(post door vera)
Hoi,
mag ik hier even tussen komen?
Om enige misverstanden te voorkomen: ik ben geen gamer (of hoe jullie het
noemen), maar ben wel gepassioneerd door Sudbury.
En Sudbury is geen 'game-school'. Je mag er gamen, als je daar zin in hebt,
maar je moet daar geen 6 jaar aan 1 stuk gamen. Gamen is daar een sociale
gebeurtenis, omdat er altijd wel andere kinderen geïnteresseerd zullen zijn
in wat en hoe jij speelt, dat is dus al 1 manier om sociale contacten te
leggen en sociale interakties onder de knie te krijgen. Daarnaast is elk
kind en elke begeleider verantwoordelijk voor het draaien van de school.
Alle beslissingen worden samen genomen. Wat dus wel kan betekenen dat jouw
gamen aan banden wordt gelegd als er bvb slechts 1 computer is op de school
en de schoolmeeting beslist dat internetopzoekingen voorrang krijgen op
gamen.
Ik vind het wel grappig om te lezen dat jullie zelf aangeven dat je het
na een tijdje beu zou zijn. Inderdaad is de kans groot dat je na een tijdje
het gevoel hebt dat je er niets meer kunt uithalen, dat je er niets meer
uit kunt leren, of dat iets anders (misschien wel door een of ander game)
je interesse heeft opgewekt en dat je daar dieper op in wil gaan.
Iemand vroeg hoe we de begeleiders zouden selecteren, omdat die inderdaad
geen supermensen zijn die alles weten. Iedere begeleider heeft zijn eigen
interesses, en als een kind over iets anders meer wil weten, dan zal de
begeleider, als het kind daarnaar vraagt, mee helpen zoeken naar manieren
om die kennis te verkrijgen (internet, bieb, tijdelijke leerkrachten, ouders,
...).
Op Sudbury Valley (die eerste school in de States) krijg je enkel een diploma
als je kunt aantonen (dmv een thesis) dat je jezelf grondig voorbereid hebt
op je volwassen leven. En na het verdedigen van die thesis wordt er gestemd.
Ik heb vorig weekend een afgestudeerde van Sudbury Valley ontmoet, die pas
op het einde van zijn schooltijd een passie voor chemie heeft ontwikkeld,
en die doctoreert nu in Duitsland (en als je de lijst van afgestudeerden
ziet, dan merk je dat er een enorme varieteit is aan beroepen die ze uitoefenen,
van dokter en professor, tot bediende en ober).
In de VS geraak je normaal gezien ook nergens binnen (hogeschool, unief,
of werk) zonder diploma, zonder papiertje met je punten erop. En toch slagen
de Sudbury afgestudeerden erin om mensen te overtuigen van wat ze kunnen,
kennen en willen. En ja, ze zijn het daar al 35 jaar aan het doen, en wij
beginnen er nu pas mee. Maar betekent dat dan dat we het hier niet zouden
kunnen proberen? Dat we niet een kleine shift in de mentaliteit van onze
maatschappij kunnen teweeg brengen?
In Nederland vindt de Iederwijsstroming (gelijkaardig met Sudbury, maar
nog maar sinds een paar jaar bezig, en enorm aan het boomen) steun van werkgeversvereningen!
Dus het kan.
Wat denk je hiervan: 'op school (in het huidige systeem) leer je wat volwassenen
denken dat jij later nodig zult hebben. Alleen weet niemand hoe de wereld
evolueert, laat staan wat je nodig hebt om binnen 20 jaar in die wereld
je hoofd boven water te houden'. Op een Sudbury school leer je je eigen
kracht kennen, en weten waar je goed in bent. En als je dan iets nieuws
tegenkomt binnen 20 jaar, dan zal je dat als een uitdaging zien en zul je
ervoor gaan, itt volwassenen die uit het gewone schoolcircuit komen, die
zullen panikeren omdat het nieuw is en omdat ze niet weten wat ze ermee
aan moeten.
Ik laat Marc De Mesel dit posten omdat ik na een paar uur nog steeds geen
clearance heb om hier te reageren.
greetz, Vera
)
,
...want die verdraaien studies continu )
