Work‑life balance: hoe ervaren jullie dit?

[zwarten]

Ook de uitspraak “niemand klaagt op zijn sterfbed dat hij te weinig gewerkt heeft, wel dat hij te weinig tijd met zijn familie heeft doorgebracht” blijft bij mij hangen.

Ik vraag me af of een chirurg dit ook zegt? Of een psycholoog of godweetwie die een maatschappelijk zeer impactvolle job heeft.
Hier probeer ik work life balance ook wat te bewaken. Wat gewoon logisch is met het ouder worden. Als jonge twintiger op je job wil je je natuurlijk bewijzen. Als 40-50er wat minder. Maar als het een groot en impactvol dossier is dan durf ik wel een tandje bij te steken.

 

[Sylverscythe]

Je leest het onterecht als een verwijt naar zij die hun werktijd heel goed afbakenen.

"Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten" gaat nu wel in die richting, wees dan wat minder cryptisch.

Je spreekt dan over verplegend personeel...ligt dat tekort aan het feit dat die niet flexibel willen zijn? Want vergrijzing en verloning lijken me daar toch redelijk belangrijke factoren. Algemeen heb ik de indruk dat alles in deze maatschappij qua dienstverlening onder druk staat, terwijl er volgens mij nooit flexibeler werd gewerkt hoor. Het is natuurlijk gemakkelijker om flexibel te zijn als moeder de vrouw thuis is.

 

[Exorikos]

"Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten" gaat nu wel in die richting, wees dan wat minder cryptisch.

Je spreekt dan over verplegend personeel...ligt dat tekort aan het feit dat die niet flexibel willen zijn? Want vergrijzing en verloning lijken me daar toch redelijk belangrijke factoren. Algemeen heb ik de indruk dat alles in deze maatschappij qua dienstverlening onder druk staat, terwijl er volgens mij nooit flexibeler werd gewerkt hoor. Het is natuurlijk gemakkelijker om flexibel te zijn als moeder de vrouw thuis is.

Het gaat niet om de oorzaak van het tekort, maar het gaat over hoe de realiteit vandaag en al jaren verloopt. Het is mooi om ambities uit te spreken en meer handen aan het bed etc, maar dat gaat de realiteit de eerste jaren niet (en waarschijnlijk nooit) oplossen. Het is ook altijd een budgetaire oefening en die zal deels steunen op mensen die de persoonlijke drang voelen om buiten het verplichte te gaan.

Het is vooral makkelijk om flexibel te zijn als je er bewust voor kiest om geen kinderen te hebben. Anderzijds vertaalt dat zich privé dan weer naar andere eisen. Zo steunen mijn ouders veel meer op mij voor hun zorg dan op de anderen omdat ik geen kinderen heb.

 

[Sylverscythe]

Het gaat niet om de oorzaak van het tekort, maar het gaat over hoe de realiteit vandaag en al jaren verloopt. Het is mooi om ambities uit te spreken en meer handen aan het bed etc, maar dat gaat de realiteit de eerste jaren niet (en waarschijnlijk nooit) oplossen. Het is ook altijd een budgetaire oefening en die zal deels steunen op mensen die de persoonlijke drang voelen om buiten het verplichte te gaan.

Het is vooral makkelijk om flexibel te zijn als je er bewust voor kiest om geen kinderen te hebben. Anderzijds vertaalt dat zich privé dan weer naar andere eisen. Zo steunen mijn ouders veel meer op mij voor hun zorg dan op de anderen omdat ik geen kinderen heb.

Mijn punt was dat vroeger, toen we meer steunden op één werkende partner, het makkelijker zal geweest zijn voor die partner om zich op bepaalde dagen flexibel op te stellen, ook al was dat volgens mij in vele jobs minder een vereiste dan nu (zie ook de discussie rond het "right to disconnect", dat was vroeger geen punt van discussie voor de meeste jobs).

