Massman
Legacy Member
Om direct met de deur in huis te vallen: Kan een een gedachte/idee volledig uniek zijn én indien ja, wanneer is die dan uniek?
Op het einde van het lager onderwijs vertelde men mij dat iedereen met een gelijkaardige leeftijd met dezelfde problemen worstelt. Jongeren stellen zich vragen over aanvaarding binnen een sociale groep, eens wat ouder stelt men zich vragen over het leven zelf en probeert men er ook een antwoord op te vinden.
Er wordt constant op gehamerd dat we als mens we uniek zijn, zowel fysiek als mentaal, maar blijkbaar heeft iedereen toch gelijkaardige problemen, zowel gewone praktische problemen alsook spirituele/levensbeschouwelijke problemen. We zijn nu met meer dan 6 miljard verschillende mensen op deze wereld, dat betekent ook 6 miljard verschillende bronnen van gedachten/ideëen, wat impliceert dat het aantal gedachtes/ideëen oneindig is.
En toch zijn er mensen die schijnbaar unieke gedachten/ideëen hebben of gehad hebben. Grote denkers als Darwin en Newton kwamen met iets compleets vernieuwend en lijken unieke gedachten/ideëen gehad te hebben. Waren er ook toen geen andere mensen die dezelfde ideëen hadden? Waren, met andere woorden, de ideëen van Newton en Darwin écht uniek ... ik neem aan van niet.
Fysiek zien we er allemaal verschillend uit, maar dat geldt ook voor andere diersoorten. Als mens onderscheiden we ons dus door de mogelijkheid tot (na)denken en vooral door de mogelijkheid om te denken over het denken. Nu, als er geen unieke gedachten of ideëen bestaan, hoe kan je je als mens dan uniek noemen? Is uniciteit dan een utopie, iets waar we allemaal naar streven, maar uiteindelijk toch nooit in zullen slagen?
Deze vragen houden me al een tijdje bezig, maar tot nu toe nog steeds geen (zelfs al was het een ontwijkend) antwoord gevonde.
Op het einde van het lager onderwijs vertelde men mij dat iedereen met een gelijkaardige leeftijd met dezelfde problemen worstelt. Jongeren stellen zich vragen over aanvaarding binnen een sociale groep, eens wat ouder stelt men zich vragen over het leven zelf en probeert men er ook een antwoord op te vinden.
Er wordt constant op gehamerd dat we als mens we uniek zijn, zowel fysiek als mentaal, maar blijkbaar heeft iedereen toch gelijkaardige problemen, zowel gewone praktische problemen alsook spirituele/levensbeschouwelijke problemen. We zijn nu met meer dan 6 miljard verschillende mensen op deze wereld, dat betekent ook 6 miljard verschillende bronnen van gedachten/ideëen, wat impliceert dat het aantal gedachtes/ideëen oneindig is.
En toch zijn er mensen die schijnbaar unieke gedachten/ideëen hebben of gehad hebben. Grote denkers als Darwin en Newton kwamen met iets compleets vernieuwend en lijken unieke gedachten/ideëen gehad te hebben. Waren er ook toen geen andere mensen die dezelfde ideëen hadden? Waren, met andere woorden, de ideëen van Newton en Darwin écht uniek ... ik neem aan van niet.
Fysiek zien we er allemaal verschillend uit, maar dat geldt ook voor andere diersoorten. Als mens onderscheiden we ons dus door de mogelijkheid tot (na)denken en vooral door de mogelijkheid om te denken over het denken. Nu, als er geen unieke gedachten of ideëen bestaan, hoe kan je je als mens dan uniek noemen? Is uniciteit dan een utopie, iets waar we allemaal naar streven, maar uiteindelijk toch nooit in zullen slagen?
Deze vragen houden me al een tijdje bezig, maar tot nu toe nog steeds geen (zelfs al was het een ontwijkend) antwoord gevonde.


