Work‑life balance: hoe ervaren jullie dit?

[pardal]

Als je de keuze kunt maken om ander minder goed betaald werk te zoeken, om zo meer tijd voor je privé te hebben, en financieel genoeg hebt om rond te komen, zit je imo in een luxe positie.

Ik ben er van overtuigd dat er veel zijn, die zo vastzitten in hun huidige job. Dat men juist niet de keuze heeft om van job te veranderen of minder te gaan verdienen, omdat het financieel niet haalbaar is.

Er gaan er zeker een aantal zijn, waarbij het ligt aan hun levensstandaard en deze niet willen aanpassen (verminderen) maar ook een aantal waar er bijvoorbeeld zware medische kosten of verlies van inkomsten door de partner er geen andere optie is dan die bepaalde job aanhouden.

 

[Sylverscythe]

Als je de keuze kunt maken om ander minder goed betaald werk te zoeken, om zo meer tijd voor je privé te hebben, en financieel genoeg hebt om rond te komen, zit je imo in een luxe positie.

Ik ben er van overtuigd dat er veel zijn, die zo vastzitten in hun huidige job. Dat men juist niet de keuze heeft om van job te veranderen of minder te gaan verdienen, omdat het financieel niet haalbaar is.

Er gaan er zeker een aantal zijn, waarbij het ligt aan hun levensstandaard en deze niet willen aanpassen (verminderen) maar ook een aantal waar er bijvoorbeeld zware medische kosten of verlies van inkomsten door de partner er geen andere optie is dan die bepaalde job aanhouden.

Ik ben er van overtuigd dat veel mensen ook gewoon grootgebracht zijn met het idee dat een hoog inkomen of "carrière maken" de absolute prioriteit is, ongeacht of ze daar nu gelukkiger door worden. Het hoe en waarom weet ik niet, maar ik denk dat de gemiddelde Vlaming zich heel hard identificeert met zijn job en dit ziet als de maatstaf voor status. Het is not done om niet altijd "druk druk" te antwoorden op elke vraag rond hoe het (op het werk) gaat, en wie afwijkt wordt al vaak weggezet als een profiteur. En er zijn zeker profiteurs, het is dat niet, maar er wordt evengoed snel neergeken op mensen die meer tijd willen doorbrengen met hun kinderen en daarvoor niet alles dat ze kunnen uit hun carrière halen.

Daaraan gekoppeld is er dan het patroon dat succes moet gepaard gaan met bepaalde goederen/uitgaven: als het even kan een vrijstaande woning, liefst nieuwbouw, met aangelegde tuin. Twee wagens op de oprit, en geen kleintjes want een kind kan niet vervoerd worden naar de dichtsbijzijnde school op 2 km met een Clio hé. Ik ga hier even de toer op van de stereotypen, ik weet het.

Een bevriend koppel voldoet aan het succesplaatje: voltijds werkend, twee kinderen, nieuwbouw, mooie wagens, ... Die zitten er compleet door want het oudste kind slaapt nog niet door terwijl het jongste een baby is, en beiden houden vol aan die voltijdse job en zeker geen verlofstelsels. Hij zat bij de huisarts met een bronchitis wegens uitputting, na eerder al met andere klachten out te zijn. Neemt nooit de volledige ziekteperiode op die wordt voorgeschreven, want heeft een "belangrijke" job bij een plaatselijke KMO. Grootouders langs beide kanten springen in waar het kan om kinderen op te vangen of van/naar school te vervoeren, tot op het punt dat er al een grootmoeder in tranen uitbarstte bij het nieuws dat de crèche een dag ging sluiten want ze kon dat niet aan.
Dit is louter een anekdote, en er zijn hopen gezinnen waar beiden voltijds werken en tegelijkertijd een serieuze carrière uitbouwen zonder problemen, dus ik wil zeker niemand aanpraten om zich slecht te voelen. Maar dat succesplaatje als absolute standaard weerhoudt volgens mij deze twee mensen van een (kleine) stap terug te nemen en te kiezen voor geluk en gezondheid.

 

[Nijntje]

Gevaarlijke topics dit.

Wordt toch wel heel vaak er maar van uit gegaan ''hoe kan het werk nu belangrijker zijn dan je privé leven''.
Wel, ik ben daar neutraal in qua opinie. Dat is wat mij betreft volledig de keuze van het individu. Niemand kan beslissen voor iemand anders of bepalen wat precies 'de juiste' balans of richting is. Ik vind dat zeer polariserend dat sommigen er van uit gaan van ''logisch toch, gezin?''. Says who? Het is niet omdat mensen veel werken dat ze daarom geen Q-time doorbrengen met hun gezin natuurlijk.

