Archief - Zelfmutilatie

Cron zei:

Ik ben mischien hard als ik over zelfmutilatie spreek maar dat is gewoon omdat ik al die aandachtstrekkers geen pleister wil geven. Dat ze rustig verder doen, van mij geen medelijden.

Klik om te vergroten...

Denk je nu echt dat er 1 iemand zit te wachten op jouw medelijden ? :|

Als je het mij vraagt, ben JIJ diegene die aandacht wil hier, met je harde woorden. (en hoe toevallig: kennissen die er alles vanaf weten.)

Ik heb net hetzelfde: ik maak zelf mijn eigen wondjes
Ik ben er ooit mee begonnen toen ik boos was op mezelf, en nu kan ik er niet mee ophouden. Ik heb al een paar littekens, (niet om van dood te vallen ofzo). Het is een echte obsessie. Ik doe dit telkens op mijn armen. Ik krab ze soms open zodat het bloed. Op die moment zelf is het een echte opluchting, nadien zit je wel met opgereten armen.

Door goeie zalf te gebruiken merk je er nadien ver niets meer van.

Hmgrwngd zei:

Denk je nu echt dat er 1 iemand zit te wachten op jouw medelijden ? :|

Als je het mij vraagt, ben JIJ diegene die aandacht wil hier, met je harde woorden. (en hoe toevallig: kennissen die er alles vanaf weten.)

Klik om te vergroten...

how man, rustig, ik heb een vriendin gehad die anorexia had en de vriendin van mijn broer heeft anorexia, zie eerst dat je weet waarover je spreekt, dat zijn 2 mensen die er wat vanaf weten, je moet maar hun mening eens vragen wat ze ervan denken... En een wondje openkrabben is niet te vergelijken met dwangmatig heel je arm open kerven....

Cron zei:

how man, rustig, ik heb een vriendin gehad die anorexia had en de vriendin van mijn broer heeft anorexia, zie eerst dat je weet waarover je spreekt, dat zijn 2 mensen die er wat vanaf weten, je moet maar hun mening eens vragen wat ze ervan denken... En een wondje openkrabben is niet te vergelijken met dwangmatig heel je arm open kerven....

Klik om te vergroten...

:|
Ik hou geen wedstrijd 'jezelf voor om ter ergst verminken' voor alle duidelijkheid.

Ik zeg gewoon: Kom maar van uw troontje af en besef dat het laatste wat mensen nodig hebben is medelijden en harde woorden van een anonieme stoere gast.

Kerel, lees eens goed wat ik geschreven heb, ik heb het niet over mensen die echt een afwijking hebben waardoor ze dwangmatig aan zelfmutilatie gaan doen maar over de aandachtstrekkers. Ik heb gezegd dat ik me er van bewust ben dat er 2 groepen van zelfverminkers bestaan en dat zelfverminking in de vorm waar ik voor van mijn troontje zou afkomen maar héél héél zeldzaam is, en voor al die breezersletjes en aandachtstrekkers blijf ik op mijn troontje zitten, als je ze medelijden geeft zien ze dat het werkt en stimuleer je hun gedrag door eigelijk te doen wat juist is.
Iemand die zelfverminking doet om aandacht te trekken moet je over die zelfverminking negeren zodat hij/zij merkt dat het niet werkt.
Als er een dieper probleem is, dus als de zelfverminking een compulsie is dan moet je idd iets aan het probleem gaan doen, dan moet je de stap zetten naar prof. hulp of iemand uit de directe omgeving je laten helpen, voor veel problemen is een luisterend hoor een zeer goede therapie.
Ik ben me ervan bewust dat het moeilijk is om die stap te zetten.
Ik zie eigelijk ni in wat uw reply bijdraagt tot de topic aangezien die aan mij gericht is als persoon en je mij die beter in pm had gestuurd.
Dit is een discussie forum en als ik geen eigen mening mag hebben is het ver gekomen.
Discussier, argumenteer en laat mij leren uit uw argumenten ipv te zwanzen over troontje hier, stoere anonieme gast daar...
Wat doet het ertoe of ik hier mijn adres, tel nummer en naam zet?

