tehsoul zei:
uhm ja, still, dan ligt t aan de opvoeding hoor
(dit is echt geen flame)
kijk
hypothetisch gesteld:
gij en uw vriendin adopteren een kindje op 1jarige leeftijd. mits normale opvoeding zal dit kind geen hinder ondervinden, en alle fases (oraal, anaal en oedipaal) op een normale manier doorlopen (incl. uw gezinspatronen)
anderzijds:
als het kind duidelijk anders behandeld wordt dan andere (echte) kinderen uit het gezin, en/of er constant wordt ingestampt "GIJ ZIJT EIGELIJK MIJN DOCHTER NIET, GE ZIJT GEADOPTEERD" dan gebeurt er afwijkend gedrag ja (borderline tot gevolg)
Goed zo, je weerlegt hier even 15 jaar psychologische studie die ze op mijn zus hebben uitgevoerd. Ze is zowat het land rondgegaan en heeft elke kinderpsychiater in Belgie ontmoet, maar jij weet beter. Ze is nooit iets tekortgekomen, laat staan slecht opgevoed. Niemand hier thuis. Het rare is dat wij haar wel als een echt gezinslid beschouwen en zij er soms echt kapot van is dat ze dat niet kan.
2. Dus uw zus die op 1 jarige leeftijd is geadopteerd kent geen vader/moeder en daarop baseer jij al uw argumenten? Vriendin van mij was thuis met 6 kinderen, 3 'echte' en 3 geadopteerd en die gedaopteerde voelen hun daar thuis niet minderwaardig of vinden hen geen echte ouders hoor. Jah 1tje denkt erover na om naar haar geboorteland terug te gaan, om te zien hoe de mensen daar leefden en heeel msch zelfs familie terug te vinden, maar ik denk dat dat eerder normaal is en in de menselijke natuur ligt.
Nogmaals, het gaat hem niet over het aanvaarden van ouders of hun graag zien. Het gaat hem over het patroon niet herkennen. Niet alle geadopteerde kinderen hebben dit trouwens, zoals ik al eerder heb gezegd.
Oh ja, als buitenstaander heb je soms geen idee. Vraag dat maar aan vriendinnen van mijn zus toen ze eens wat meer begonnen te weten en mee te maken.