JPV zei:
toegevoegde waarde is nochtans niet echt een emotioneel argument, maar economisch. 1 verloren jaar van een student wordt geschat op 1,2 miljoen. Wat is de waarde dan van een jongere die je kan redden (bvb hartchirurgie)? zelfs al doe je daar nog de oudere, "nutteloze" operaties af...
Dit is een emotioneel argument. We zijn met 6 miljard + mensen. Er sterven elke seconde 12 mensen. Die 1 meer of 1 minder zal het verschil niet maken op het potentieel verlies aan kwaliteiten dat we daar al hebben. Argumenteren dat de mogelijkheid om die 1 extra te redden x€ waard is, is dan ook puur een emotioneel argument. Net zoals de go for zero bij verkeersslachtoffers ook puur een emotioneel argument is. Wat ook de reden is waarom niemand behalve de personen die iemand verloren hebben bij een verkeersongeluk dan ook rekening houden met dergelijke flyers en marketing acties. Maar misschien ben ik de enigste die een dergelijke opinie heeft...
Een verloren jaar van een student is 30.000€ (1.2miljoen BEF) daar dat ongeveer het brutoloon is dat die persoon verliest door dat jaar niet te gaan werken. Maar dat is helemaal geen toegevoegde waarde, dat is gewoon de opportuniteitskost voor het kiezen om 1 jaar te studeren of te gaan werken (of in dit geval hun jaar te verbrodden). Is ook de reden waarom mensen die langer studeren vinden dat ze meer moeten verdienen. Waar natuurlijk een grond van waarheid in zit waar nu ook niet mee moet overdreven worden. Indien men de lonen voor artsen gelijklegt met de ambtenarenlonen dan komt die investeringskost er op termijn ook al uit.
Maar het feit dat er eventueel een kans is dat ze mijn kind zouden kunnen redden verschoont niet dat wij hen als gemeenschap exuberante lonen geven. Natuurlijk als individueel ouder is het feit dat ze mijn kind kunnen redden onschatbaar. Maar, dan evolueer je naar een gezondheidszorg die onbetaalbaar is. En in de toekomst gaan we veel rationeler en minder emotioneel met gezondheidszorg moeten gaan omspringen indien wij onze begrotingen willen gaan op orde houden.
Natuurlijk niet enkel in gezondheidszorg maar eigenlijk in alle disciplines. En dat gaat nog pijn doen. kiezen is altijd verliezen... behalve als je zoveel geld hebt dat je elke keuze kunt verzachten door er een pak geld langs te zetten. Maar onze groei is niet meer van dat niveau dat onze begrotingen dat nog kunnen slikken (zoals ze het vroeger hebben kunnen slikken) en wij hebben niet zoals in zweden een extra inkomstenpotje waar we die extra budgetten kunnen uithalen om het gedaan te krijgen. Dus ga je ergens moeten snijden.
En als ik dan toch MOET snijden, snij ik liever in het vet, dan in het vlees. Want snijden zullen we de komende jaren en decennia moeten gaan doen.