Archief - Weltschmerz

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
M

Mugiwara

Legacy Member
Preske zei:
Sinds wanneer moet ge zat zijn om u te amuseren? :)
En hebt ge dat hun al eens vlakaf gevraagd? Of hun dat stoort?

Ge denkt veel te negatief over u zelf en te hard na over wat mogelijk zou kunnen gebeuren. Ik weet dat het eigen is aan uw situatie, maar probeer die cirkel te doorbreken.

Over uw buik, sja daar kan ik van meespreken. En ik weet dat er hier nog enkele members zijn die iets gelijkaardigs hebben.
Als ik weg moet, bv onderzoek, kapper, feest, eenders wat, wil ik dat altijd 2 dagen op voorhand weten. Zo kan ik mezelf op dieet zetten en absoluut niets verkeerd eten of drinken. Ik weet niet of voeding bij u een factor is, maar als dat het geval is, is het het absoluut waard om 2 dagen op figuratief water en brood te leven.

Ik neem ook altijd de nacht voor ik wegga een immodiummeke of loperamide (alletwee het zelfde) in.

De spontane uitjes zijn natuurlijk veel minder frequent, maar aangezien ik mijn eigen dieet de laatste tijd goed volhoud, valt dat goed mee.
Klik om te vergroten...

Je moet inderdaad niet zat zijn om u te amuseren, maar het probleem is dat ik geen mensen ken om mee uit te gaan die uitgaan en niet drinken en zich zo amuseren. En ik weet ook dat het niet de ideale vrienden zijn, maar it's the best that i've got^^ Ik zit nu vast in mijn situatie, ik ken geen mensen om mee uit te gaan waarmee ik mij kan amuseren zonder te drinken en ik weet niet waar ik zo nieuwe vrienden maak die bijvoorbeeld wel meer rekening met mij houden. Het probleem is gewoon dat ik terug leuke mensen moet tegenkomen maar ik heb geen idee waar.
Op unief zal het hopelijk wat beter gaan maar ik ben niet zo zeker dat ik daar wel mensen tegenkom die ik leuk vind, het probleem ligt grotendeels bij mijn te hoge verwachtingen en laten we zeggen "kieskeurigheid"^^
Ik heb deze thread gemaakt om te zien of er mensen waren die ideetjes hadden hoe ik uit men cirkel kon komen en om te zien of er mensen waren die zich gelijkaardig voelen en te horen wat zij eraan doen/hebben gedaan.
Ook vind ik het een interessant onderwerp om is over te praten :D
M

Mugiwara

Legacy Member
Muscleduck zei:
Ik snap niet wat er 'leeg' is aan op café zitten met vrienden en lachen. Sommige mensen hier nemen het leven veel te serieus ofzo. Een beetje minder 'spiritueel' doen (of hoe moet ik het zeggen) zou jullie goed doen.
Op café gaan met vrienden is een uitstekende gelegenheid om informele contacten te leggen, sociale contacten horen nu eenmaal bij het leven.
Klik om te vergroten...

Voor sommige mensen gaan zo'n dingen gewoon niet zo goed, het boeit niet of het is niet interessant of ik weet niet wat^^
U definitie van een "vriend" vondik heel goed, maar zo mensen heb ik niet, ik heb wel goeie vrienden maar die zijn nu eenmaal niet zo :( Zo mensen zou ik wel zeer graag willen ontmoeten, nekeer opgebeld worden om te vragen hoe het me mij gaat (als het hun echt kan schelen) zou ik echt leuk vinden :D
M

Mugiwara

Legacy Member
Grimmy zei:
Grappig hoe dat zo uit de thread komt. De mensen die het hebben of er van af weten en elkaar goe en op intellectueel niveau begrijpen en dan de mensen die dat absoluut niet begrijpen en zonder vorm van empathie nooit zulle begrijpen.
En de cynische mensen die het wel begrijpen en weten maar het alleen als confirmatie zien van hun eigen doomdenken.

Sla mij dood maar ik kan niet op de naam komen (zelf na een half uur google :doh:).


Aha toch terug gevonden! Levels of thought.

Three Levels of Thought |
Ik kan mij misschien niet vinden in een paar van die statements en het is somewhat off topic maar het kan misschien wel helpen of interessant zijn voor de Weltschmerzers?
Klik om te vergroten...