En het argument rond kinderen, gohja, uiteraard is het gemakkelijker zonder kinderen ja. Toen was ik ook op zowat elk moment van de dag beschikbaar, en was een werkdag van 10u iets dat geen enkele planning vereiste. Ik denk dat vele ouders wel het gevoel hebben dat ze voor de kinderen een hoop meer vrije tijd hadden. Ook dat maakt flexibiliteit makkelijker natuurlijk, elk vrij moment is ook helemaal vrij. Infeite is heel het concept van work-life balance nooit iets geweest waar ik bij moest nadenken tot er een kind kwam.

 

[Exorikos]

Mijn punt was dat vroeger, toen we meer steunden op één werkende partner, het makkelijker zal geweest zijn voor die partner om zich op bepaalde dagen flexibel op te stellen, ook al was dat volgens mij in vele jobs minder een vereiste dan nu (zie ook de discussie rond het "right to disconnect", dat was vroeger geen punt van discussie voor de meeste jobs).

En het argument rond kinderen, gohja, uiteraard is het gemakkelijker zonder kinderen ja. Toen was ik ook op zowat elk moment van de dag beschikbaar, en was een werkdag van 10u iets dat geen enkele planning vereiste. Ik denk dat vele ouders wel het gevoel hebben dat ze voor de kinderen een hoop meer vrije tijd hadden. Ook dat maakt flexibiliteit makkelijker natuurlijk, elk vrij moment is ook helemaal vrij. Infeite is heel het concept van work-life balance nooit iets geweest waar ik bij moest nadenken tot er een kind kwam.

Ik ben niet van plan ooit kinderen te hebben, maar ik heb de balans toch al enkele keren (tijdelijk) bijgestuurd omdat ik wist dat het nodig was. Het lijkt me logisch dat het je aanzet om er meer over na te denken (gelukkig voor die kinderen overigens), maar het heeft zeker niet enkel daar mee te maken.

Vroeger had je je inbox ook niet in je binnenzak. Werkmails thuis lezen was quasi onmogelijk etc. Het is heel moeilijk om die vergelijking goed te maken. Wij gingen 3 weken naar Zuid-Frankrijk waar je in de bar van de camping een kaartje moest nemen per uur wifi. Dat is geen 15j geleden.

 

[Muñoz]

Never put work first, zeker niet in België.

 

[mazzi]

Ik ben er van overtuigd dat veel mensen ook gewoon grootgebracht zijn met het idee dat een hoog inkomen of "carrière maken" de absolute prioriteit is,

Goed punt en ik denk dat dat in mijn geval gewoon wat gegroeid is.
Als schoolverlater was mijn beeld van een geslaagde carrière 2k netto te verdienen en misschien een trap promotie te maken. Wist ik veel natuurlijk, maar wel illustratief voor mijn beperkte ambitie toen.
Dan gestart en ergens gebeten door het goed te willen doen en de motivatie die vooruitgang mee brengt. Doelen wat bijgesteld en nu ben ik eigenlijk niet anders meer gewoon dan hard werken om vooruitgang te boeken.
Ik stel me dan ook soms de vraag, stel ik maak een carrièreswitch naar een veld met minder druk, wat is de kans dan dat ik na een aantal maanden alsnog opnieuw verval in meer dan nodig willen doen? Vrij groot in mijn geval denk ik, het lijkt me ook deels in uw karakter te zitten.

Er wordt hier gezegd over een tijd voor en na kinderen en dat is zeker een terecht punt. Zonder kinderen moet ge u de vraag van balans minder of toch op een andere manier stellen. Dat was bij mij ook zo en ik heb dan ook veel gedaan om op dit punt te geraken. Nu ben ik er bijna, heb mooie opportuniteiten maar ook kinderen. Net op dit moment dan zeggen, ik laat de opportuniteit, voelt soms aan als alles hiervoor weggooien.

In plaats van blind vooruit te gaan en gewoon maar werk bij en bij te pakken, is mijn plan nu ervoor te zorgen dat ik op alle vlakken vooruit kan gaan. Interessantere job, maar minstens een behoud van privé-mogelijkheden of liefst zelfs een verbetering, bv. door meer thuiswerk. Of dat gaat lukken is een andere zaak, maar het beeld van wat ik wil vormt zich stukje bij beetje toch wat meer.