Er zijn tal van variabelen en factoren die soms de ene of de andere richting uitwijzen. Sommige mensen willen extreem hard werken en geld verdienen om te zorgen dat hun kinderen het beter hebben dan hun bijvoorbeeld. Dat neemt niet weg dat ze daarom niet goed voor hun kinderen zorgen dagdagelijks of niet genoeg betrokken zijn. Denk je dat het eveneens geen goed voorbeeld is voor kinderen om te snappen dat ze bepaalde levenskwaliteit kunnen genieten omdat papa en/of mama hun hebben opgeofferd en hard gewerkt hebben? Leren dat voor niets de zon op gaat? Vind veel van de meningen in deze onderwerpen vaak zeer eenzijdig en niet gebalanceerd.

Work-life balans heeft voor mij toch een beetje een giftige bijsmaak gekregen die zeer vaak en zeer makkelijk misbruikt wordt, met opvallende toename sinds covid (en dan vooral bij gen-z en millenials)

 

[pardal]

Ik ben er van overtuigd dat veel mensen ook gewoon grootgebracht zijn met het idee dat een hoog inkomen of "carrière maken" de absolute prioriteit is, ongeacht of ze daar nu gelukkiger door worden. Het hoe en waarom weet ik niet, maar ik denk dat de gemiddelde Vlaming zich heel hard identificeert met zijn job en dit ziet als de maatstaf voor status. Het is not done om niet altijd "druk druk" te antwoorden op elke vraag rond hoe het (op het werk) gaat, en wie afwijkt wordt al vaak weggezet als een profiteur. En er zijn zeker profiteurs, het is dat niet, maar er wordt evengoed snel neergeken op mensen die meer tijd willen doorbrengen met hun kinderen en daarvoor niet alles dat ze kunnen uit hun carrière halen.

Daaraan gekoppeld is er dan het patroon dat succes moet gepaard gaan met bepaalde goederen/uitgaven: als het even kan een vrijstaande woning, liefst nieuwbouw, met aangelegde tuin. Twee wagens op de oprit, en geen kleintjes want een kind kan niet vervoerd worden naar de dichtsbijzijnde school op 2 km met een Clio hé. Ik ga hier even de toer op van de stereotypen, ik weet het.

Een bevriend koppel voldoet aan het succesplaatje: voltijds werkend, twee kinderen, nieuwbouw, mooie wagens, ... Die zitten er compleet door want het oudste kind slaapt nog niet door terwijl het jongste een baby is, en beiden houden vol aan die voltijdse job. Hij zat bij de huisarts met een bronchitis wegens uitputting, na eerder al met andere klachten out te zijn. Neemt nooit de volledige ziekteperiode op die wordt voorgeschreven, want heeft een "belangrijke" job bij een plaatselijke KMO. Grootouders langs beide kanten springen in waar het kan om kinderen op te vangen of van/naar school te vervoeren, tot op het punt dat er al een grootmoeder in tranen uitbarstte bij het nieuws dat de crèche een dag ging sluiten want ze kon dat niet aan.
Dit is louter een anekdote, en er zijn hopen gezinnen waar beiden voltijds werken en tegelijkertijd een serieuze carrière uitbouwen zonder problemen, dus ik wil zeker niemand aanpraten om zich slecht te voelen. Maar dat succesplaatje als absolute standaard weerhoudt volgens mij deze twee mensen van een (kleine) stap terug te nemen en te kiezen voor geluk en gezondheid.

Heeft inderdaad te maken met de statussymbolen die wij hanteren in onze samenleving.

Het begint meestal ook al met als ge iemand nieuw leert kennen, 1 van de eerste vragen die ge krijgt/stelt is wat voor werk je doet. Bijkomend, zoals je zelf zegt, zitten we ook in cultuur waar zichtbaar hard werken als iets goed/normaal wordt beschouwd.

Dus om dat plaatje op te kunnen houden, zullen er mensen zijn die ver over hun grenzen gaan.

