Archief - Vrienden maken

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Blackadder7

Legacy Member
MadisonAv zei:
Met dingen doen bedoel ik afspreken enzo.
Niet dat jij voor hen iets specifieks zou moeten doen.:p

Om iets te gaan drinken? Enkel een paar mensen die ik van het middelbaar ken. Echt iets doen/uitgaan? Niemand eigenlijk.

Ik vind het wel jammer dat ik zoveel prachtige momenten moet missen. Kheb bv altijd al op skireis willen gaan, maar nooit iemand daarvoor gevonden en ook niet de moed om met vreemden te gaan.

btw, zijt ge 1ste jaars unief/hschool?
Hebt ge daar niemand leren kennen?

Ja, maar verder dan een kort gesprek kom ik nooit.

Foezjie

Legacy Member
Wat ik persoonlijk ook wel heb is dat ik de dagdagelijkse onderwerpen zoals het weer, wat er vandaag gebeurd is, wat ik allemaal gehoord en gezien heb,... niet belangerijk genoeg vind om er over te praten. Alleja, het heeft geen nut om die dingen te zeggen (imo) dus dan zwijg ik liever.

Heb daar al een hele discussie mee gehad met mijn ouders, die boos waren omdat ik nooit iets zei, en nu praat ik wel wat meer over zo'n dingen. De sfeer is nu wel wat leuker, dus uiteindelijk is het nog zo slecht niet om over de 'gewone' dingen te praten. Nut of niet :)

protnie

Legacy Member
fujitsi zei:
Wat ik persoonlijk ook wel heb is dat ik de dagdagelijkse onderwerpen zoals het weer, wat er vandaag gebeurd is, wat ik allemaal gehoord en gezien heb,... niet belangerijk genoeg vind om er over te praten. Alleja, het heeft geen nut om die dingen te zeggen (imo) dus dan zwijg ik liever.

Heb daar al een hele discussie mee gehad met mijn ouders, die boos waren omdat ik nooit iets zei, en nu praat ik wel wat meer over zo'n dingen. De sfeer is nu wel wat leuker, dus uiteindelijk is het nog zo slecht niet om over de 'gewone' dingen te praten. Nut of niet :)
Ik "vergeet" die dingen precies altijd :/
Ik wil dan eens iets vertellen dat gebeurd is tijdens de les of wat dan ook maar ik weet dat precies allemaal niet meer.
Ik vertel zo goed als nooit iets tot ze het zelf vragen en dan nog is mijn antwoord kort en bondig.

Foezjie

Legacy Member
protnie zei:
Ik "vergeet" die dingen precies altijd :/
Ik wil dan eens iets vertellen dat gebeurd is tijdens de les of wat dan ook maar ik weet dat precies allemaal niet meer.
Ik vertel zo goed als nooit iets tot ze het zelf vragen en dan nog is mijn antwoord kort en bondig.

Heb ik ook ergens wel, maar kan ook gewoon liggen aan het feit dat ik een redelijk heel slecht geheugen heb :p

Mijn antwoorden zijn ook wel redelijk kort en bondig, to the point, maar het is toch al beter dan niets ^^

Karre

Legacy Member
Zagen jullie ouders dan niet omdat jullie niets zeggen? Bij mij in elk geval. Ik zeg dan ook alleen maar iets tegen hen wanneer er iets is voor school dat ze moeten ondertekenen of wat dan ook.

MadisonAv

Legacy Member
fujitsi zei:
Wat ik persoonlijk ook wel heb is dat ik de dagdagelijkse onderwerpen zoals het weer, wat er vandaag gebeurd is, wat ik allemaal gehoord en gezien heb,... niet belangerijk genoeg vind om er over te praten. Alleja, het heeft geen nut om die dingen te zeggen (imo) dus dan zwijg ik liever.

Heb daar al een hele discussie mee gehad met mijn ouders, die boos waren omdat ik nooit iets zei, en nu praat ik wel wat meer over zo'n dingen. De sfeer is nu wel wat leuker, dus uiteindelijk is het nog zo slecht niet om over de 'gewone' dingen te praten. Nut of niet :)

Het gedoe thuis kan ik over meespreken. Zeg daar ook ni zoveel. Elke dag zeggen hoe het op school is gegaan ofzo? Da's ook redelijk doelloos wetende dat er nooit iets speciaals gebeurt ofzo. Tja.


Blackadder7 zei:
Om iets te gaan drinken? Enkel een paar mensen die ik van het middelbaar ken. Echt iets doen/uitgaan? Niemand eigenlijk.

Ik vind het wel jammer dat ik zoveel prachtige momenten moet missen. Kheb bv altijd al op skireis willen gaan, maar nooit iemand daarvoor gevonden en ook niet de moed om met vreemden te gaan.



Ja, maar verder dan een kort gesprek kom ik nooit.



Vraag is hier opt forum of ze niet samen willen afspreken ofzo. Velen zouden dat zien zitten denk ik, aangezien er ook veel in dezelfde situatie zitten is dat positief voor iedereen natuurlijk.