Cron zei:

Kerel, lees eens goed wat ik geschreven heb, ik heb het niet over mensen die echt een afwijking hebben waardoor ze dwangmatig aan zelfmutilatie gaan doen maar over de aandachtstrekkers. Ik heb gezegd dat ik me er van bewust ben dat er 2 groepen van zelfverminkers bestaan en dat zelfverminking in de vorm waar ik voor van mijn troontje zou afkomen maar héél héél zeldzaam is, en voor al die breezersletjes en aandachtstrekkers blijf ik op mijn troontje zitten, als je ze medelijden geeft zien ze dat het werkt en stimuleer je hun gedrag door eigelijk te doen wat juist is.
Iemand die zelfverminking doet om aandacht te trekken moet je over die zelfverminking negeren zodat hij/zij merkt dat het niet werkt.
Als er een dieper probleem is, dus als de zelfverminking een compulsie is dan moet je idd iets aan het probleem gaan doen, dan moet je de stap zetten naar prof. hulp.
Ik ben me ervan bewust dat het moeilijk is om die stap te zetten.
Ik zie eigelijk ni in wat uw reply bijdraagt tot de topic aangezien die aan mij gericht is als persoon en je mij die beter in pm had gestuurd.
Dit is een discussie forum en als ik geen eigen mening mag hebben is het ver gekomen.
Discussier, argumenteer en laat mij leren uit uw argumenten ipv te zwanzen over troontje hier, stoere anonieme gast daar...
Wat doet het ertoe of ik hier mijn adres, tel nummer en naam zet?

Klik om te vergroten...

Bwa, ik heb uw 2 categoriëen bekeken; en ik vind het bullshit ...

Alsof je al die mensen duidelijk in 1 van je 2 categoriëen kunt plaatsen; en ik zeg gewoon; doe niet zo uit de hoogte tegenover mensen. Alsof aandacht zoeken een misdrijf is ofzo.
Als mensen zichzelf snijden om aandacht te trekken, zou ik dat niet simpelweg negeren en die mensen breezersletten noemen ofzo; maar wel degelijk al besluiten dat er iets redelijk aan het foutgaan is in de geest.

En ja, dat maakt veel uit dat je veilig achter je schermpje kan harde woorden praten... Totdaje voor een echt persoon (patiënt?) zou staan zeker...

En dank u om te beweren da ik zwans.
Mensen die op hun tenen getrapt zijn denken te vlug dat alles hier een persoonlijke aanval is. Ik ken u niet eens ok; ik zeg gewoon: vorm geen abstracte, FICTIEVE categoriëen van mensen om die dan te denigreren. (want dat is toch volgens mij wa jij doet...)

tsja dan interpreteer je bepaalde zaken die ik zeg niet op de wijze zoals ik ze bedoel. En als je aandacht moet zoeken op zo een manier...
Ieder zijn eigen mening hoor...

Cron zei:

tsja dan interpreteer je bepaalde zaken die ik zeg niet op de wijze zoals ik ze bedoel.

Klik om te vergroten...

Ik heb je replies gelezen, ze zijn wel degelijk gebaseerd op een superieur gevoel tegenover mensen die dat doen.

Zie niet echt in hoe je iets anders kunt bedoelen.
Het was toch kansloos en marginaal?

@Cron: ok, ik zie uw punt. Er is inderdaad een verschil tussen een meisje dat in de fleur van haar puberteit haar littekens toont aan haar vriendinnen bij wijze van stoer uit de hoek te komen, en de andere categorie waar ik het over had.

Maar toch: altijd een beetje op de hoede zijn voor verhalen die je enkel vanuit het derde persoonsstandpunt kan vertellen, zoals 'ik heb het allemaal wel gezien en gehoord, en weet waarover ik spreek'. Er is - volgens mij - nog altjid een essentieel verschil tussen ergens _middenin_ staan, en er als toeschouwer in betrokken worden. Daardoor is er ook een verschil tussen 'begrip tonen voor', en effectief iets verstaan.

Ik bedoel maar: ik moet niet aan mijn opa die D-day heeft meegemaakt gaan vertellen dat ik gisteren naar 'Band of Brothers' heb gezien, en weet hoe het er op Gold Beach aan toe ging.

Maar ik denk wel at wel elkaar verstaan

daar heb je een punt

verkeerd topic :doh:

Dit kwam ik trouwens nog tegen op een site over dit onderwerp, wat toch wel ergens aantoont dat een 'vrij groot percentage' (moeilijk te definieren i guess) het niet doet om 'stoer te doen bij de vriendinnetjes':

http://www.focusas.com/SelfInjury.html zei:

WHY DO ADOLESCENTS SELF-INJURE?