The world needs more pain to understand^^ Pain to the World!
K

Killer Queen

Legacy Member
Pff.
't Is mss wat makkelijk gezegd maar dat ligt ook wel aan de leeftijd volgens mij.
Het is hier al gezegd geweest dat de oplossing stoppen met puberen is :p
Kan mss wel waar zijn...
Ik was een beetje tempted om te reageren omdat ik mezelf erin herken.
Ik ben nu in de twintig en vind dat ik op een paar jaar tijd fel veranderd ben.
Ze zeggen ook dat je met de leeftijd beter kunt relativeren...
Ik heb ook wel geluk gehad van een paar mensen tegen te komen
die (onbewust) een goede invloed hadden op mijn ontwikkeling.
En mijn weekendwerk heeft daar ook veel aan gedaan.
Soms sta ik echt wel stom hoe mensen vroeger met mij omgingen, omdat ik mezelf toen toch geen aangenaam gezelschap leek :D
Niet dat ik nu zo'n spring in't veld ben, maar toch :p
Ik heb op een gegeven moment best diep gezeten en ik ben soms nog bang dat ik ga hervallen,
maar mijn oplossing was toch echt wel; stoppen met eraan te denken.
' k Vind het ook wel lame, maar ik voel me nu goed en da's een echte opluchting.
Het beknot je creativiteit wel enorm.
Af en toe is stilstaan bij jezelf en veranderingen (vooruitgang/achteruitgang) en hun invloed op jou en jouw invloed op anderen kan ik dan wel weer sterk aanraden, kan je veel uit leren.

En van die buikpijnen, ook heel herkenbaar, ik moet ook een paar dingen mijden en heb snel last (as in buikpijn dus) van "stress" (gewoon niet thuis zitten = stress).
Als ik vroeger wegging dan kon ik me d'r zo in opwinden dat ik met buikpijn vertrok :ironic:
en ja, gewenning is daar gewoon de oplossing, als je dat gewoon wordt ga je daar niet langer zenuwachtig over doen.
Maar nu nog altijd als ik naar een of ander feest moet trekken, zeg ik toch ook regelmatig dat ik die dag niet ga eten :p behalve op het feest dan, omdat het anders allemaal snel te veel wordt voor mijn systeem.
(Niet is overdreven, maar het biljft meestal wel bij droge boterhammen.)
Ik sla dan ook veel dessertjes af, tot onbegrip van veel mensen, die zijn daar dan precies echt van aangedaan,
mr ja.

Trouwens, er zijn ook non-drinkers of limited drinkers zonder een of andere reden behalve dan dat ze dat niet zo leuk of onnodig vinden.

Ik hoop dat m'n post een beetje te volgen is, heb het idee dat ik veel wil zeggen met weinig woorden, maar ik moet dringend vertrekken nu :p
B

Bart Religion

Legacy Member
Ace of Spades zei:
Ik ben een melancholisch persoon. Ik heb ook een gevoel van 'teleurstelling' in de mens (in het algemeen) en in de samenleving, van waaruit er van alles aan je opgelegd wordt en van je verwacht wordt. Dat klinkt 'emo', maar het is de enige manier om het te verwoorden, denk ik. Of het in dit geval om Weltschmerz gaat, daar spreek ik me niet over uit, ik wil mij niet teveel inlaten met de 'hype' om overal definities op te plakken (ik bedoel dit niet op de OP, maar in het algemeen bestaat er in het huidige tijdsgewricht een tendens om overal definities te willen zien).

Bij mij vloeit dit melancholisch gevoel voort uit drie gegevens.

Eerst en vooral ben ik zeer principieel en hanteer ik hoge standaarden voor mezelf. Ik pas die ook toe op anderen (zoals iedereen wel in meerdere of mindere mate doet), en dat is mijn eerste 'fout'.
Anderen kunnen immers zelden voldoen aan de hoge standaarden die ik mijzelf opleg, en dientengevolge stel ik dus 'mijzelf' teleur, doordat ik te hoge verwachtingen koester voor anderen. De meeste mensen zetten hun 'principes' maar wat graag overboord zodra het hen niet meer uitkomt ze te hebben.

Het tweede gegeven is dat ik mij al te zeer bewust ben van de 'futiliteit' van de dingen, omdat ik steeds alles, en het 'nut' ervan, in vraag stel. Ik kan genieten van de kleine dingen, daar niet van, zeker niet alles hoeft een 'nut' te hebben, maar ik ben mij zowat altijd bewust van de vergankelijkheid ervan.
Ik kan mij bijvoorbeeld perfect amuseren op café, maar ergens verschaft mij dat achteraf geen voldoening. Waarom? Dat kan ik niet uitleggen. Ik blijf met een hol gevoel achter, alsof gans het 'sociaal zijn' slechts holle, betekenisloze frasen zijn. Sociaal zijn verschaft me zelden voldoening, omdat de meeste mensen mij al snel gaan vervelen, omdat ze me niet kunnen blijven boeien.
Ik heb slechts zéér weinig mensen ontmoet in mijn leven die mijn aandacht langere tijd konden blijven houden, en met één ervan ben ik samen.

