns. I shoot actors walking through shadowy hallways. I like identities to shift throughout my films, I like groovy soundtracks (jazz, dub, bossa nova) to counterpoint the bizarre content of my scene." Andere sleutels voor het werk van Lynch zijn right there in the movie. Als antwoord op de vraag of hij een videocamera in huis heeft, zegt Pullman dat hij ze niet graag heeft omdat hij dingen op zijn eigen manier wil onthouden, en niet zoals ze echt gebeurden. Later praat Pullman met de 'mystery man', die hem vertelt dat hij twee is en dat hij nu ook bij Pullman thuis is. Meteen wordt de notie van dubbele identiteiten geintroduceerd, maar het blijft wel freaky, en Pullmans personage bevestigt dat door te zeggen "That's fucking crazy, man." (een woordenwisseling die later wordt herhaald wanneer de 'mystery man' de jongeman uit het tweede deel tegenkomt). En dan heb je ook nog eens de reacties van outsiders op de wereld van Lynch, die op erg ludieke wijze duidelijk maken dat een film van Lynch wel degelijk freaky is. Wanneer Pullman niet meer in zijn cel zit, is de eerste reactie van de cipier: "This is some spooky shit". Volgens mij is dit een grapje van Lynch die goed genoeg beseft hoe out there dat zijn films zijn en er hier eens de draak mee wil spelen.
Wat je zegt ivm Lynch de schilder... idk. Hij is een visueel meester, zeer zeker, maar dat blijkt niet meteen uit Lost Highway imo. Veel coole shots, don't get me wrong, maar ik vind dit lang niet zijn knapste werk op visueel vlak. Voor de schilderachtige pracht denk ik eerder aan Blue Velvet of Mulholland Dr. Misschien zelfs Wild at Heart, daar was ik ook echt enorm onder de indruk van het camerawerk. Vaak worden Lynch's films hijacked door hun mysterieuze aura en hun moeilijk neer te pinnen verhaal, zodat er weinig aandacht besteed wordt aan het technische werk dat hij levert mbt camera en belichting. Er mag inderdaad niet vergeten worden dat hij dat ook echt down had.
. Reznor stelde een geweldige soundtrack samen voor Lynch (driver down!)
) te zien? Hij kan niet meer ontsnappen in zijn fantasie, de werkelijkheid haalt hem in. Elektrocutie?