Adolescents who have difficulty talking about their feelings may show their emotional tension, physical discomfort, pain and low self-esteem with self-injurious behaviors. Although they may feel like the "steam" in the "pressure cooker" has been released following the act of hurting themselves, teenagers may also feel hurt, anger, fear and hate.

Most teens who self-injure go to great lengths to hide their wounds and scars. Many consider their self-harm to be a deeply shameful secret and dread the consequences of discovery.

Klik om te vergroten...

Cron, vind je nu echt niet dat je standpunt toch wel erg hard is?
Nu kan je er zo over praten, maar stel dat uitkomt dat iemand die jouw
nauw aan het hart ligt, het ook doet? Dan zal je wel anders piepen,
denk ik, en dan is het opeens niet meer kansloos en marginaal. Dit is gewoon
een heel ernstige zaak, en ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand dit zou
doen, énkel en alleen voor de aandacht. De meeste mensen die dit doen
hebben het inderdaad moeilijk om hierover te praten, en doen dan nog erg
hun best om het te verbergen.

Wat ik wel moet toegeven, is dat het voor veel mensen moeilijk is om hun
standpunt te begrijpen. Ik zou mezelf ook nooit 'verminken', de gedachte
alleen al schrikt me af, maar ik kan me wel voorstellen dat je na een zware
emotionele klap jezelf dit zou gaan aandoen. Zij doen zichzelf lichamelijk pijn,
om hun emotionele pijn te verzachten, iets dat heel raar overkomt, ook ik heb
moeite om het te begrijpen. Verder vraag ik me ook wel eens af ze wel beseffen
wat ze toen, terwijl ze het doen. Terwijl ze het doen, lucht het
misschien op, maar even daarna beseffen pas ze wat ze gedaan hebben,
en dan denken van, 'Wat heb ik toch gedaan?' (Dat is wat ik erover denk,
ik ben natuurlijk geen specialist ter zake)

Volgens mij is het ook iets dat je je hele leven meedraagt, als het je lukt om
te stoppen, blijf je er constant aan herinnerd worden door de littekens.

Zelf zie ik het mezelf niet doen, het enige wat ik doe is nagelbijten, en korstjes openkrabben.

Cron zei:

Maar zelfverminking is geen genetische determinant, anders zouden dieren dat ook doen en daar gaat het net om.

Klik om te vergroten...

Ik meen mij te herinneren da er wel dieren zijn die zichzelf verminken. Het gaat hier over de Gallus gallus domesticus, u wellicht beter bekend als de kip (kep voor de w-vlamingen). Als een kip te weinig ruimte heeft, zijnde door een te klein kot, teveel kippen bijeen (gelijk in legbatterijen),.... dan zal dit dier haar eigen pluimpjes beginnen afpikken. Volgens mij is dit dus automutilatie bij dieren.

NSA.Rhinox zei:

Ik meen mij te herinneren da er wel dieren zijn die zichzelf verminken. Het gaat hier over de Gallus gallus domesticus, u wellicht beter bekend als de kip (kep voor de w-vlamingen). Als een kip te weinig ruimte heeft, zijnde door een te klein kot, teveel kippen bijeen (gelijk in legbatterijen),.... dan zal dit dier haar eigen pluimpjes beginnen afpikken. Volgens mij is dit dus automutilatie bij dieren.

Klik om te vergroten...

Kippen zijn van nature geneigd om hun eigen veren, en die van andere kippen, uit te pikken, als zij hun voedsel niet op de natuurlijke 'pik'-manier kunnen verkrijgen.

M.a.w. je zou kunnen stellen dat een kip een aangeboren drang heeft om te pikken, en als deze drang niet bevredigd kan worden door het pikken naar voedsel (het pikken naar wormen, bijvoorbeeld, wat in een legbatterij niet kan) dan zullen de kippen naar andere dingen beginnen pikken, in de meeste gevallen veren, het zij hun eigen of die van andere kippen.

ik heb da 3 jaar aan e stuk gedaan, kweenie, ik vind de smaak v bloed lekker, noem me dan maar gek of zielig, men linkerbovenarm is 1 litteken geworden, men armen ook maar men handen en vingers ook, maar das allemaal 2 jaar geleden en die tekens zie je bijna ni meer enkel als ik bruin of als 't winter is, maar gelukkig lig ik ni zo graag in de zon,

de reden der toe is da ik mij ni gelukkig voel met wie ik ben of was, ik weet het niet, ik heb nu 1,5 jaar een vriendin en zij is zo wat het enige die mij daarvan afhoudt, anders zou ik het wss nog doen, ik vind het niet erg, ik loop er dan ook niet mee rond, buiten die ene keer dat ik moest van het internaat een tshirt dragen en geen plakkers mocht hebben om het weg te steken, dat was wel een beetje eeuh slechtgaan, maar then again ik heb/had het zelf gezocht

aja, ik deed da meestal met alles wat ik vond, van aluminium sigarenkokers, tot stukken glas, paperclips, breekmessen, jachtmessen, zakmessen, passerpunten,...