Foezjie

Legacy Member
Careless zei:
Zagen jullie ouders dan niet omdat jullie niets zeggen? Bij mij in elk geval. Ik zeg dan ook alleen maar iets tegen hen wanneer er iets is voor school dat ze moeten ondertekenen of wat dan ook.

Ik heb al twee vlammende ruzies achter de rug :unsure:

Maar ik vond het uiteindelijk ook zo leuk niet meer, niets zeggen en daar gewoon maar zitten. Dus vanaf nu ben ik wat vriendelijker tegen mijn ouders en is er al wat meer small talk :)

MadisonAv

Legacy Member
Careless zei:
Zagen jullie ouders dan niet omdat jullie niets zeggen? Bij mij in elk geval. Ik zeg dan ook alleen maar iets tegen hen wanneer er iets is voor school dat ze moeten ondertekenen of wat dan ook.

Same :p

protnie

Legacy Member
Careless zei:
Zagen jullie ouders dan niet omdat jullie niets zeggen? Bij mij in elk geval. Ik zeg dan ook alleen maar iets tegen hen wanneer er iets is voor school dat ze moeten ondertekenen of wat dan ook.
Ze hebben daar nog nooit iets van gezegd nee.
Mijn ma vraagt iedere keer als ik thuis kom van school: "Geen nieuws?"
-"Nee."

Dan vertelt zij wel iets en soms zeg ik daar dan iets over en anders luister ik gewoon.
Andere keren vertel ik dan wel van dat we een toets gehad hebben etc.

a143290

Legacy Member
Yup, zelfde probleem. Meestal leer ik wel 1 iemand kennen, die kent dan andere mensen en zo breidt mijn kennissenkring uit.

Ik heb het al geaccepteerd dat ik altijd de stille van den hoop ga zijn :p Wat inderdaad wel lastig is voor teamwerk, omdat het dan lijkt alsof ge niet mee wilt werken of niks inbrengt, geen feedback geeft,...

ironhorn

Legacy Member
draad doorgenomen en zit zelf ook in een vergelijkbaar bootje

1 goede vriend, wel meerdere kennissen. Ik praat gerust met meerdere mensen en doe er soms dingen mee, maar kan er geen binding mee vinden omdat het toch maar gaat verwateren na school.

Zelf contacten onderhouden ben ik te passief/lui voor en slaag er niet in mezelf te activeren. Ik peins dat dit komt omdat ik met mezelf in de knoop lig: weet niet wie ik ben of wat ik wil

Zolang ik hiermee worstel, kan/wil ik mezelf niet activeren en komt er niets van de rest van mijn leven (als je hetgeen ik heb al een leven kan noemen...)

ironhorn

Legacy Member
heb mij al eens afgevraagd wat ik zou doen als er geen internet zou zijn: waarschijnlijk met mijn neus in de boeken zitten en tv zien

daarzonder: geen idee, buiten ronddolen?

Bubba

Legacy Member
Tremium zei:
Ik zeg ook weinig. Enerzijds komt dat omdat andere mensen mij meestal niet echt interesseren, anderzijds heb ik gewoonweg niets te zeggen. Je valt op in een groep als je veel kan zeveren en laat dit nu iets zijn wat ik niet kan :p.
Veel vrienden heb ik dan ook niet (tot zover ik iemand als een vriend beschouw). Er zijn dagen dat ik in een goede bui ben en heel aardig en sociaal ben tegen zowat iedereen, op andere dagen moet iedereen me met rust laten met hun gezever :p. Het laatste komt vaker voor.

Het afgelopen jaar heb ik al m'n contacten verwaarloosd, zodat ik -zowel binnen als buiten de schoolpoorten- slechts contact heb met een twee of drietal mensen (op regelmatige basis) :unsure:. Ook voor hen voel ik geen oprechte interesse.
Over twee maanden ga ik alleen wonen in Leuven en ik vraag me dan ook elke dag af hoe ik in hemelsnaam 'vrienden' ga maken met mijn attitude tegenover de rest :p.

Lol, exactly like me. :p

Das echt bizar hoe vaak ik naar mensen zit te luisteren en echt denk van "is er nu echt NIKS interessants da ge kunt zeggen?". Kheb dan ook meestal totaal 0 interesse in andermans leven. "Ik heb een hond gekocht", ja boeiend.

Alleen bij de 3 of 4 mensen die ik regelmatig zie heb ik dat gevoel niet. Dan ben ik wel redelijk geïnteresseerd.

ironhorn

Legacy Member
kinxton zei:
Toen ik klein was maakte ik m'n eigen boomhut in den tuin, ging ik gaan fietsen met m'n buurjongen(maat), tot ik m'n eerste computer kreeg op m'n kamer (rond m'n 11 jaar) 'k weet dat ik toen constant Fifa98 van EAgames zat te spelen... 't jah, nu ben ik inderdaad te oud voor zoiets, maar ik meen me te herinneren dat ik toen gelukkiger was dan nu.

