Ace of Spades
Legacy Member
Ik ben een melancholisch persoon. Ik heb ook een gevoel van 'teleurstelling' in de mens (in het algemeen) en in de samenleving, van waaruit er van alles aan je opgelegd wordt en van je verwacht wordt. Dat klinkt 'emo', maar het is de enige manier om het te verwoorden, denk ik. Of het in dit geval om Weltschmerz gaat, daar spreek ik me niet over uit, ik wil mij niet teveel inlaten met de 'hype' om overal definities op te plakken (ik bedoel dit niet op de OP, maar in het algemeen bestaat er in het huidige tijdsgewricht een tendens om overal definities te willen zien).
Bij mij vloeit dit melancholisch gevoel voort uit drie gegevens.
Eerst en vooral ben ik zeer principieel en hanteer ik hoge standaarden voor mezelf. Ik pas die ook toe op anderen (zoals iedereen wel in meerdere of mindere mate doet), en dat is mijn eerste 'fout'.
Anderen kunnen immers zelden voldoen aan de hoge standaarden die ik mijzelf opleg, en dientengevolge stel ik dus 'mijzelf' teleur, doordat ik te hoge verwachtingen koester voor anderen. De meeste mensen zetten hun 'principes' maar wat graag overboord zodra het hen niet meer uitkomt ze te hebben.
Het tweede gegeven is dat ik mij al te zeer bewust ben van de 'futiliteit' van de dingen, omdat ik steeds alles, en het 'nut' ervan, in vraag stel. Ik kan genieten van de kleine dingen, daar niet van, zeker niet alles hoeft een 'nut' te hebben, maar ik ben mij zowat altijd bewust van de vergankelijkheid ervan.
Ik kan mij bijvoorbeeld perfect amuseren op café, maar ergens verschaft mij dat achteraf geen voldoening. Waarom? Dat kan ik niet uitleggen. Ik blijf met een hol gevoel achter, alsof gans het 'sociaal zijn' slechts holle, betekenisloze frasen zijn. Sociaal zijn verschaft me zelden voldoening, omdat de meeste mensen mij al snel gaan vervelen, omdat ze me niet kunnen blijven boeien.
Ik heb slechts zéér weinig mensen ontmoet in mijn leven die mijn aandacht langere tijd konden blijven houden, en met één ervan ben ik samen.
Het derde element is dat ik in mijn ganse leven nog nooit een echte uitdaging gehad heb, iets waarvan ik wist dat ik het niet kon, iets waarvoor ik me gewonnen moest geven. Dat draagt er zeker ook toe bij. Ik ben zéér succesvol op materieel vlak, maar voel mij arm op geestelijk vlak.
Dat drijft mij ertoe om altijd te streven naar meer, naar hoger. Dat zorgt er tegelijkertijd voor dat ik nooit echt tevreden kan of zal zijn. Waar andere mensen al lang tevreden mee zouden zijn, daar streef ik nog steeds naar meer, hoger, beter.
Uiteindelijk is het escapisme, de wens om uit de samenleving te vluchten, groot. Dat is zeker niet gelijk te stellen met 'uit het leven willen vluchten', het lijkt erop, maar het is in de kern verschillend. Je zoekt ergens voldoening, maar je vindt het slechts hoogst zelden. Je raakt teleurgesteld, mede door je eigen toedoen.
Uiteindelijk is de makkelijkste manier om je terug te trekken uit de samenleving die je geen voldoening schenkt, maar dat geeft je slechts een vals gevoel van veiligheid, omdat je juist daardoor alle bruggen verbrand. Niemand staat buiten de samenleving.
Hetgeen voor mij helpt, dat is intellectuele arbeid, iets laten voortvloeien uit mezelf. Schrijven, lezen, vertellen. Poëzie. Historisch materiaal bestuderen, het laten rijpen en gisten in je geest, en kijken wat voor goudgeel gerstenat er tevoorschijn komt. Dat is zowat het enige dat mij voldoening schenkt.
