Lolplayer zei:
Ik denk dat het effect van de cortisone op zich veel erger ga zijn dan het effect van het niet meer sporten.
Het is maar 5 dagen een straffe portie en dan afbouwen, dus niet dat ik er een maand of langer ga aan vasthangen.
Ik blaas nu al op, ben verbrand van 5 minuten in de zon te lopen, kzie er echt niet uit
Daarnet geprobeerd van te roeien, kzat er 5 minuten op en mijn hartslag voelde neig oncomfortabel aan. Heb er dan maar mee gestopt.
Tis geen pretje alleszins, maar ik moet naar mijn lichaam luisteren en voel dat ik veel rust nodig heb.
dacuba zei:
Ik denk dat gij uzelf enorm (onbewust) demotiveerd omdat ge ervan uitgaat dat (intensief) aan sport doen = gewichtsverlies. Dat houdt ge toch nooit vol, sporten en sporten en dan de weegschaal amper zien bewegen. Dat vond ik het meest demotiverende moment tot nog toe en was voor mij ook de aanleiding om mijn voedingspatroon om te gooien.
Ik weet dat het sporten hand in hand gaat met eten, ik ben daar het levende bewijs van denk ik. Maanden blijf ik al hangen rond een bepaald getal. Vorige week er dan nog eens stevig ingevlogen met mijn eten en mijn gewicht ging stilletjes aan weer mooi naar beneden. Bewijs voor mijzelf dat het zo echt wel gaat lukken, ik moet alleen doorbijten.
Ik volg nu ook ontzettend veel accounts en pagina's op facebook en instagram. Als ik al die progress photos en simpele/lekkere/snelle recepten zie ben ik des te gemotiveerder. Ik kom er echt wel, ik heb alleen maar wat meer tijd nodig.
Nu eet ik ver alles op wa in mijn baan komt, kzou bijna mijn katten opeten zelf
Ik blijf gemotiveerd (buiten mn dipje nu), ik doe mijn sport heel graag, ik heb alles wat ik moet hebben om goed te kunnen presteren, maar ik moet dringend aan mijn relatie met eten werken.