Ik hoop dat m'n leven in de stad me verder helpt :p

Komt dat niet gewoon door het opgroeien? Ik zat vroeger ook buiten kampen te bouwen, kapotte tegels op te graven, bessen te plukken om die dan te verkopen, etc. maar dat zie ik me nu niet meer echt doen. Vroeger zat ik bij een jeugdbeweging, doch daar ben ik mee gestopt toen ik naar het middelbaar ging (was zelfs nog voor dat we internet hadden, computer op zich wel, maar zoveel zat ik daar niet op)

Zelfs nadat we internet (mijn voornaamste bezigheid) hadden, moest ik deze delen met 3 andere mensen. In mijn vrije tijd bleef ik passief.

Momenteel is mijn leven een sleur die bestaat uit: pc, tv, school, lezen en slapen

momenteel bezig aan mijn laaste jaar hogeschool (ironisch genoeg nog maatschappelijk assistent) en heb helemaal geen idee wat ik volgend jaar ga moeten aanvangen :(

tha_rippa1be

Legacy Member
Careless zei:
Trouwens, ik heb een vraag aan diegenen met sociale angst, want ikzelf heb er ook een beetje van al heb ik gelukkig wel nog vrienden van op mijn vorige school maar op mysterieuze wijze het opeens bergaf met mij beginnen gaan. Denken jullie ook niet te veel na over mogelijke reacties van anderen? Ik begin echt meer en meer vreemden te mijden gewoon om mijzelf voor mogelijks negatieve reacties te beschermen. Dit is dan wel een probleem dat zich vormt wegens onzekerheid.

Het is bij mij zelf zo dat ik soms twijfel om een post hier ergens op het forum te zetten...

Nu al wel minder erg dan vroeger, toen kon dat echt een tijdje met in mn hoofd blijven steken.

Ik zou mezelf wel niet beschrijven als iemand met een sociale angst.
Bij vreemde mensen, zelfs ook mensen dat ik toch al ietwat ken maar niet echt als vrienden beschouw (kennissen dus), is het zo dat ik moeilijk op onderwerpen kan komen om over te praten en ik heb ook het gevoel dat na een paar vragen ik een interview ben aan het afnemen :/
(dat laatste dan meer bij individuele gesprekken zoals dates met meisjes, die dus ook grandioos failen :[ )

Dat beschrijven als sociale angst vind ik wat 'te'. Ik vind verlegen zijn dan beter passen.

YaMo

Legacy Member
kinxton zei:
Een verkoopsgesprek, geen probleem, ik kan gerust naar mensen toegaan en ze iets verkopen in het Frans/Nederlands/Engels, maar een gesprek over potten en pannen, no-go.

Dat gevoel heb ik ook wel. Dat je makkelijk conversaties kan aangaan met mensen, zelfs waarbij je zelf het initiatief neemt, op voorwaarde dat er een geldige (maatschappelijk verantwoorde) reden is om die mensen aan te spreken en niet zomaar omdat je zin hebt om met iemand te praten en vrienden te maken ofzoiets. Het gevoel dat er niemand zit te wachten op een gesprek met mij voor persoonlijke redenen. Op bijvoorbeeld een verkoopgesprek met mij (of eender wie) zitten ze waarschijnlijk ook niet te wachten, maar dat zou denk ik wel beter gaan , gewoon omdat je het kan verantwoorden omdat het voor je werk of iets dergelijk is.

Tremium

Legacy Member
BuBbA zei:
Lol, exactly like me. :p

Das echt bizar hoe vaak ik naar mensen zit te luisteren en echt denk van "is er nu echt NIKS interessants da ge kunt zeggen?". Kheb dan ook meestal totaal 0 interesse in andermans leven. "Ik heb een hond gekocht", ja boeiend.

Inderdaad :p

YaMo

Legacy Member
Careless zei:
Zagen jullie ouders dan niet omdat jullie niets zeggen? Bij mij in elk geval. Ik zeg dan ook alleen maar iets tegen hen wanneer er iets is voor school dat ze moeten ondertekenen of wat dan ook.

Bij mij net hetzelfde.
Ik zou zelfs durven zeggen (al zal ik dat nooit tegen hen zeggen) dat mijn ouders een deel van het probleem zijn. Ik kan begrijpen dat zij het vervelend vinden dat ik niet heel mijn levensverhaal uit de doeken doe als ik thuiskom, maar dat gezaag daarover en over dat ik meer moet weggaan en met mensen praten, maakt het echt alleen maar erger. Hoe meer zij zagen, hoe minder zin ik krijg om iets te doen.
En sinds de duivelse dag dat ik mijn diploma secundair onderwijs in ontvangst mocht nemen, is dat bemoederen alleen nog maar exponentieel gestegen. Dat heeft trouwens, daar ben ik zeker van, alleen maar bijgedragen aan mijn lusteloosheid en fatalistische gevoelens.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan