Archief - Vrienden maken

Blackadder7 zei:

Ofwel heb je redelijk wat angst waardoor je gewoon niet durft. Iedereen heeft van mij gedacht dat ik ook graag alleen was terwijl ik daar juist enorm van afzag.

Klik om te vergroten...

maar hij heeft het dus over mensen die bewust geen vrienden hebben.

boogje zei:

Dat betwijfel ik. Je merkt toch dat er mensen zijn die nooit op hun eentje kunnen zijn, want dat is voor hen overdraagbaar. Waarom zou dan niet het tegengestelde bestaan? Trouwens, mijn uitleg hoef je niet in het belachelijke te trekken.

Klik om te vergroten...

Toch, het element vriend is (zou toch moeten zijn) helemaal positief, dus het is bijna onbestaande dat je dat niet moet hebben.
En waar trek ik uw uitleg in het belachelijke?

fireflymr zei:

maar hij heeft het dus over mensen die bewust geen vrienden hebben.

Klik om te vergroten...

Hoe onderscheid je de ene groep van de andere? Dat kan je er niet zomaar aan zien hoor.

Blackadder7 zei:

Hoe onderscheid je de ene groep van de andere? Dat kan je er niet zomaar aan zien hoor.

Klik om te vergroten...

Ja, idd. Maar daar gaat het ook niet over. Hij zei [mensen die bewust geen vrienden willen hebben...etc], dus of dat te onderscheiden valt is het punt niet.

Het is wel een punt dat je die niet kan onderscheiden (maar volgens mij is de groep 'mensen met bewust geen vrienden verwaarloosbaar klein).

Blackadder7 zei:

Eigenlijk toch een beetje, want een (groot?) deel van die anderen zijn mogelijk net als mij en ik vrees dat veel mensen nog steeds zo over mij denken, wat mij natuurlijk niet echt vooruithelpt.

Klik om te vergroten...

Je voelde je dus wél aangevallen. Helemaal niet nodig hoor. Het verband tussen die personen die ik ken en jij is waarsschijnlijk nihil.

fireflymr zei:

Toch, het element vriend is (zou toch moeten zijn) helemaal positief, dus het is bijna onbestaande dat je dat niet moet hebben.
En waar trek ik uw uitleg in het belachelijke?

Klik om te vergroten...

Ik dacht dat je dit deed aan je reactie te zien. Deze mensen hebben wél enkele vrienden maar zijn meestal liever op hun eentje. Ze hebben het me zelf gezegd.

Laten we nu stoppen met het ja-nee spelletje over zo'n ridicule zaak als deze?

boogje zei:

Je voelde je dus wél aangevallen. Helemaal niet nodig hoor. Het verband tussen die personen die ik ken en jij is waarsschijnlijk nihil.

Klik om te vergroten...

Ik voelde mij toch niet aangevallen, ik voel gewoon mee met de mensen met hetzelfde probleem.

fireflymr zei:

Ja, idd. Maar daar gaat het ook niet over. Hij zei [mensen die bewust geen vrienden willen hebben...etc], dus of dat te onderscheiden valt is het punt niet.

Het is wel een punt dat je die niet kan onderscheiden (maar volgens mij is de groep 'mensen met bewust geen vrienden verwaarloosbaar klein).

Klik om te vergroten...

Dan zitten we op dezelfde lijn

Terug ontopic dan maar!

Ik was vroeger een heel verlegen en stille jongen. Periode van 11-14 was een echte hel voor mij. De stap naar de middelbare school. Ik kon daarentegen wel heel makkelijk praten, en in mijn vriendenkring had ik de leidende rol.

Op een gegeven moment ben ik veranderd, ik doe nu aan fitness/gewichten en kom meer buiten.
Met als resultaat dat ik meer meisjes ontmoet en dus ook vriendinnen krijg.

Wat ik ook zo geweldig vind aan de meeste mensen is dat je er quasi niets van hoort, tot het eens slecht gaat. Dan ben ik opeens weer de persoonlijke therapeut of zo .

boogje zei:

Laten we nu stoppen met het ja-nee spelletje over zo'n ridicule zaak als deze?

Klik om te vergroten...

WTF, paar vijzen los precies

1. begrijpend lezen => "Ik denk dat je in zo'n situatie dan gewoon niet beter weet." Daarmee doelde ik dus op die groep mensen en niet op u persoonlijk.
Als ik daarna vraag op welke manier ik uw uitleg in het belachelijke trek en gij antwoordt met dit, dan ja, stel ik me toch vragen bij u.

Nu, back OT:

Deze mensen hebben wél enkele vrienden maar zijn meestal liever op hun eentje. Ze hebben het me zelf gezegd.

Klik om te vergroten...

Dat geloof ik dus voor geen meter. Een vriend is ten gronde positief. Dus de reden waarom ze geen vrienden willen is wrs omdat ze nooit een echt goede vriend gehad hebben => ze weten niet beter.

Volgens mij hangt het gewoon af van wat ge onder vrienden verstaat. Er zijn mensen die heel makkelijk iemand een vriend noemen terwijl anderen dan weer veel strengere criteria toepassen. Ik leg ook nooit heel vlot het eerste contact, maar ik praat denk ik toch wel vlot in groep en beschouw mij ook als iemand met een degelijk aantal "vrienden".

Zit nu wel nog opt middelbaar dus daar is het relatief makkelijk om vrienden te maken, ik zit met allemaal mensen in de klas die ik al 10 jaar ken. Zie er niet echt tegenop om volgend jaar naar de unief/hoge te gaan, maar denk toch dat het aanpassen gaat worden.

Volgens mij gaan mensen die moeilijker contact leggen ook veel meer terugvallen op "internetrelaties" dus vrienden maken over het internet. Gewoon omdat de druk dan veel lager is. Zoals al gezegd is het belangrijkste vertrouwen, maar vertrouwen kan je kweken.

en tremmy, als ge braaf zij zulle we nog wel is pokere :loves:

edit:

Tremium zei:

Wat ik ook zo geweldig vind aan de meeste mensen is dat je er quasi niets van hoort, tot het eens slecht gaat. Dan ben ik opeens weer de persoonlijke therapeut of zo .

Klik om te vergroten...

Jup zo kennek er ook een paar, maar die beschouw ik niet als vrienden. Zijn zo van die mensen die alleen maar naar u kijke als ze u nodig hebben. De echte vrienden praten juist me u als ze denken dat JIJ iets nodig hebt.

Blackadder7 zei:

Hopelijk ben ik hier niet de enige, maar ik worstel enorm met het maken van vrienden. Ik lijd al jaren aan sociale angst en blijkbaar schrikt dat veel mensen af. Ik heb steeds het geluk gehad een goede vriend te hebben, maar ze hebben me telkens weer laten vallen, en nu zit ik weer zonder vrienden of zelfs een goeie kennis.

Sinds september/oktober neem ik medicatie voor mijn sociale angst, en dat heeft goed gewerkt. Ik kan nu veel makkelijker een gesprek voeren met iemand. Maar nooit komt het verder dan dat. Ik heb het gevoel dat ik gewoon niet interessant genoeg ben voor anderen, ook al is het dat misschien niet zo.

Op één vlak kan ik echter totaal nog niet functioneren en dat is in groep. En je kan eigenlijk geen dag verder vooraleer je met een groep wordt geconfronteerd. Ik verdwijn steeds in de achtergrond, weet niets te zeggen, en als ik dan eindelijk iets weet ben ik ofwel te laat of moet ik iemand onderbreken die ondertussen naar een ander onderwerp uitwijkt.