Edit: laatste vraag die ik me als strever op werkvlak soms stel (en mijn vrouw met mij): wanneer gaat ge content zijn? In een multinational zijn er nog ongeveer 6 trappen boven mij, onmogelijk die allemaal te pakken en zelfs dan nog, is dat het wat gelukkig gaat maken?

Soms denk ik dat ook het proces en het werken aan gelukkiger maakt dan het doel op zich, of dat positief of negatief is weet ik niet.

 

[Nijntje]

Edit: laatste vraag die ik me als strever op werkvlak soms stel (en mijn vrouw met mij): wanneer gaat ge content zijn? In een multinational zijn er nog ongeveer 6 trappen boven mij, onmogelijk die allemaal te pakken en zelfs dan nog, is dat het wat gelukkig gaat maken?

Dat is ook iets wat verschilt per individu. Mijn ambitie is nooit geweest om zoveel mogelijk geld te verdienen bijvoorbeeld. Ik wou iets doen dat ik graag deed en dat zo goed mogelijk doen. Vanaf een bepaald inkomen, is alles er bovenop niet meer zo relevant. Brengt geen extra geluk.
Nu heb ik ook een dochtertje dat net naar school is beginnen gaan en ik haal niet meer de vreugde uit wat ik doe, er is een opportuniteit voor mij om het binnenkort achter mij te laten, zo heb ik dan ook gewoon beslist om mijn persoonlijke handdoek in de ring te gooien en enkel nog wat focus op mijn dochter te leggen en te doen wat ik nog graag wil doen met men leven.

Voor mij is dat waarschijnlijk wel een iets makkelijkere beslissing aangezien het financiële aspect niet echt relevant is en het meer een keuze is van, ik doe het niet meer graag dus dan stop ik er gewoon mee. Echter ook daar is dat iets dat je voor jezelf moet bepalen. Wat zijn je doelen? Ga je gelukkiger zijn door die doelen te overstijgen? If not, waarom zou je het doen als dat potentieel extra stress en gedoe met zich meebrengt?

 

[mazzi]

Echter ook daar is dat iets dat je voor jezelf moet bepalen. Wat zijn je doelen? Ga je gelukkiger zijn door die doelen te overstijgen? If not, waarom zou je het doen als dat potentieel extra stress en gedoe met zich meebrengt?

Dat is er inderdaad pal op en deel van de sleutel naar het antwoord. In mijn geval is mijn antwoord op die vraag altijd geweest: ik pak elke kans die er is en zolang het plezant en haalbaar is, zie ik wel waar dat me dat brengt.
Die aanpak heeft me interessante opportuniteiten gebracht, alleen gaat er inderdaad een punt komen dat die ‘ja zeggen op elke kans’ niet meer haalbaar gaat zijn in combinatie met het gezin. Niet meer haalbaar of ook gewoon niet meer tof. Want inderdaad, wat is het doel? Content zijn en daar speelt gezin inderdaad de hoofdrol in.

Voor mij is dat waarschijnlijk wel een iets makkelijkere beslissing aangezien het financiële aspect niet echt relevant is

Dit is ook wel een ding, want inderdaad, werken ga ik nog lang moeten doen. Rede te meer om het voldoening te laten geven en dus wel kansen te grijpen?
Tegelijkertijd is dat nog lang werken ook 100% een reden om het net duurzaam en haalbaar aan te pakken. Marathon, geen sprint.

 

[cege]

...

In plaats van blind vooruit te gaan en gewoon maar werk bij en bij te pakken, is mijn plan nu ervoor te zorgen dat ik op alle vlakken vooruit kan gaan. Interessantere job, maar minstens een behoud van privé-mogelijkheden of liefst zelfs een verbetering, bv. door meer thuiswerk. Of dat gaat lukken is een andere zaak, maar het beeld van wat ik wil vormt zich stukje bij beetje toch wat meer.

