.Memphis. zei:
Heel interessante text silent, als ik dat lees begin ik mij ook weer af te vragen als ik niet hetzelfde probleem zou hebben. Maar dat zal wel niet.
Dat is het eeuwig probleem van een diagnose te proberen stellen via internet natuurlijk, in ieder kwaaltje herken je wel enkele problemen die je ook hebt...
Ik ben ook iemand die al sinds dag 1 van z'n leven extreem introvert is. Weet niet hoe ik mij moet gedragen rond andere mensen, kan enorm moeilijk contact leggen met anderen, neem geen enkel initiatief op sociaal vlak, kan geen gesprekken gaande houden, heb schrik van iedere mogelijke sociale situatie die je je kan voorstellen... en het lijstje gaat verder.
Helpt die relatine dan om socialer te zijn?
Ook m'n concentratie en geheugen laten het dikwijls afweten. De meest simpele dingen zoals teksten aandachtig lezen, concentreren op een gesprek; namen, gebeurtenissen,... onhouden gaan mij heel slecht af. Maar in feite ben ik dan weer geen zo'n slechte student dus zo zwaar kan dat probleem waarschijnlijk ook niet zijn. Vroeger toch altijd relatief makkelijk gehad op school omdat ik weinig moest studeren om er door te raken. Hogere was wel iets anders want daar moest wel gestudeerd worden en dat liep altijd mis met mijn eeuwig uitstelgedrag, maar op 1 jaar na er toch telkens geraakt via 2e zit.
Probleem met geheugen ligt ook weer deels bij het sociale denk ik, ik onthoud wel redelijk wat, maar als er mij iets persoonlijk gevraagd wordt kan ik de meest simpele dingen soms niet bedenken, alsof ik in een soort van paniek raak en niet meer logisch kan nadenken, zelfs als de vraag komt van een vriend in een situatie waarin ik helemaal niet nerveus ben, heel vreemd.
Ook het feit dat ik bij m'n jongere zus exact hetzelfde zie, doet mij toch denken dat er toch echt ergens iets serieus mis moet zijn met onze genen, haar gedrag is echt een exacte kopie van het mijne toen ik jong was.
Zou echt hulp willen zoeken maar weet totaal niet waar beginnen. De meeste zeggen dan automatisch 'huisdokter', maar voor mij zou dat al een veel te persoonlijke confrontatie zijn omdat ik deze te goed ken, zou mijzelf 10x beloven om langs te gaan en mij dan toch nooit zover krijgen. Lijkt mij ook nutteloos, ik kan m'n probleem niet uitleggen en dan krijg je zo'n antwoord als 'verlegen zijn is normaal hoor, niet veel aan te doen, gewoon wat socialer proberen te zijn en dan gaat het vanzelf over door oefening'.