Zelf probeer ik m'n (passieve) kennis van de Engelse taal op peil te houden door artikels te lezen die voor een hoofdzakelijk hooggeschoold publiek bedoeld zijn. In zo'n teksten kom je echt myriaden woorden tegen die je in de context soms wel kan snappen, maar die je in feite niet kent. Door dit dagelijks te doen, en de mij onbekende woorden consequent op te zoeken heb ik al een merkbare verbetering bij mezelf waargenomen. Ik begin Engelstalige teksten steeds beter te verstaan.
Van het Engels op allerhande fora en blogs leer ik dan weer bijna niets. De woordenschat die ze daar hanteren is vaak niet uitgebreider dan de Nederlandse vocabulaire van de gemiddelde 9livesbezoeker. Bedroevend dus. Taal wordt pas leuk als de auteur er goed mee kan omspringen. Zo vind ik een heerlijk om in een levende, sprankelende taal te lezen over een boeiend onderwerp.
Klikken en lezen voor een gemakkelijk voorbeeld.
Maar het leukste blijft wel om geregeld eens een Engelstalig boekwerk ter hand te nemen, al heb je bij sommige boeken je woordenboek bijna elke zin nodig. Als die zinnen soms meerdere pagina's aanslepen, zoals Joyce wel eens durft, moet je je Oxford Dictionary ettelijke keren per bijzin bovenhalen.
Spijtig genoeg verbetert mijn actieve kennis van het Engels er niet merkbaar door, daarvoor zal ik een tijdje tussen native speakers moeten verblijven. De basis op zich is er wel, maar ik heb veel oefening nodig.
Wat betreft mijn Frans accent, dat is al wat beter. Ik kan iemand er zonder problemen van overtuigen dat ik een Waal ben! Het is trouwens al enkele keren voorgevallen dat men mijn verdacht van enige franskiljonsheid. Wrat De Bever zou me er de kop voor inslaan, but I survided!