Het derde element is dat ik in mijn ganse leven nog nooit een echte uitdaging gehad heb, iets waarvan ik wist dat ik het niet kon, iets waarvoor ik me gewonnen moest geven. Dat draagt er zeker ook toe bij. Ik ben zéér succesvol op materieel vlak, maar voel mij arm op geestelijk vlak.


Uiteindelijk is het escapisme, de wens om uit de samenleving te vluchten, groot. Dat is zeker niet gelijk te stellen met 'uit het leven willen vluchten', het lijkt erop, maar het is in de kern verschillend. Je zoekt ergens voldoening, maar je vindt het slechts hoogst zelden. Je raakt teleurgesteld, mede door je eigen toedoen.
Uiteindelijk is de makkelijkste manier om je terug te trekken uit de samenleving die je geen voldoening schenkt, maar dat geeft je slechts een vals gevoel van veiligheid, omdat je juist daardoor alle bruggen verbrand. Niemand staat buiten de samenleving.

Hetgeen voor mij helpt, dat is intellectuele arbeid, iets laten voortvloeien uit mezelf. Schrijven, lezen, vertellen. Poëzie. Historisch materiaal bestuderen, het laten rijpen en gisten in je geest, en kijken wat voor goudgeel gerstenat er tevoorschijn komt. Dat is zowat het enige dat mij voldoening schenkt.

Als je tot hier gekomen bent, zul je waarschijnlijk wel denken 'wat een arrogante zak is die kerel'. Als ik zo overkom, is dat zeker niet de bedoeling. Als ik teleur gesteld ben in mensen en in de samenleving, ligt dat in de eerste plaats aan mezelf, omdat ik kennelijk de verkeerde verwachtingen koester. Ik zou mezelf daarin echter niet kunnen veranderen. Wil ik dat wel?
Klik om te vergroten...

Alles is uiteindelijk vergankelijk. En geef het genoeg tijd en alles wordt compleet vergeten alsof het nooit bestaan heeft.
Uiteindelijk wordt het belang van alles herleid naar nul. Het meest diepzinnige gesprek of het meest banale gezever zijn uiteindelijk gelijkwaardig.

Het mooie van bovenstaande is dat het de mens in vrijheid stelt zijn eigen werkelijkheid te creëren en voor zichzelf te bepalen wat belangrijk is en wat niet.

De zaken die jij "kleine dingen" noemt zijn allemaal maar "kleine dingen" om jij ze gedefinieerd hebt als "kleine dingen"

Dat drijft mij ertoe om altijd te streven naar meer, naar hoger. Dat zorgt er tegelijkertijd voor dat ik nooit echt tevreden kan of zal zijn. Waar andere mensen al lang tevreden mee zouden zijn, daar streef ik nog steeds naar meer, hoger, beter.
Klik om te vergroten...

Dat is vrij typisch. Herken het iig bij mijzelf. Zo was ik vroeger ook.
Simpel uitgelegd met een vergelijking. Als je op de baan rijdt en je wijkt te veel af naar het ene uiterste knal je ergens tegen aan, en wijk je teveel naar het andere uiterste dan knal je evengoed ergens tegen aan.
Enkel wie in het midden van de baan blijft zal zijn bestemming bereiken. De anderen crash & burn
M

Mugiwara

Legacy Member
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGHHHHHHHHHHHHHH kweet niet wat te studeren/of te studeren/wat te doen in men leve!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
M

Mugiwara

Legacy Member
Nee kben geen attention whore fzo, kdacht dat de mensen die deze thread hebben gelezen en mij voordien al geholpen hebben mij opnieuw misschien raad konden geven aangzien ze een beetje begrijpen vanwaar ik kom^^
Why must thou be insulting? :(
g

glashelder

Legacy Member
Killer Queen zei:
Pff.
Ik was een beetje tempted om te reageren omdat ik mezelf erin herken.
Ik ben nu in de twintig en vind dat ik op een paar jaar tijd fel veranderd ben.
Ze zeggen ook dat je met de leeftijd beter kunt relativeren...
Klik om te vergroten...
²
Anti-depressiva (die ik aan het afbouwen ben, zit nog op 5 mg) en mijn eigen leven in handen nemen (niet meer ondergaan maar zélf de touwtjes in handen nemen, mijn eigen verantwoordelijkheden opnemen) hebben hier enorm bijgeholpen. Het gevolg hiervan is dat ik veel beter kan relativeren en eens je in die positieve spiraal zit, gaat het alleen maar beter. Je wordt zekerder, je weet wat je wil --> succeservaringen --> je wordt nog zekerder van je zaak.