Anderzijds is het beeld van kinderen groot brengen ook fel veranderd door de jaren heen. Waar het vroeger beschouwd als een deel van het huishouden en als ze maar braaf, stil en goede punten haalde was het goed. Terwijl nu ouders veel bewuster (moeten) omgaan met hoe ze bezig zijn met hun kinderen. Ze moeten gezond eten, genoeg bewegen, niet te veel schermtijd, begeleiden met huiswerk, maar ook voldoende ontwikkelingskansen geven buiten school om. Waardoor enkel opvoeden alleen al een meer dan full time job is geworden. En ook zeker dat we willen dat onze kinderen zich gelukkig voelen, extra dingen moeten voorzien als ze ergens tegen aan lopen, duizenden etiketten op een kind worden geplakt als er iets moeilijk loopt enz...

 

[Nijntje]

Anderzijds is het beeld van kinderen groot brengen ook fel veranderd door de jaren heen. Waar het vroeger beschouwd als een deel van het huishouden en als ze maar braaf, stil en goede punten haalde was het goed. Terwijl nu ouders veel bewuster (moeten) omgaan met hoe ze bezig zijn met hun kinderen. Ze moeten gezond eten, genoeg bewegen, niet te veel schermtijd, begeleiden met huiswerk, maar ook voldoende ontwikkelingskansen geven buiten school om. Waardoor enkel opvoeden alleen al een meer dan full time job is geworden. En ook zeker dat we willen dat onze kinderen zich gelukkig voelen, extra dingen moeten voorzien als ze ergens tegen aan lopen, duizenden etiketten op een kind worden geplakt als er iets moeilijk loopt enz...

Deels off-topic dit maar wil toch even reageren. En hoe komt dat? Ligt dat niet aan de ouders volgens jou? Ik frons echt EXTREEM vaak mijn wenkbrauwen bij mensen rondom mij. Instapklasjes beginnen op school. Ik heb paar bevriende koppels en die houden via whatsapp contact met de juf. ''Als ze moe is komen we ze halen op de middag enz''. Veel mensen maken het net high maintenance en wat mij betreft help je er je kinderen niet mee.
Hoeveel mensen ik rond mij zie en gezien heb die met hun kind moeten gaan slapen. Hoe maak je je kind zelfstandig en niet compleet afhankelijk op die manier? Achterburen van ons, mama en papa slapen apart. Elk in een bed met een ander kind. Mijn vrouw en ik kunnen echt vaak naar elkaar kijken en denken van 'what the actual fuck are they doing?'. En dan klagen dat ze niet goed slapen of het altijd drama is als ze de kamer uitlopen met de kinderen.
Deze mening zal weer kwaad bloed zetten: ze spreken altijd van de weakest generation, wel, dat verbaast mij niet als ik rond mij kijk.

Scholen zijn ook deel van het probleem. Maandag en dinsdag van 8u30 tot 15u15, woensdag 8u30 tot 11u15 en donderdag, vrijdag van 8u30 tot 15u. En ze zouden graag pas beginnen om 9u. Waarom in godsnaam?

Als je de zaken zo moet aanpakken (of beter, zelf creëert) snap ik dat je geen tijd hebt voor een solide work/life balans hoor...

 

[the_fox]

Work-life balans heeft voor mij toch een beetje een giftige bijsmaak gekregen die zeer vaak en zeer makkelijk misbruikt wordt, met opvallende toename sinds covid (en dan vooral bij gen-z en millenials)

Hier eerder omgekeerd. Work-life balance wordt in mijn ogen tegenwoordig correcter toegepast om de verwachting van werkgevers/managers af te blokken die willen dat je niet-contractueel vastgelegd werk uitvoert. Zoals bijvoorbeeld onbetaalde overuren.

 

[pardal]

Deels off-topic dit maar wil toch even reageren. En hoe komt dat? Ligt dat niet aan de ouders volgens jou? Ik frons echt EXTREEM vaak mijn wenkbrauwen bij mensen rondom mij. Instapklasjes beginnen op school. Ik heb paar bevriende koppels en die houden via whatsapp contact met de juf. ''Als ze moe is komen we ze halen op de middag enz''. Veel mensen maken het net high maintenance en wat mij betreft help je er je kinderen niet mee.
Hoeveel mensen ik rond mij zie en gezien heb die met hun kind moeten gaan slapen. Hoe maak je je kind zelfstandig en niet compleet afhankelijk op die manier? Achterburen van ons, mama en papa slapen apart. Elk in een bed met een ander kind. Mijn vrouw en ik kunnen echt vaak naar elkaar kijken en denken van 'what the actual fuck are they doing?'. En dan klagen dat ze niet goed slapen of het altijd drama is als ze de kamer uitlopen met de kinderen.
Deze mening zal weer kwaad bloed zetten: ze spreken altijd van de weakest generation, wel, dat verbaast mij niet als ik rond mij kijk.