Edit: laatste vraag die ik me als strever op werkvlak soms stel (en mijn vrouw met mij): wanneer gaat ge content zijn? In een multinational zijn er nog ongeveer 6 trappen boven mij, onmogelijk die allemaal te pakken en zelfs dan nog, is dat het wat gelukkig gaat maken?

Soms denk ik dat ook het proces en het werken aan gelukkiger maakt dan het doel op zich, of dat positief of negatief is weet ik niet.

Ik loop al lang genoeg in de multi-national rond om te beseffen dat het er in veel gevallen allemaal niet toe doet. Je kunt je botten afdraaien en toch is het na X aantal jaar gedaan wegens random herstructureringen, kutbazen of anything in between.

Evenzeer kun je met wat geluk 10-15y rondlopen, geen fluit doen en nooit buitenvliegen.

Waarom je in zo'n context de extra mile zou gaan voor een euroke meer of minder, mij een mysterie.

That being said. Ik zit wel in een divisie waar er een basis aan verstand en zelfstandigheid en andere skills verwacht worden. Die zijn er wel bij de meeste. Als je een volledig randdebiel bent met IQ80 of geen meeting kunt organiseren zonder je broek vol te kakken, ga je het niet lang trekken. Maar als je voldoende hersencellen hebt, wat kunt meebabbelen in de meetings en dingen zelf kunt organiseren en vooruit trekken, easy life. Maar ik heb toch al vaak de promotie kansen intentioneel links laten liggen. Het zootje ongeregeld geregeld krijgen voor 500 euro per maand erbij. Thanks but no thanks. Een team van 6 x cege managen, horror.

Ik doe liever mijn 9-5 of 10-6 of 9-4 of 10-3 of whatever nodig is die dag. Er is volgens mij zo goed als 0,0 correlatie tussen de extra mile gaan en promotiekansen in multi-nationals. Er moet 1 dood vallen of verdwijnen of een of andere re-org om een plek te creeren en dan moet je nog in het juiste land wonen, de juiste mensen kennen, whatever, om de stoel te mogen vullen. En de kans is groot dat wie beslist daar nog maar 6 of 12mnd zit en totally no clue heeft of je nu normaal gewerkt hebt of je botten extra afgedraaid hebt.


Het kan ook de cynische zelve zijn dat ik na 10-15 corporate life nog weinig illusies heb over hoe het eraan toe gaat. Hard werken is uiteindelijk maar werken voor de bonus van je manager en hopen dat er iets naar beneden valt... (wat meestal niet gebeurt, tenzij je heel hard mekkert heel de tijd)

 

[Doxie]

Ik werk 4/5de icm (meer dan) fulltime werkende man die binnenkort ook 4/5de kan gaan. Icm jong kind toch wel pittig. Op korte termijn naar 3/5de of halftijds om veel meer rust te krijgen als gezin.

Ben ook voor manager functie gevraagd, verplicht fulltime, 500€/m meer (in vergelijking met fulltime nu uiteraard) geen overuren meer, ... Nee bedankt

 

[SpecialK1983]

Edit: laatste vraag die ik me als strever op werkvlak soms stel (en mijn vrouw met mij): wanneer gaat ge content zijn? In een multinational zijn er nog ongeveer 6 trappen boven mij, onmogelijk die allemaal te pakken en zelfs dan nog, is dat het wat gelukkig gaat maken?

Soms denk ik dat ook het proces en het werken aan gelukkiger maakt dan het doel op zich, of dat positief of negatief is weet ik niet.

Ik zit in een multinational op ExCom - 1 niveau (of CEO - 2). Om op jouw vraag te antwoorden "Wanneer zal het genoeg zijn?". Nooit. Als ambitieus iemand is het nooit genoeg. There is always a bigger fish or a better opportunity...

Het gaat al lang niet meer om het geld bij mij. Of toch zeker niet enkel daarom.

