QplQyer zei:
Als ze eist om voor de kerk te trouwen, dan dringt ze haar geloof wel degelijk op uiteindelijk ...
Over eisen werd niet gesproken.
Maar liefde is niet rationeel.
Iets over hebben voor uw geliefde, lijkt mij geen slechte basis voor een relatie.
Er is 1 van de 2 die in deze situatie uiteindelijk zal moeten toegeven en dus zijn visie opdringen aan de ander.
QplQyer zei:
Niet compleet dezelfde redenering, in het ene geval dringt men zijn geloof op (om voor de kerk te mogen trouwen moet de ander immers gedoopt zijn en alle sacramenten gekregen te hebben), om niet te trouwen moet men geen bepaald geloof aanhangen, de mate van opdringing van geloof is dus bij het wel kerkelijk trouwen groter dan de mate van opdringing bij het niet willen trouwen voor de kerk ...
Dat is maar deels waar.
De opdringerigheid ligt ook in de mate van hoe belangrijk het is voor deze persoon.
Dat is het beue, dat er van voor de kerk trouwen zo'n romantisch beeld wordt gecreëerd heel de tijd, alsof enkel burgerlijk trouwen niet romantisch zou kunnen zijn, dat is ridicuul ...
Uiteindelijk zou een meisje dan niet boos mogen zijn als het niets met haar geloof te maken heeft als haar partner niet wilt trouwen voor de kerk, wel, naar mijn mening dan toch.
Vind ik ook. Maar wat als ze het perse wilt ?
Het probleem is dat het gaat tussen twee personen.
Ikzelf wil een burgerlijke begravenis en daar heeft niemand zich mee te moeien. Geliefden of niet. Dat is een persoonlijke keuze.
Maar een huwelijk is tussen twee personen en dus zal één van de twee moeten toegeven. Je kan het ook zien, dat het voor de ongelovige niet meer is als een 'feest' (of hoe je het ook wilt uitdrukken), zonder symbolische waarde. Want hoewel je de kerk niet steunt, is dat aan de ene kant de kracht van een ongelovige. Als ik voor de kerk zou trouwen, zou het enkel zijn om mijn geliefde een plezier te doen en zou de symbolische waarde 0,0 religieus zijn, maar wel een symbolische waarde van liefde. Ik zou de christelijke verbintenis niet erkennen. (dan bedriegt ge in feite de kerk, maar da kan mij dan ook gestolen worden)
In feite komt het op het volgende neer wat ik nogal belangrijk vind.
Stel dat je niet trouwt omwille van het principe en dat uw geliefde dit zeer jammer vindt. Moet je dit dan niet aanzien als een verlies tov de kerk ipv een overwinning op de kerk ?
Aan dat laatste ben ik nog niet uit.
Ik zou niet liever willen dan dat kerkelijke trouws uit het straatbeeld verdwijnen en vervangen wordne door burgerlijke.
Maar ik wil iemand die ik graag zie ook nie iets ontnemen in haar leven.
Das een probleem die zich KAN stellen, maar het hoeft niet per se.
Ik vind trouwen daarin een zeer moeilijk probleem, omwille van dat je niet enkel met uw persoonlijke principes mag rekening houden.