effe iets over SSRI: een van mijn problemen/gevolgen was een sociale fobie, en ik kan je verzekeren, ik neem Seroxat en dat ding werkt wel dégelijk, soms iets te veel, want wenen en dergelijke zit er niet meer in, dat houdt mijn serotonine peil dus wel degelijk constant
laat ons zeggen dat ik 10jaar gokverslaafd ben geweest, vader die me dagelijks verweet, ik veel heb gedronken, 2jaar xtc heb gedaan, paar maanden coke, sociale fobie, en dat ik (als gevolg ?) anders redeneer over deze wereld/samenleving.
Familie ben ik kwijt, maar ik heb een paar echt goede vrienden om op terug te vallen... ik ben nu reeds
lange tijd van alles vanaf, maar ik denk dat ik iemand nodig heb die de oorzaak kan genezen anders zal ik steeds weer terugvallen in een negatieve spiraal... ik wil zo graag al mijn overtuigingen kwijt en een normaal leven leiden waar relativeren dagelijks mogelijk is.
Let wel, ik ben een relatief gelukkig man met een mooie job die ik graag doe, alleen besef ik dat ik verkeerd redeneer en dat moet veranderen.
Ik heb gewoon een aparte kijk op deze wereld, die daarom niet slecht is (velen zullen misschien akkoord gaan met mij) maar ik had toch liever iemand geweest die zonder nadenken naar Familie kijkt iedere avond, if you know what I mean...
Nadenken over
waarom ben ik hier kan ik niemand aanraden, en dat zeg ik dan zonder zelfmoordneigingen
laat ons zeggen dat ik deze samenleving redelijk haat
mensen worden ontslaan alsof het niets is, vrienden verlies je alsof het niets is, koppels gaan na vele jaren uit mekaar, niets lijkt écht te zijn... wat ik heel spijtig vind. Niet dat het vroeger veel beter was, want toen bleven ze bij elkaar omdat het zo hoorde, maar nu zitten we toch allemaal in een egocentrische grove westerse stress wereld waar iedereen eenzaam en alleen zal eindigen misschien, alhoewel ik dit zeker niet hoop
Ik denk dat we leven voor de liefde, aangezien dit de natuur is. De man zoekt een vrouwtje waarmee hij een kind wil, en de vrouw zoekt een man waar zij een kind mee wil. Helaas is dit anno 2008 een raar fenomeen als je de statistieken bekijkt. Vele koppels falen op het dieptepunt van hun relatie, na de bekende 7 jaar...
Ik hoop dat we niet leven voor de liefde, want onze generatie is op dat vlak niet zo goed bezig. Vele relaties zijn fake, wat je ook merkt wanneer liefde verandert in haat na al die jaren.
Aan de andere kant kàn het toch ook niet zijn, dat de meeste mensen dé liefde van hun leven vinden als je niet verder gaat dan Vlaanderen? Oké vroeger kon men nog werken aan een relatie, waarbij men het nu gewoon opgeeft. Spijtig.
Misschien heeft Hans Teeuwen wel gelijk wanneer hij begint over
De Liefde.
Leven voor het geld, materialistisch dus, lijkt me een leugen te zijn. Een vervangmiddel om gelukkig te zijn.
Een hobby kan idd leuk zijn. Alhoewel ik daar hetzelfde merk. Als je stopt met die éne hobby verlies je alweer al die mensen.
Werken kan inderdaad leuk zijn, maar daar zit je dan weer 5 dagen per week bij mensen die nooit je vrienden zullen zijn, zeker omdat je misschien nooit langer dan 5jaar ergens zal werken... Waarom nog je tijd steken in die pseudo relaties?
Als bepaalde zaken toch gedoemd zijn om te mislukken, waarom er dan nog aan beginnen
enzovoort
ps: indien je mij zou kennen zou je dit allemaal niet zien, want ik ben geen zieligaard, ik zet iedere dag een masker op en ga met een smile door het leven, alleen wil ik wel hulp want anders gaat het nooit goedkomen vrees ik
ps2: misschien is dit allemaal het gevolg van het feit dat ik op mijn 12 jaar de vrouw van mijn leven heb ontdekt, en er 14 jaar later nog steeds zot van loop, ondanks dat dit nooit iets zal worden
ps3: dat een psycholoog stopt na een uur kan ik begrijpen, want er zijn nog klanten, maar ik had dan graag zélf een sessie gehad per week van 4uur, want eens je op dreef bent na 50' is het einde al nabij
)