Wolfje zei:

ik heb da 3 jaar aan e stuk gedaan, kweenie, ik vind de smaak v bloed lekker, noem me dan maar gek of zielig, men linkerbovenarm is 1 litteken geworden, men armen ook maar men handen en vingers ook, maar das allemaal 2 jaar geleden en die tekens zie je bijna ni meer enkel als ik bruin of als 't winter is, maar gelukkig lig ik ni zo graag in de zon,

de reden der toe is da ik mij ni gelukkig voel met wie ik ben of was, ik weet het niet, ik heb nu 1,5 jaar een vriendin en zij is zo wat het enige die mij daarvan afhoudt, anders zou ik het wss nog doen, ik vind het niet erg, ik loop er dan ook niet mee rond, buiten die ene keer dat ik moest van het internaat een tshirt dragen en geen plakkers mocht hebben om het weg te steken, dat was wel een beetje eeuh slechtgaan, maar then again ik heb/had het zelf gezocht

Klik om te vergroten...

je vindt het niet erg...maar ik kan me moeilijk voorstellen dat da vrij gezond is om uzelf constant te snijden

khoop dat je vriendin nog lang bij je mag blijven...

er zijn toch andere, minder beschadigende manier om bloed te smaken?
mischien moet je aan de dokter eens een toestelltje vragen waarmee diabetes patienten 'prikken' om zo hun suiker gehalte te meten.
Dan krijg je altijd een volle druppel bloed per prik, soms zelfs meerdere.
lijkt me beter voor jouw huid. Goed dat je ermee gestopt bent, idd een goede
relatie lost veel problemen op, was hier ook zo, zonder haar zou ik nu zover niet staan.

Mijn vriendin is ondertss al 10 maanden zwaar depressief en zij doet/deed dit ook. En believe me, ze is alles behalve een attn whore.
Vroeger dacht ik ook van, man da zijn toch voze mensen die da doen se, allemaal om een beke aandacht te trekken en te laten zien da ze er zijn enzo.
Maar dit is wel hard veranderd sinds dat ik samen ben met mijn vriendin. In het begin van der depressie had ze dit in lichte mate, eerst ergens een schrammetje ( dacht toen dat ze zichzelf had gestoten ofzo en ben er niet echt op in gegaan ). Daarna begonnen er meer en meer schrammen te verschijnen, allemaal wel goed verborgen eigl, altijd per toeval dat men oog er op viel. En toen heb ik gevraagd of er iets scheelde en is ze beginnen wenen. Later toen ik terug thuis was heeft ze me langs de telefoon verteld dat ze dit zelf had gedaan enzo en dat ze er niks aan kon doen.
Ze deed dit om de pijn te verzachten, of zoals iemand hier al zei, om die geestelijke en mentale pijn om te zetten in echte pijn die ze kon voelen.
Paar dagen later bleef ze hier slapen, en toen ze zich aan het omkleden was ( zij was al naar boven gegaan en ik had gezegd dat ik nog ff iets moest doen ) moest ik toch snel even op men kamer zijn en zag ik dat ze helemaal op heel haar lichaam vol stond met krassen.
Geloof me, dat is verschieten hoor ... Ben er toen volgende dag mee naar de dokter geweest en naar haar psychiater en zei hebben mij verteld dat dit normaal gedrag kan zijn. Maar dat ze het zo snel mogelijk zou moeten afleren aangezien dit verslavend kan werken. Heb toen aan haar ouders, die ook al ten einde raad waren, gevraagd of ze niet een tijd bij mij thuis mocht komen wonen ( zei is 16 ) zodat ik ze altijd in het oog zou kunnen houden. Heeft dit toen nog enkele malen gedaan maar nu doet ze het toch al 3 maanden niet meer.
Eenmaal je in zo'n situatie gezeten hebt, kan je maar al te goed begrijpen wat het probleem is. En wat ik nu niet meer snap is , hoe ik ooit heb kunnen zeggen/denken dat zo'n mensen stom en belachelijk zijn ...