Als je tot hier gekomen bent, zul je waarschijnlijk wel denken 'wat een arrogante zak is die kerel'. Als ik zo overkom, is dat zeker niet de bedoeling. Als ik teleur gesteld ben in mensen en in de samenleving, ligt dat in de eerste plaats aan mezelf, omdat ik kennelijk de verkeerde verwachtingen koester. Ik zou mezelf daarin echter niet kunnen veranderen. Wil ik dat wel?
Bij mij vloeit dit melancholisch gevoel voort uit drie gegevens.
Eerst en vooral ben ik zeer principieel en hanteer ik hoge standaarden voor mezelf. Ik pas die ook toe op anderen (zoals iedereen wel in meerdere of mindere mate doet), en dat is mijn eerste 'fout'.
Anderen kunnen immers zelden voldoen aan de hoge standaarden die ik mijzelf opleg, en dientengevolge stel ik dus 'mijzelf' teleur, doordat ik te hoge verwachtingen koester voor anderen. De meeste mensen zetten hun 'principes' maar wat graag overboord zodra het hen niet meer uitkomt ze te hebben.
Het tweede gegeven is dat ik mij al te zeer bewust ben van de 'futiliteit' van de dingen, omdat ik steeds alles, en het 'nut' ervan, in vraag stel. Ik kan genieten van de kleine dingen, daar niet van, zeker niet alles hoeft een 'nut' te hebben, maar ik ben mij zowat altijd bewust van de vergankelijkheid ervan.
Ik kan mij bijvoorbeeld perfect amuseren op café, maar ergens verschaft mij dat achteraf geen voldoening. Waarom? Dat kan ik niet uitleggen. Ik blijf met een hol gevoel achter, alsof gans het 'sociaal zijn' slechts holle, betekenisloze frasen zijn. Sociaal zijn verschaft me zelden voldoening, omdat de meeste mensen mij al snel gaan vervelen, omdat ze me niet kunnen blijven boeien.
Ik heb slechts zéér weinig mensen ontmoet in mijn leven die mijn aandacht langere tijd konden blijven houden, en met één ervan ben ik samen.
Het derde element is dat ik in mijn ganse leven nog nooit een echte uitdaging gehad heb, iets waarvan ik wist dat ik het niet kon, iets waarvoor ik me gewonnen moest geven. Dat draagt er zeker ook toe bij. Ik ben zéér succesvol op materieel vlak, maar voel mij arm op geestelijk vlak.
Dat drijft mij ertoe om altijd te streven naar meer, naar hoger. Dat zorgt er tegelijkertijd voor dat ik nooit echt tevreden kan of zal zijn. Waar andere mensen al lang tevreden mee zouden zijn, daar streef ik nog steeds naar meer, hoger, beter.
Uiteindelijk is het escapisme, de wens om uit de samenleving te vluchten, groot. Dat is zeker niet gelijk te stellen met 'uit het leven willen vluchten', het lijkt erop, maar het is in de kern verschillend. Je zoekt ergens voldoening, maar je vindt het slechts hoogst zelden. Je raakt teleurgesteld, mede door je eigen toedoen.
Uiteindelijk is de makkelijkste manier om je terug te trekken uit de samenleving die je geen voldoening schenkt, maar dat geeft je slechts een vals gevoel van veiligheid, omdat je juist daardoor alle bruggen verbrand. Niemand staat buiten de samenleving.
Hetgeen voor mij helpt, dat is intellectuele arbeid, iets laten voortvloeien uit mezelf. Schrijven, lezen, vertellen. Poëzie. Historisch materiaal bestuderen, het laten rijpen en gisten in je geest, en kijken wat voor goudgeel gerstenat er tevoorschijn komt. Dat is zowat het enige dat mij voldoening schenkt.
Als je tot hier gekomen bent, zul je waarschijnlijk wel denken 'wat een arrogante zak is die kerel'. Als ik zo overkom, is dat zeker niet de bedoeling. Als ik teleur gesteld ben in mensen en in de samenleving, ligt dat in de eerste plaats aan mezelf, omdat ik kennelijk de verkeerde verwachtingen koester. Ik zou mezelf daarin echter niet kunnen veranderen. Wil ik dat wel?
IT'S HOPELESS!!!!^^
wat ik dan weer niet kan.. Heb je jezelf al eens laten testen op hoog begaafdheid?