Scholen zijn ook deel van het probleem. Maandag en dinsdag van 8u30 tot 15u15, woensdag 8u30 tot 11u15 en donderdag, vrijdag van 8u30 tot 15u. En ze zouden graag pas beginnen om 9u. Waarom in godsnaam?

Als je de zaken zo moet aanpakken (of beter, zelf creëert) snap ik dat je geen tijd hebt voor een solide work/life balans hoor...

Deels akkoord hoor, anderzijds als je kinderen hebt die moeilijk slapen en je hebt al elk trukje uit de boek geprobeerd, ga je op een bepaald moment kiezen voor de weg van de minste weerstand. Zodat je zelf bijvoorbeeld ook kunt slapen.

En heeft ook te maken hoe ouders tegen de druk van buitenaf kunnen hoe ze opvoeden, want er wordt gepraat over je kind door leerkrachten, andere ouders als het niet goed is en dat wil je vermijden.

Dus er zeker een aandeel in bij de ouders, maar ook de omgeving zou wat minder bekritiserend mogen zijn als het niet gemakkelijk loopt.

En helemaal akkoord dat de scholen een deel van het probleem zijn.

 

[Nijntje]

Hier eerder omgekeerd. Work-life balance wordt in mijn ogen tegenwoordig correcter toegepast om de verwachting van werkgevers/managers af te blokken die willen dat je niet-contractueel vastgelegd werk uitvoert. Zoals bijvoorbeeld onbetaalde overuren.

Jonge mensen die in de retail werken maar dan plots niet meer op zaterdag willen werken. Nogal logisch als je in de retail zit. Je gaat ook niet in een restaurant werken als je niet van 18u-22u in de zaal wil staan.
Administratie mensen komen soms vroeger en vertrekken vroeger - willen mensen van de helpdesk waarbij hun job is de telefoons bemannen tussen 9u en 17u ook flexibel zijn in wanneer ze aankomen en dan verwachten dat dat normaal is.
Magazijn managers die willen thuiswerken terwijl die ter plekke de mensen moeten aansturen.
Ja goed... dan zijn we toch wel een beetje uitgepraat. Een leerkracht weet toch ook dat hij geen thuiswerk moet verwachten met die jobinvulling.

Het is in andere topics al voorbij gekomen: er wordt steeds meer gevraagd naar waar heb ik recht op en zelden wat zijn mijn plichten. Sollicitanten willen nu weten welke voordelen ze hebben, kunnen thuiswerken en welk loon alvorens ze interesse tonen in de jobinvulling. Iets dat mij sinds de covid shift enorm is beginnen opvallen en al de jaren voorheen eigenlijk nooit had getriggerd.

Ik blijf erbij dat er een zeer vreemde mentaliteitshift is. Voor mij mag iedereen worklife balans doen zoals ze willen maar dan kan je toch niet verwachten dat je evenzeer beloond wordt met bv opslag als collega's die wel flexibel zijn of the extra mile gaan? Want als die dan meer geld zouden verdienen is het vaak nog een hele discussie terwijl die ook gewoon meer performen.

Deels akkoord hoor, anderzijds als je kinderen hebt die moeilijk slapen en je hebt al elk trukje uit de boek geprobeerd, ga je op een bepaald moment kiezen voor de weg van de minste weerstand. Zodat je zelf bijvoorbeeld ook kunt slapen.

En heeft ook te maken hoe ouders tegen de druk van buitenaf kunnen hoe ze opvoeden, want er wordt gepraat over je kind door leerkrachten, andere ouders als het niet goed is en dat wil je vermijden.

Dus er zeker een aandeel in bij de ouders, maar ook de omgeving zou wat minder bekritiserend mogen zijn als het niet gemakkelijk loopt.

En helemaal akkoord dat de scholen een deel van het probleem zijn.

Onze dochter kan ook is tantrums hebben. En ja, dat is hatelijk. Mensen kijken maar eerlijk? IDGAF.
Ik help dat kind niet met haar altijd haar zin te geven als ze gewoon veel hysterie maakt.
Mijn vrouw mij al genoeg gestuurd dat ze in de Delhaize haar gewoon op de grond had gesmeten al wenen. Dan is het gewoon doorstappen en laten liggen. Ze leert dat snel af hoor... Staat ze daar snel terug aan de kar.