Maak anders eens een lijstje van alles wat belangrijk voor jou is. Hoeft niet zoveel zijn, enkel de hoofdzaken zoals bvb familie, liefde, vrienden, school, hobbies, nu ja, alles wat je zelf wil. Dan geef je elk thema een cijfer op tien. Het makkelijkst is nog echt een balkje maken op schaal en inkleuren tot jouw cijfertje, dan is het visueel duidelijker (is soms nodig). Zo zie je meteen waar de pijnpunten zitten in jouw persoonlijke leven, wat voor verbetering vatbaar is.

Voor advies omtrent studies kan je beter een topic aanmaken bij Werk & Studie en er duidelijk bijzetten wat je al gevolgd hebt, wat je interesseert, waar je goed in bent,... Of anders zo'n studiekeuzetest doen, er zijn er verschillende op internet te vinden (icares, wordwatjewil,...)
r

ravenslayer

Legacy Member
Elke keer als ik wat hoor over mensen die klagen over depressief zijn en consoorten kan ik me echt niet inbeelden waarom dat is.
Ik heb van mijn moeders kant de aanleg om sociaal vervreemd en depressief te worden maar ik besef me maar al te goed dat dit een probleem is in het hoofd en dat het even makkelijk is om te zeggen dat je eigenlijk totaal geen problemen hebt.

Mensen worden depressief uit verveling of door een ernstige gebeurtenis in hun leven
Ouders die hun kind verliezen, die hebben het recht om te treuren.
Mensen die geen elementaire levensmiddelen hebben , die hebben het recht om te treuren.
Maar iemand die zoveel heeft en alles kan hebben, waarvoor alle deuren vrijwel open staan maar die kansen niet neemt omdat hij liever lijdt onder zelfbeklag daar kan ik niet inkomen.
Zoek iets in je leven waar je je tijd nuttig mee kan verdoen, niemand zegt dat dat met andere mensen moet gebeuren als je die dan toch niet kan uitstaan.
b

boeffel

Legacy Member
ik haat het woord Weltschmerz, is gewoon een fictief iets imho

Geluk komt voor uit unieke ervaringen, ik zou dus zo veel mogelijk nieuws proberen
q

quicky

Legacy Member
Zoals je ziet, ben je niet de enige met die karaktertrekken. Dat op zich zou al een geruststelling moeten zijn. Het gevoel anders te zijn, moet je niet als iets negatief zijn. Zelf wil ik zelfs niet met het gros van de mensheid worden vergeleken en ik neem aan jij ook niet.

Waar mensen zijn, zal altijd "gemenst" worden. Dat gaat nooit veranderen omdat ze niet anders kennen of kunnen. Ik erger mij enorm aan de kinderachtige, egoïstische en perverse houding van bv. collega's in het dagelijkse leven. Het is voor velen heel moeilijk om, in mijn ogen, "normaal" te doen (jaloezie, achterdocht, geroddel, ... allemaal zo vermoeiend en onbegrijpelijk voor mij). Probeer het gewoon te relativeren en ga om met de mensen die wel goed in elkaar zitten en het hart op de juiste plaats hebben. Vermijd de rest of tracht het contact tot een minimum te beperken. Reserveer daarnaast tijd voor jezelf nu en dan. Works for me, al wil ik soms ook een schijnbaar zorgeloos leven zoals de meerderheid. Het komt er m.i. eigenlijk op neer om je leven zo in te richten dat je je ergernis tot een minimum kan beperken en kan genieten van de mooie dingen.
M

Mugiwara

Legacy Member
Ik wou toch wel eventjes de tijd nemen om iedereen te bedanken die iets over zijn/haar ervaringen gepost heeft en/of mij moed wouden geven! Enorm geapprecieerd^^ De moed niet opgeven is easier said than done, maar toch heb ik beslote nog even te blijven proberen.
Mijn mening is nu ook weer veranderd en we zien wel wat er verder gaat gebeuren^^

Het klinkt mooier in het Japans dus:
"Doumo arigatou gozaimasu"
b

boeffel

Legacy Member
de veltsmerts begint bij mij ook :|

het liefst van al wil ik nooit werken/altijd op vakantie/doen wa ik wil...

ook heb ik interesse in bijna alles verloren :(
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan