RB26DETT zei:
BMI is gewoon de eenvoudigste maatstaf die voor een breed segment van de bevolking vrij accuraat is. Ongeacht uw meetinstrument ga je altijd personen hebben die ongezond zijn maar die je niet detecteert.
Ik lees net dat je al een CT-scan of bio-elektrische impedantie moet gebruiken om visceraal vet te bepalen. Dat is niet haalbaar om dat op bevolkingsniveau toe te passen he.
En daar pleit ik dan ook niet voor, ik pleit tegen het louter berusten in een cijfer. BMI moet gewoon (terug) een cijfer zijn dat indicatief is voor iemands gewicht en daar stopt het dan. Dat iemand een gezond gewicht heeft, dat bepaal je a.d.h.v. je lichaamsbouw (wat wel een realistische visie vereist en geen ondergewichtidealen gelijk zo mager mogelijk zijn, zo laag mogelijke BMI,...) en wat visceraal vet en gezondheid betreft, daar past gezond eten dan in het plaatje en zijn aldus geen scans voor nodig.
dacuba zei:
BMI zouden we zo snel mogelijk moeten vergeten. Vetpercentage (zou voor mannen tussen 11-15% moeten liggen, navenant onze hersenontwikkeling) is in mijn ogen al een betere maatstaf al is het combineren van verschillende meetmethoden natuurlijk nog het beste.
Als BMI blijft als puur indicatieve maatstaf voor gewicht, dan mag dat van mij gerust blijven, maar 't probleem voor mij zit in het ontbreken van alle nuance die bij BMI hoort.
Dat vetpercentage lijkt me ook normaal.
dacuba zei:
moet zeggen dat ik hetzelfde ervaar al interesseer ik mij veel meer voor de gevolgend als een maatschappij ipv het individu. Individuele personen zijn heel moeilijk te overtuigen (mensen in het algemeen uiteraard) en da's een strijd waar ik weinig tot geen moeite in wil steken. "Ja maar, ik kan NOOIT zonder brood of een pintje leven", maar wel met 15kg overgewicht rondlopen.. keuzes.
Gemakkelijkste is suggesties te doen als ze er al rond (willen) werken en vragen te beantwoorden (door te leiden als voorbeeld). "Out of the blue" iemand ergens op wijzen, leidt meestal tot niets –buiten frustraties–, alvast niet op korte termijn.
dacuba zei:
Hm, daar heb ik het toch moeilijk mee (om dan niet te denken dat zij gewoon verslaafd is).
Ook hier kan iets anders dan verslaving het geval zijn. Bijvoorbeeld een magnesiumdeficiëntie kan een perfect mogelijke verklaring zijn.
dacuba zei:
Bij mij gaat het bvb eerder om het psychologische "ah ik eet nog eens suiker" ipv de refeed. Ge moet daar echt mee oppassen vind ik. Gisteren aardbeien gekocht en dan merkt ge (ik toch) hoe zoet zoiets smaakt.
Geen idee wat je net bedoelt met dat psychologische...
En met wat moet je oppassen? Wat verwerkt voedsel e.d. betreft, dat smaakt me al zo lang niet meer en het lukt me niet dat terug te doen smaken (uit ongeloof een tijd geprobeerd). Fruit is hier al lange tijd een genot geworden, in feite al wat ik nu nog eet gaat met veel smaak naar binnen.
foenN zei:
ik kan me nu niet meer inbeelden dat het voor ons vroeger zeer normaal was om aardbeien nog eens te dompelen in ne pot suiker :O (M'n tanden doen pijn als ik er aan denk)
dacuba zei:
Inderdaad haha. Wafelke met aardbeien, suiker en slagroom. Maar het was nog vrij gezond want ge had aardbeien gegeten.
Zo zijn er nog 1001 dingen waar ik de heebie jeebies van krijg als ik er aan terugdenk.
) en goesting om 's middags te koken is het hier toch ook vooral brood. En fuck, dat kan smaken.