Het grote probleem is dat het enorm veel tijd vergt vooraleer iemand me echt leert kennen en ik openbloei. In het middelbaar was dat nooit moeilijk, je was steeds verplicht bij elkaar in kleine groepen en zo leer je elkander kennen. Maar in het hoger onderwijs ligt dat een pak ingewikkelder. En het is moeilijk om gewoon aan iemand te vragen of je mee mag na de les, er is steeds die angst dat je dan weinig zegt en dan ben je weer die stille, creepy jongen.

Zijn er anderen die dit probleem ervaren? Eventueel overwonnen? Wat advies is steeds welkom

Klik om te vergroten...

Wat ik niet zo goed begrijp is dat je zegt dat je steeds een goede vriend had maar dat ie u na een tijd liet vallen. Hoe komt dat eigenlijk? Lag het aan hem/haar? Of deed je echt geen moeite?

fireflymr zei:

WTF, paar vijzen los precies

1. begrijpend lezen => "Ik denk dat je in zo'n situatie dan gewoon niet beter weet." Daarmee doelde ik dus op die groep mensen en niet op u persoonlijk.
Als ik daarna vraag op welke manier ik uw uitleg in het belachelijke trek en gij antwoordt met dit, dan ja, stel ik me toch vragen bij u.

Klik om te vergroten...

Euh...Dit had ik ook wel begrepen hoor. . Heel leuk dat je vijandig begint te doen met je "paar vijzen los" trouwens. Mijn ervaring met personen is anders dan die van jou, laten we het daar bij houden.

MadisonAv zei:

Wat ik niet zo goed begrijp is dat je zegt dat je steeds een goede vriend had maar dat ie u na een tijd liet vallen. Hoe komt dat eigenlijk? Lag het aan hem/haar? Of deed je echt geen moeite?

Klik om te vergroten...

Ik deed veel moeite, maar zij hadden andere (betere?) vrienden gemaakt waardoor ik constant een nee kreeg toen ik wou afspreken. Na een paar maanden altijd hetzelfde antwoord ben ik het wel beu geworden...

Het is trouwens niet altijd dezelfde vriend geweest he. De ene vriend na de andere.

Blackadder7 zei:

Ik deed veel moeite, maar zij hadden andere (betere?) vrienden gemaakt waardoor ik constant een nee kreeg toen ik wou afspreken. Na een paar maanden altijd hetzelfde antwoord ben ik het wel beu geworden...

Het is trouwens niet altijd dezelfde vriend geweest he. De ene vriend na de andere.

Klik om te vergroten...

Bizarre 'vrienden' dan toch. Willen afspreken en dan telkens een nee. Op het eerste zicht ligt het probleem eerder bij hen. Zo'n vrienden, daar ben je sowieso niet veel mee denk ik dan.

En wat stelde je dan voor om af te spreken, als ik vragen mag?

Ik vroeg gewoon om af te spreken, niks concreets. Maar ofwel hadden ze andere plannen, of ze zeiden eens ja maar zeiden het op het laatste moment af.

Blackadder7 zei:

Ik vroeg gewoon om af te spreken, niks concreets. Maar ofwel hadden ze andere plannen, of ze zeiden eens ja maar zeiden het op het laatste moment af.

Klik om te vergroten...

Maar waren dat mensen die je vaak zag op school, sportclub, ... OF waren het mensen die je echt alleen maar zag wanneer je eens om de maand ofzo wou afspreken.

Bij het eerste is het begrijpelijk. Soms vragen mensen (-die ik heel regelmatig zie in de week-) mij om iets te doen, zeg ik ja en las ik het enkele dagen ervoor af. Let wel, ik laat ze niet helemaal in de steek wetende dat er meerdere andere vrienden wel aanwezig zouden zijn.

Bij het tweede (-vrienden die je heel weinig ziet in de week ofzo-) vind ik het wel kut van hen om telkens te zeggen dat ze andere plannen hebben.

Was u attitude van: Ik heb die vriend 1 keer gevraagd om af te spreken, hij wou niet -> ik concludeer dat hij mij niet wilt zien en dat hij betere vrienden heeft? Of heb je meerdere keren gevraagd over een periode van weken/maanden en was het steeds nee?