 

[Tjiftjaf]

Ik zit in een multinational op ExCom - 1 niveau (of CEO - 2). Om op jouw vraag te antwoorden "Wanneer zal het genoeg zijn?". Nooit. Als ambitieus iemand is het nooit genoeg. There is always a bigger fish or a better opportunity...

Het gaat al lang niet meer om het geld bij mij. Of toch zeker niet enkel daarom.

Wat is dan wel jou drijfveer als ik mag vragen? Ik kan me voorstellen dat als je zo gefocust bent op je werk, dat je het dan ook gewoon heel graag doet.

 

[Flappy]

Familie op de eerste plaats maar ik doe mijn werk graag en probeer het ook goed te doen. Hebben veel vrijheid en flexibiliteit en dat helpt.
Occasioneel verplaatsingen afleggen ok, maar ik ga niet meer 2 uur per dag in een auto zitten. Werk kort bij thuis en dat is belangrijk.

Je hoort vaak uitspraken over dat men niet meer zo hard wilt werken als vroeger maar de maatschappij is ook veranderd. Vroeger had je vaak een-inkomensgezinnen. Man werkte veel en vrouw bleef thuis. Nu is dat meer verdeeld. De man neemt ook taken op thuis en de vrouw gaat ook werken.

Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Maar je bent er veel uren dus het graag doen vind ik wel belangrijk. Nog geen enkele dag tegen mijn zin naar het werk gegaan.

 

[Avondland]

Evenwicht. Ik werk in een grote multinational met ca. 4000 werknemers maar heb wel gelukkig de mogelijkheid (en het vertrouwen!) om flexibel om te gaan met mijn uren en verplaatsingen. Mijn carrière bepaalt mijn persoonlijkheid niet en ik ben blij dat dat ook niet van mij wordt verwacht. De wereld vergaat niet als ik even niet aan mijn werk denk. En in België is men daar redelijk nuchter in, met minder de focus op carrière. 's Avonds werk ik soms wel eens wat bij, zeker als het wat drukker is. Dat doet mijn vrouw ook, zij is leerkracht lager onderwijs en die presteert bij momenten toch ook héél wat uren. Soms in die mate dat ze niet van haar verlof en weekend kan genieten.

 

[SpecialK1983]

Wat is dan wel jou drijfveer als ik mag vragen? Ik kan me voorstellen dat als je zo gefocust bent op je werk, dat je het dan ook gewoon heel graag doet.

Het is wat raar om te zeggen, maar dit was mijn “step down” na meer dan 16 jaar in de internationale zakenadvocatuur, waar ik op het einde in “partner track” zat maar dan toch mijn toga aan de haak heb gehangen.

Het is wat de “aard van het beestje” bij mij. Ik kan niet iets “een beetje” doen. Ofwel ga ik er voluit voor, ofwel doe ik het liever niet.

Dat verklaart waarschijnlijk gedeeltelijk waarom ik ben beginnen ultralopen nu dat ik er met deze job (net voldoende) ruimte voor heb.

Maar als mensen me vragen wat ik echt zou willen doen, dan is het antwoord “berggids”, maar dan zonder de klanten/cliënten . Wie weet… ooit.

 

[Nijntje]

Wat is dan wel jou drijfveer als ik mag vragen? Ik kan me voorstellen dat als je zo gefocust bent op je werk, dat je het dan ook gewoon heel graag doet.

Bij mij was dat alvast gewoon zogenaamde expansiedrang. Kijken hoe ver je het kan brengen. Opportuniteiten zien in de sector en daar op inspelen en proberen daar succesvol in te zijn. Dat is waarom je elke dag wil gaan werken, niet voor de cheque op het einde van de maand.

Natuurlijk makkelijker praten als je de mentale verloningsgrens die je voor jezelf had gesteld om je levenskwaliteit te onderhouden reeds gehaald hebt.

 

[MrCipo]

Mijn work is mijn life en omgekeerd eigenlijk ook, het vervloeit in elkaar.
Ik heb altijd en nog steeds heel veel gesport,
Ik ben sportarts geworden.
Ik ben 60 dagen per jaar in het buitenland met een wielerploeg maar aanzie dat niet meteen als echt werken omdat het toch een passie is.
Er zijn wel uiteraard ook zaken aan mijn job die ik echt als werk zie en vervelend zijn.
Ik ben continu bereikbaar en dat wordt ook verwacht gezien de sporters waarmee ik werk.

