Veel taalkunstenaars alhier, zo blijkt althans uit wat hier te lezen valt. Ik begin me al te schamen over mijn eigen linguïstische vaardigheden, ik vrees dat die in het niet vallen, meer zelfs, dat ze in een zwart gat verdwijnen ten overstaande van jullie, tekstbaronnen.
Nederlands: Ik spreek, ik versta, lees en schrijf eerder goed dan slecht, echter verre van perfect. Fouten maak ik, zeker weten. Interpunctie faalt en waarvoor dient dit ';' teken? Flagrante overtredingen tegen der groene wetten tracht ik te vermijden, ik kom ze niet graag tegen en waan me soms politie en/of slachtoffer tegelijk.
Engels: Ja, die taal kunnen we allemaal 'zeer goed', wij vrienden van het interweb, lezers van Engelse sites maar ho ho ho lezen wij wel de literatuur? Moet ik u uitdagen tot het lezen van Ulysses of degradeert u zichzelf uit vrije wil van een kenner tot een liefhebber, eufemisme voor amateur, waarvan de betekenis die ik er achter zie spijtig genoeg die van de pejoratieve connotatie van dat woord is. Spijtig. Zelf echter? Ja, ik zou me als 'goed' willen bestempelen wat betreft het Engels dat men hanteert buiten de zware boeken. De taal kan ik spreken, de taal kan ik betrekkelijk goed schrijven. Maakt men een fout, ik merk ze vaak op. Lezing in het Engels, geen probleem. Goed dus? Tja.
Frans: Ach, spreken kan ik deze mooie taal wel. Me voordoen als Waal is geen probleem, mijn 'r' is die van de huig en een huichelaar zou ik zijn mocht ik niet schromelijk toegeven dat ik toch niet alle woorden ken. Spreek ik met de modale man, of de iets meer modale man dan lukt alles dik in orde vet prima. Laat me Proust lezen en ik zal toch even op zoek moeten gaan naar de verloren woorden (vertaal deze zin en u zal begrijpen, fransozen en flambooien, frambozen en framboises). Schrijven, wel dat lukt zo soms nog net maar perfectie is veraf dus laten we concluderend samenvatten, en om helemaal in de tautologische sfeer te blijven: de taal kan ik spreken want ik spreek de taal. Schrijven kan ik maar fouten zijn daaraan verbonden, het overtreden der regels ligt impliciet vervat in het neerschrijven van het schrijfsel dat in mijn hoofd ronddwaalt en waar ik letters voor moet vinden.
Wel, dat is het zo een beetje. Natuurlijk, andere talen interesseren me maar ik ben lui en ik kan ze niet. Lui lui lui. Lazy et paresseu (schrijft men het zo? wie weet?)
Groet
ad
).