Heb geen vrienden, ken niemand, elk contact dat ik had is verloren gegaan, zit samen met vriendin op kot en zonder haar ben ik eigenlijk alleen op de wereld, want met mijn familie heb ik ook niet zoveel contact en 'k kan er ook nooit bij terecht.

Alhoewel ik relatief veel kansen gekregen heb (en nog krijg), durfde ik nooit iets doen en en had ik er altijd moeite mee. Middelbaar was een hel, vakantiejobs steken altijd tegen, hogeschool steekt ook serieus tegen, assertiviteitscursussen zijn allesbehalve goed geëindigd, ... Zelfs nu vragen mensen zich af "waarom ik de hele dag niets zeg", "of ik het nog ga volhouden om de rest van het jaar te zwijgen" en "wanneer ik nu eindelijk eens m'n mond ga opendoen".

Ik wil wel, maar dat gaat gewoon niet meer. En het feit is ook dat ik zelfs bij mensen die ik ken en vertrouw, ik me nog altijd niet op m'n gemak voel. Bij personen die niet van mijn leeftijd zijn, voel ik me wat meer op m'n gemak, hoe raar het ook mag klinken. Ook heb ik de laatste tijd last van iets nieuws: buiten (in openlucht) en alleen voel ik me relatief in orde, maar wanneer ik ergens binnenga of gewoon niet meer buiten ben, voel ik me allesbehalve goed. In een auditorium kan ik het nog onder bedwang houden, maar wanneer je zo met 20 mensen in een leslokaal zit =X Ik moet daar echt buiten, da's nie meer normaal.

En je kunt wel zeggen dat het aan jezelf ligt en je die ingesteldheid moet veranderen, maar da's allesbehalve gemakkelijk . Degene die het hebben zullen het wel weten. Als je daar geen last van hebt, en dus redelijk sociaal bent, kun je jezelf er praktisch niet in inleven. Zoiets snap ik ook wel, want het is allesbehalve logisch. Wie kiest er nu voor om de hele dag niets te zeggen?

Ik heb nu wel contact opgenomen met de sociale dienst waar ik les volg, maar die zullen me wrs doorverwijzen naar een therapeut en die gaat dan over medicatie beginnen... liever niet. Ik weiger medicatie te nemen voor iets dat niet fysiek is. Wat gekomen is, kan -in beperkte mate- opgelost worden. Ik zal zien wat het wordt, maar verwacht er al niet te veel van.

Ik neem nu ook initiatief, want ik merk dat het serieus overdreven begint te worden. Ik ga bijna niet meer naar theorielessen, consults mijd ik liever en zo weet ik nooit wat de docenten vinden van mijn werk. Vorig jaar was juist hetzelfde en toen ben ik halverwege het jaar gestopt met die richting.

Ziezo, je bent niet alleen .

- En eigenlijk heb ik een redelijk grote mond irl (vroeger toch), dus de hele dag zwijgen valt ook niet mee ^^ Maar op den duur weet ik ook al niet meer wat ik kan zeggen in een gesprek fzo.

-

Je bent zoals je bent. Als je graag vrienden hebt, zul je er voor moeten werk, op al eerder geneomde locaties.

Maar als je een loner bent en je voelt je daar eigenlijk goed bij moet je je niet door de maatschappij kut laten voelen. De maatschappij, die voor een groot deel bestaat uit mensen die van 9 tot 5 werken, daarna eten, tv kijken en naar bed gaan, willen dat je sociaal bent.

p.s ik wil jullie allemaal uitnodsigen voor mijn huisfeest dat al begonnen is

@GenesisX: Hoe ben je aan je vriendin dan geraakt als ik vragen mag?

ook @GenesisX: Je hebt een vriendin, die zal toch ook wel vrienden hebt. Het is dus onvermijdelijk dat je die soms ziet, vinde da dan geen toffe mensen? Want dat is toch makkelijker om contact mee te maken aangezien je vriendin ze kent?