En natuurlijk is niet elk kindje zo, sommige kinderen hebben inderdaad echt stoornissen. Het gevoelsmatige probleem bij mij is dat blijkbaar tegenwoordig iedereen denkt dat zijn kind wel 1 of andere special need heeft.

 

[the_fox]

Jonge mensen die in de retail werken maar dan plots niet meer op zaterdag willen werken. Nogal logisch als je in de retail zit. Je gaat ook niet in een restaurant werken als je niet van 18u-22u in de zaal wil staan.
Administratie mensen komen soms vroeger en vertrekken vroeger - willen mensen van de helpdesk waarbij hun job is de telefoons bemannen tussen 9u en 17u ook flexibel zijn in wanneer ze aankomen en dan verwachten dat dat normaal is.
Magazijn managers die willen thuiswerken terwijl die ter plekke de mensen moeten aansturen.
Ja goed... dan zijn we toch wel een beetje uitgepraat. Een leerkracht weet toch ook dat hij geen thuiswerk moet verwachten met die jobinvulling.

Maar dat zijn allemaal andere zaken dan ik aankaart.

Als dat deel van het contract/de jobbeschrijving is en je gaat ermee akkoord, moet je achteraf niet klagen. Helemaal akkoord. Maar dat is niet waar ik het meeste deze discussie zie optreden. Zelfs niet in deze thread waar het over ambitie vs work-life balance gaat. Dan zijn je voorbeelden niet echt de meest relevante...

Het is in andere topics al voorbij gekomen: er wordt steeds meer gevraagd naar waar heb ik recht op en zelden wat zijn mijn plichten. Sollicitanten willen nu weten welke voordelen ze hebben, kunnen thuiswerken en welk loon alvorens ze interesse tonen in de jobinvulling. Iets dat mij sinds de covid shift enorm is beginnen opvallen en al de jaren voorheen eigenlijk nooit had getriggerd.

En wat is het probleem ermee? Beiden maken deel uit van de job; waarom zou je er niet achter vragen als de werkgever die informatie niet aanbiedt?
En dan komen beide partijen overeen, anders is er geen aanwerving. Dus ik zie echt het probleem niet om erachter te vragen of onderhandelen.

 

[Nijntje]

En wat is het probleem ermee? Beiden maken deel uit van de job; waarom zou je er niet achter vragen als de werkgever die informatie niet aanbiedt?
En dan komen beide partijen overeen, anders is er geen aanwerving. Dus ik zie echt het probleem niet om erachter te vragen of onderhandelen.

Sorry maar als dat de eerste vragen en onderwerpen zijn binnen een sollicitatie, HUGE red flags dan hoor. Dan weet je al op voorhand dat dat geen vlotte samenwerking gaat zijn. Spijtig genoeg heeft jaren bedrijfsvoering mij deze les geleerd.

Iemand die interesse toont in de job, die gaat het ook over die onderwerpen hebben, wat normaal is. Maar als dat de hoofddraad van je gesprek is, bedankt en tot ziens dan toch wel. Ik wil mensen die interesse hebben in de sector en de job, niet die er enkel zitten voor de voordelen want dat zijn altijd degene die uiteindelijk de grootste probleemgevallen zijn. Het is toch echt geen verbeelding dat in al de losse departementen onder de holding, je heel vaak ziet dat de 'oudere' generaties zich storen aan de mindset en mentaliteit van de jongere generaties. Die samplesize is natuurlijk relatief beperkt maar het is toch opvallend hoe waarneembaar dit is binnen onze zogenaamde grote onderneming met 200 mensen.

Ik herinner mij een retail sollicitatie waar ik toevallig is bij zat van een 20/21-jarige waar de vraag werd gesteld, waarom wil je graag bij ons bedrijf werken?
Zijn antwoord quote on quote: ''zodat ik MONIESZ kan spenden met mijn vrienden.'' (Fonetisch geschreven omdat hij het ook zo lachwekkend uitsprak). *zucht*

 

[parabellum]

Ik blijf erbij dat er een zeer vreemde mentaliteitshift is. Voor mij mag iedereen worklife balans doen zoals ze willen maar dan kan je toch niet verwachten dat je evenzeer beloond wordt met bv opslag als collega's die wel flexibel zijn of the extra mile gaan? Want als die dan meer geld zouden verdienen is het vaak nog een hele discussie terwijl die ook gewoon meer performen.