Ik heb ook zelf geen jonge kinderen om op te voeden en dan zou ik dat nooit kunnen of zou ik mij toch enorm schuldig voelen om er niet volledig te kunnen zijn voor hen.

 

[CanadeseITer]

Ik herinner mij een retail sollicitatie waar ik toevallig is bij zat van een 20/21-jarige waar de vraag werd gesteld, waarom wil je graag bij ons bedrijf werken?
Zijn antwoord quote on quote: ''zodat ik MONIESZ kan spenden met mijn vrienden.'' (Fonetisch geschreven omdat hij het ook zo lachwekkend uitsprak). *zucht*

Dat is waarschijnlijk de meest eerlijke sollicitant die je over de vloer gekregen hebt. Ik ken nul mensen voor wie retail een droomjob of een doel is. 99.9% doet dat enkel voor het geld. Gebruik dat dan ook in je voordeel, waarschijnlijk een werknemer die dan ook alles zal willen doen voor extra loon (zaterdag/zondagwerk, misschien commissie voor extra motivatie?)

Beetje bizar dat werken voor loon cultureel als negatief wordt beschouwd.

Kan deel van je frustratie komen van dat de jongere generatie hier veel nuchter in staat?

 

[CanadeseITer]

Pre-covid bij een sollicitatie kwam het zelden voor dat mensen niet kwamen opdagen voor hun gesprek. Indien er een persoonlijk noodgeval was of iets dergelijk kreeg je telefoon.

Post-covid een dag gehad met 10 gesprekken voor een administratieve functie. Maar liefst 6 niet komen opdagen van de 10 en slechts 1 van die 6 had de dag zelf verwittigd.

Dat ze niet verwittigen is niet netjes. Anderzijds, hoe vaak contacteert een bedrijf een sollicitant als hun kandidatuur niet weerhouden wordt?

Ik denk vooral dat bedrijven in tijden van mogelijk personeelstekort nu zelf behandeld worden zoals ze vaak sollicitanten behandeld hebben.

Misschien hebben de kandidaten ondertussen een betere job gevonden. Werd het loon geadverteerd? Indien niet wou men misschien geen paar uur tijd steken in een gesprek enkel om het loon te weten te komen, en dacht men dat het onder de marktprijs ging zijn.

Ik heb zelf ook al een paar keer een sollicitatie gesprek afgewezen. Vooral van bedrijven die pas na een maand op mijn initiele email reageerden en ik had ondertussen al iets anders gevonden.

Een minuut langer op kantoor dan nodig? Nee maar ik wil wel die opslag net zoals die collega met dezelfde functie.
Het is niet en/en/en maar of/of in scenario's waarbij je bepaalde zaken voorrang geeft op anderen.

Vertel je hen dat ook? "Je kan X eur extra verdienen door Y en Z te doen", of is het een situatie waar je eerst onbetaald een jaar lang Y en Z moet doen om dan misschien X te krijgen na het jaarlijkse evaluatiegesprek?

Er zijn genoeg collega's die met zo'n vage beloftes extra onbetaald werken, en dan is er uiteraard nooit budget voor aan het eind van de rit. Ik doe dat zelf ook nooit meer.

Onlangs nog een gemiddeld goede beoordeling gekregen, met 2% opslag (buitenland, niet belgie). Er is een zelfzame "uitmuntend" beoordeling die slechts 1% in het bedrijf krijgt. Mensen die 60 uur per week werken en alles draaiend houden. Die hun beloning was een opslag van 3% ipv 2%. Goeie zaak voor het bedrijf, 1% extra voor 20 uur onbetaalde werkuren per week....

Zo'n dingen komen vaak voor. En die verhalen verspreiden zich snel, wat resulteert in een meer pragmatische houding.