Of: je kan niet verwachten dat mensen zaterdagwerk, avondwerk etc gaan doen en daarvoor hun gezin op de tweede plaats zetten en daar niet voldoende voor gecompenseerd worden?

 

[Nijntje]

Of: je kan niet verwachten dat mensen zaterdagwerk, avondwerk etc gaan doen en daarvoor hun gezin op de tweede plaats zetten en daar niet voldoende voor gecompenseerd worden?

Irrelevante opmerking, want daar worden ze inderdaad voor vergoed. Dat is het contract dat ze zelf getekend hebben.
Of denk je dat wij van mensen vragen om op zaterdag te werken als dat niet zo in hun jobfunctie was ingevuld from the start?
En iedereen verdient hier nota bene ruim over barema.

Nee het gaat puur over het privilige dat plots verwacht wordt. ''Die op kantoor werken niet op zaterdag, ik wil dat ook niet meer doen.''
Ja goed, daar ben je niet voor aangenomen, je bent retail ...
Dan moeten ze maar opzeg geven en een andere job zoeken als we elders geen goede plaats voor hun hebben. Dat is niet onze verantwoordelijkheid.

 

[the_fox]

Sorry maar als dat de eerste vragen en onderwerpen zijn binnen een sollicitatie, HUGE red flags dan hoor. Dan weet je al op voorhand dat dat geen vlotte samenwerking gaat zijn. Spijtig genoeg heeft jaren bedrijfsvoering mij deze les geleerd.

Iemand die interesse toont in de job, die gaat het ook over die onderwerpen hebben, wat normaal is. Maar als dat de hoofddraad van je gesprek is, bedankt en tot ziens dan toch wel. Ik wil mensen die interesse hebben in de sector en de job, niet die er enkel zitten voor de voordelen want dat zijn altijd degene die uiteindelijk de grootste probleemgevallen zijn. Het is toch echt geen verbeelding dat in al de losse departementen onder de holding, je heel vaak ziet dat de 'oudere' generaties zich storen aan de mindset en mentaliteit van de jongere generaties. Die samplesize is natuurlijk relatief beperkt maar het is toch opvallend hoe waarneembaar dit is binnen onze zogenaamde grote onderneming met 200 mensen.

Ik kan goed geloven dat werkgevers niet blij zijn met die mentaliteitsverandering, ik ga er gewoon niet mee akkoord
Ik vind het net goed dat sommige werknemers meer stilstaan bij hun rechten en plichten. En ook hun leven buiten het werk. Als dat geen goede match is voor jouw bedrijf dab is dat geen enkel probleem, neem ze niet aan.
Ook snap ik dat de "oude garde" zich daaraan stoort, want veel daarvan hebben die mentaliteit niet.

Maar ik vermoed dat het jou zo triggered omdat het veel meer begint voor te vallen en je mogelijks daarom moeilijker positites kunt invullen?

Ik herinner mij een retail sollicitatie waar ik toevallig is bij zat van een 20/21-jarige waar de vraag werd gesteld, waarom wil je graag bij ons bedrijf werken?
Zijn antwoord quote on quote: ''zodat ik MONIESZ kan spenden met mijn vrienden.'' (Fonetisch geschreven omdat hij het ook zo lachwekkend uitsprak). *zucht*

Los van de manier dat hij het uitsprak, zie ik daar geen probleem mee. Daar gaat net heel deze thread over. Dat meer en meer mensen gaan werken voor van te leven; en minder omgekeerd.
Ik zou het nu ook niet so vlakaf zeggen op een sollicitatie, maar zeker wel denken

 

[Exorikos]

Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten.

Ik doe mijn best om de balans te houden, maar het is variabel. Ik heb veel geluk met zowel mijn partner als sommige belangrijke collega's.

 

[Nijntje]

Maar ik vermoed dat het jou zo triggered omdat het veel meer begint voor te vallen en je mogelijks daarom moeilijker positites kunt invullen?

Pre-covid bij een sollicitatie kwam het zelden voor dat mensen niet kwamen opdagen voor hun gesprek. Indien er een persoonlijk noodgeval was of iets dergelijk kreeg je telefoon.

Post-covid een dag gehad met 10 gesprekken voor een administratieve functie. Maar liefst 6 niet komen opdagen van de 10 en slechts 1 van die 6 had de dag zelf verwittigd.

De bedrijfsvoering hier is echt extreem dynamisch en jong hoor, dus het is wel een beetje kort door de bocht om te zeggen ''je bent daar niet blij mee als werkgever misschien maar mensen denken meer na''.

Terwijl ik het vooral ervaar als, mensen hebben steeds meer onrealistische verwachtingen. Niet ik die als grote boze werkgever onze collega's maximaal wil uitknijpen voor een minimaal loon. Wij zijn geen multi-national en denk niet dat wij daar voor staan als bedrijf dit soort mentaliteit.
Ik merk gewoon zelf een enorme (negatieve) shift bij mensen waarop iedereen precies altijd overal recht op heeft of wil hebben.
Misschien na jaren bedrijfsvoering in België ben ik oud en zuur geworden. Who knows.

Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten.

Ik doe mijn best om de balans te houden, maar het is variabel. Ik heb veel geluk met zowel mijn partner als sommige belangrijke collega's.

Dit is beetje mooier geformuleerd dan wat ik breng.
Het hele rechten maar geen plichten verhaal.

Een minuut langer op kantoor dan nodig? Nee maar ik wil wel die opslag net zoals die collega met dezelfde functie.
Het is niet en/en/en maar of/of in scenario's waarbij je bepaalde zaken voorrang geeft op anderen.

 

[Tjiftjaf]

Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten.

Waarom zouden die twee gerelateerd zijn? Kwaliteit van dienstverlening hangt af van de mate dat de bedrijfsleiding daar resources aan spendeert, niet van de mate waarin individuele werknemers bereid zijn privé op te offeren in functie van werk.

 

[Nijntje]

Waarom zouden die twee gerelateerd zijn? Kwaliteit van dienstverlening hangt af van de mate dat de bedrijfsleiding daar resources aan spendeert, niet van de mate waarin individuele werknemers bereid zijn privé op te offeren in functie van werk.

Omdat als iedereen speciale uitzonderingen wil door minder uren, flexibele uren en zoveel andere zaken je dan niet kan verwachten dat je op een zondag gewoon een Delhaize kan binnen wandelen.

De weelde en luxe die een maatschappij kan brengen komt voort uit mensen die bereid zijn om te werken natuurlijk. Een winkel opent zichzelf niet op een zondag als jij thuis geniet van je weekend en tijd hebt om rustig te gaan winkelen.

 

[Sylverscythe]

Ik vind het altijd grappig om hier te lezen dat privé evident belangrijker is dan je werk van mensen die systematisch klagen over beperkte beschikbaarheid van dienstverlening of wachtlijsten.

Ik stel me wel de vraag in hoeverre dat ligt aan mensen die werken om te leven en niet eerder het gevolg is van allerhande beslissingen, besparingen, onderinvesteringen, ... Allez, het is niet of al de dienstverlening bestaat uit intensieve jobs die flexibiliteit voorop stellen. Als ik denk aan mutualiteiten, banken, allerhande administratieve diensten waaronder overheid, ... denk ik niet dat daar vroeger veel flexibeler werd gewerkt.

 

[Exorikos]

Waarom zouden die twee gerelateerd zijn? Kwaliteit van dienstverlening hangt af van de mate dat de bedrijfsleiding daar resources aan spendeert, niet van de mate waarin individuele werknemers bereid zijn privé op te offeren in functie van werk.

Dat is enkel waar in een perfecte wereld waar alle resources vinden een kwestie is van willen. Meer dan 10000 verpleegkundigen gezocht. Dat is niet omdat er niet gezocht wordt.

Ik stel me wel de vraag in hoeverre dat ligt aan mensen die werken om te leven en niet eerder het gevolg is van allerhande beslissingen, besparingen, onderinvesteringen, ... Allez, het is niet of al de dienstverlening bestaat uit intensieve jobs die flexibiliteit voorop stellen. Als ik denk aan mutualiteiten, banken, allerhande administratieve diensten waaronder overheid, ... denk ik niet dat daar vroeger veel flexibeler werd gewerkt.

Je leest het onterecht als een verwijt naar zij die hun werktijd heel goed afbakenen.

 

[Misterblort]

Mijn vrouw = werk eerst en ik het omgekeerde, zo is het ook allemaal managable